เมื่อฉันเคยถูกล่วงละเมิดทางเพศ


เรามีอดีตอันขมขื่น เฉกเช่นเดียวกันกับปุถุชนทั่วไปบนโลกใบนี้

ตอนที่เรายังเป็นเด็ก อาจจะอายุไม่เกินห้าถึงเจ็ดขวบ เราถูกคนข้างบ้านล่วงละเมิดทางเพศประมาณสองสามคราด้วยกัน แม้นไม่ถึงขั้นสอดใส่ แต่มันก็เป็นปมร้ายที่คอยกวนใจเราอยู่จนถึงทุกวันนี้



ครั้นนั้นเรายังเด็กเหลือเกินที่จะรู้ประสีประสา เหตุเพราะทางบ้านของเราเขินอายเหลือเกินที่จะให้ความรู้เรื่องเพศ เรารับรู้เพียงแค่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นการละเล่นทั่วไปตามคำที่เขากล่าวอ้าง และหลังจากวันที่เราเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ภรรยาของเขาฟัง เธอที่ร่าเริงก็กลับนิ่งไปอย่างฉับพลันและนั่นก็เป็นครั้งที่สุดท้ายที่เราโดนคนข้างบ้านคนนั่นล่วงละเมิด



แน่นอน ร่างกายของเรารับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดและความผิดปกติ และพ่อแม่ของเราก็ไม่ได้ถามไถ่หาสาเหตุว่าทำไมถึงมีอาการเหล่านี้ อาจเป็นเพราะพวกท่านนึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องต่ำช้ากับเด็กเล็กๆอย่างเรา



เมื่อเราเติบโตขึ้น เราเริ่มรู้ว่าการกระทำที่ผ่านมามันส่อถึงอะไรและรู้สึกขยะแขยงเขามาก ถึงจะไม่ได้เป็นเพื่อนบ้านกันอีกแล้วแต่เขาก็ยังอยู่ในละแวกใกล้เคียงและเมื่อเราพบเจอเขา เราต้องให้ความเคารพเขาเหมือนผู้ใหญ่ที่มีพระคุณเพื่อไม่ให้ทางบ้านและคนอื่นๆมองว่าเราเป็นคนไร้มารยาท

 เราเก็บเรื่องราวและกดความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวตลอดเกือบยี่สิบปี

อะไรที่ทำให้คนกระทำผิดยังมีชีวิตสุขสบายจนถึงทุกวันนี้?  
เขาคงใช้เราเป็นเหยื่อเพราะมั่นใจว่าตนเองเหนือกว่า เรายังเด็กและเปราะบางเหลือเกินที่จะรับรู้หรือป้องกันตนเองจากเขาได้ 


ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เราตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้แม่เราฟังเพราะเราไม่อยากเป็นคนที่โดนกดขี่อีกต่อไป เราไว้ใจและคาดหวังว่าเธอจะมอบความเห็นอกเห็นใจให้แก่เรา แต่ไม่ใช่เลย เธอซักไซ้เราถึงรายละเอียดทุกอย่าง เราสะอิดสะเอียนใจมากเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองโดนกระทำอีกครั้ง อีกทั้งเธอยังปรามไม่ให้เราเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังโดยเฉพาะพ่อเพราะเกรงว่าทั้งคู่จะมองหน้ากันไม่ติดและบอกให้เราลืมเรื่องทั้งหมดเสีย เราจึงรับรู้ได้เลยว่าเธอนั้นมองว่าสิงที่เรากังวลใจมาตลอดเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเรื่องหนึ่ง



และแล้วเราก็ลองเปิดใจปรึกษาคนอื่นอีกครั้ง เราโทรไปคุยกับนักจิตวิทยาเหมือนเช่นทุกคราที่เรามีปัญหา เธอยืนยันว่าเราต้องไปพบจิตแพทย์เพราะจากประวัติที่เราโทรมาในแต่ละครานั้น แสดงให้เห็นว่าเราเป็นคนที่เครียดง่ายและมีปมในจิตใจ (เธอมีน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย คงแล้วแต่ดวงจริงๆว่าจะโทรไปเจอเจ้าหน้าที่แบบไหน)



วันนี้ เราเดินเข้าไปในโรงพยาบาลหวังจะได้ตรวจนอกเวลาตามที่คอลเซ็นเตอร์ของโรงพยาบาลได้ให้ข้อมูล(เราโทรไปถามย้ำถึงสองครั้งด้วยกัน) แต่กลับกลายเป็นเสียเที่ยวเปล่า เพราะสุดท้ายแล้วคอลเซ็นเตอร์ให้ข้อมูลเราผิดตามที่เราคาดไว้แต่แรกและเราในตอนนี้ก็ไม่สามารถเข้าพบหมอได้ในเวลาราชการเพราะเราพึ่งเริ่มทำงานประจำได้ไม่นาน เราจึงได้ปฐมพยาบาลตนเองโดยการเขียนเรื่องราวทั้งหมดนี้ออกมา



สุดท้ายนี้ เราก็ขอเป็นอีกหนึ่งกำลังใจให้คนที่เคยถูกล่วงละเมิดทางเพศเหมือนกัน เรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้ลดทอนคุณค่าความเป็นคนในตัวพวกเราเลย พวกเราไม่ได้เป็นฝ่ายที่ควรได้รับความอับอายหรือรู้สึกผิดใดๆ

และหากมีโอกาส เราอาจได้เล่าเรื่องนี้ต่อหลังจากเข้าพบจิตแพทย์



Content by mymadnessdiary

SHARE
Written in this book
my madness diary
ระบายความรู้สึกของฉัน
Writer
madnessstories
A L I E N
experience, film analysis, philosophy, psychology, and other stuffs

Comments

waterrrrr
16 days ago
สู้ๆนะคะ อยากจะกอดปลอบมากเลย 😭✌🏻✌🏻✌🏻
Reply
madnessstories
16 days ago
กอดดด
Shallot
16 days ago
แนะนำให้พบนักจิตวิทยาการปรึกษานะคะ จากประสบการณ์และคนรอบตัว จิตแพทย์จะให้ยารักษาอาการป่วยมากกว่าพูดคุย/บำบัดเยียวยาบาดแผลในใจ ขอให้ผ่านมันไปได้นะคะ คุณกล้าหาญมากและคุณไม่ผิดอะไรเลย จะต้องดีขึ้นแน่นอนค่ะ ✌🏻💗
Reply
madnessstories
15 days ago
ขอบคุณค่ะ 🙂🙂🙂🙂🙂
Iam_number4
15 days ago
เราก็เคยเจอเรื่องราวแบบที่คุณเจอมาเหมือนกัน
ซึ่งตอนนั้นเรายังเด็กเหมือนคุณเลย

ต่างที่คนที่กระทำเป็นวัยรุ่นญาติห่างๆ
และเรายังโชคดีที่พี่ชายเรามาช่วยไว้ทันก่อนที่มันจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ 
แต่อย่างไรก็ตามมันก็รุนแรงเกินกว่าเด็กคนนึงจะรับไหว

ดังนั้นเราเข้าใจคุณมากๆ ถึงความสะอิดสะเอียนที่มันรู้สึกเป็นปมในใจของเราตลอดมา

เราเชื่อว่าเวลาและทัศนคติที่ดีของคุณจะช่วยคุณได้เเน่นอน 
กอดกันนนน :)
Reply
zsorso
13 days ago
เราเป็นคนนึงที่เคยโดนค่ะ เคสคล้ายๆแบบของคุณเลย เราขอเป็นกำลังใจให้นะคะ :)
Reply
BBBUN
12 days ago
เป็นกำลังใจให้คุณนะคะ
Reply