ปัจฉิมลิขิตปรากฏ
ซองกระดาษสีน้ำตาลอ่อน ให้สัมผัสขององค์ประกอบเยื่อไม้ที่ไม่เรียบ ทว่าสบายใจทุกครั้งที่แตะต้อง ถูกบรรจงเปิดออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นกระดาษอีกใบที่ถูกพับเก็บไว้อย่างดี สีของกระดาษเริ่มเหลืองและมีรอยพับย่นให้เห็นประปรายตามปกติของสิ่งที่ถูกเก็บไว้มานานตามกาลเวลา 

สายตาไล่เรียงอ่านตัวอักษรทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ คำถามไม่ได้ถูกตั้ง ฉันไม่เคยสงสัยว่าใจความในจดหมายฉบับนั้น คืออะไร ฉันประมวลเพียงสิ่งที่ตาเห็น รอยยิ้มที่เปี่ยมสุขกระจายอยู่บนใบหน้าของผู้เป็น แม่ ไม่รู้คลาย มันเป็นอย่างนั้นมาเสมอ ทุกครั้งที่แม่อ่าน จดหมายของป๊า จดหมายที่แม่บอกว่าเป็นจดหมายที่เปลี่ยนสิ่งแสนธรรมดาให้กลายเป็นสิ่งแสนพิเศษ 




ป.ล. เพียงเธอเสมอไป




วลีนี้ปรากฏอยู่ในจดหมายทุกฉบับ ตามคำบอกเล่าของแม่ และฉันเชื่อเหลือเกินว่า ป๊าหมายความตามนั้นจริง ๆ แม้ตัวอยู่แสนไกล แม้ไม่ได้เคียงกายอย่างเก่า วลีนี้ยังฝากรักฝังลึกจากหัวใจส่งเชื่อมถึงแม่เสมอ ไร้ซึ่งคำสัญญาเพียงลมปาก ไร้ซึ่งคำมั่นใดที่ฉุดรั้งมนุษย์ธรรมดาสองคน กาลเวลาเปลี่ยนผัน เจอทั้งวันที่รักหนักแน่นและวันที่รักบางเบา มีเพียงวลีนี้ที่ยังคงอยู่ และก็เป็นวลีนี้อีกเหมือนกันที่แม่ยังคงเชื่อมาตลอด



เสน่ห์ของจดหมาย คงเป็นเรื่องของเวลา เราต้องรอคอยทั้งการมาถึงและการตีส่งของมัน จดหมายสอนให้เรารู้จักการรอคอย เราจะยินดีรอถ้าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีค่าต่อใจ คงเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ต่อแถวรอกินไอศกรีม ในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว แถวยาวเหยียดไม่รู้จบ แต่เรายังยินดีจะต่อแถวรอเพื่อกินไอศกรีมรสโปรด แม้จะร้อนแค่ไหนก็ตาม 

เมื่อจดหมายได้รับการยืนยันจากผู้ส่ง ผู้รับจะตั้งตารอคอยอย่างใจจดจ่อ และเมื่อผู้รับได้รับจดหมาย ผู้ส่งจะยินดีที่จดหมายไปถึงผู้รับแล้ว สำหรับในความสัมพันธ์ มันก็เป็นการใช้ ใจแลกใจ จดหมายเป็นเหมือนความรักที่ถูกโอบอุ้ม ประคองไว้อย่างดี เพื่อส่งต่อให้ใครอีกคนหนึ่ง ป๊ายินดีจะส่งจดหมายมาซ้ำ ๆ ไม่รู้เบื่อ ในขณะที่แม่ก็ยินดีจะรอจดหมาย แม้บางครั้งไม่อาจล่วงรู้ว่าจดหมายนั้นจะถูกส่งมาหรือมีเพียงความว่างเปล่า จดหมายเป็นความรัก เป็นความเชื่อใจที่เชื่อมทั้งสองคนไว้ไม่เสื่อม สลักมั่นอยู่อย่างนั้นตราบเท่าที่มีหัวใจ

กี่ฤดูที่ผ่านพ้น หลากเรื่องราวที่เข้ามาแต่งแต้มสีสัน จดหมายทุกฉบับยังคงถูกเก็บเรียงไว้อย่างดีในลิ้นชักนั้น หรือหากกาลเวลาทำให้กระดาษเปื่อยยุ่ยและขาดจากกันแบบที่ไม่สามารถอ่านตัวอักษรบรรจงนั้นได้อีก ถึงที่สุดอาจสูญหายไร้ร่องรอย ฉันก็รู้แน่ในใจว่า จดหมายทุกฉบับมันไม่เคยขาดแหว่งและไม่เคยสูญหายหรอก ไม่เคยมาตั้งแต่ต้นจนถึงปลายสุดท้าย เพราะตัวอักษรทุกตัว ทุกเรื่องราว ถูกฝังอยู่ในนี้ กระจัดอย่างเป็นระเบียบในความคิดและในหัวใจ หล่อเลี้ยงด้วยความทรงจำทั้งหมดที่มี บันทึกไว้แสนนาน


ถึง เธอ
แสงแดดวันนี้ร้อนจนไม่อยากขยับตัวออกไปไหน อากาศแบบนี้ทำให้รู้สึกเหนอะหนะตัวมากเป็นพิเศษ ที่โรงเรียนยังเหมือนเดิม ทุกคนพากันมาต่อแถวกินไอศกรีมร้านโปรดของเรา ฉันยังกินรสวนิลาอีกเหมือนเคย วันนี้รสชอคโกแลตขายดีจนเกือบหมดแล้ว พอตอนเย็นแดดร่ม สนามเด็กเล่นถูกจับจองจนเต็มพื้นที่ ชิงช้าสีขาวตัวนั้นถูกเปลี่ยนเป็นสีฟ้าแล้ว สดใสแข่งกับแสงของพระอาทิตย์ แรงแกว่งไกวส่งพาให้ชิงช้าตัวนั้นไปไกลจากตรงนี้

ป.ล. ปราฏเธอไอศกรีมรสชอคโกแลตเสมอมา



ถึง เธอ
สายฝนเทกระหน่ำลงมาหนัก ละอองฝนซัดสาดเข้ามาจนต้องปิดหน้าต่างในห้องเรียน คาบพละตอนบ่ายที่ต้องวิ่งเลยต้องถูกพับเก็บไป ทุกคนใช้เวลาอยู่ในห้องเรียนท่ามกลางสายฝนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกจนออดเลิกเรียนดังขึ้น ทุกอย่างถูกกวาดลงใต้โต๊ะ ทุกคนสะพายกระเป๋าไว้ที่หลังพร้อมกับร่มหนึ่งคันในมือ วันนี้มีร่มหลากหลายลาย ทั้งลายก้อนเมฆ ลายกระต่าย ลายดาว และอีกมากมายจนมองไม่ไหว พอเดินออกมาหน้าตึก เปิดกระเป๋าและพบเจอร่มสองคัน ฉันยังกางร่มสีเหลืองอ่อนเสมอ และร่มสีดำอีกคันก็ยังถูกพกเก็บอยู่ในกระเป๋าเสมอ แม้ไม่ถูกกางออกปะทะน้ำฝนแต่อย่างใด

ป.ล. ปรากฏเธอร่มพกเผื่อสีดำเสมอมา




ถึง เธอ
อุณหภูมิวันนี้ลดต่ำลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อากาศแห้งและหนาวขนาดที่ใส่สเวตเตอร์ก็ยังรู้สึกได้ถึงไอเย็น ฉันนั่งถูมือเข้าหากันสม่ำเสมอ ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างซุกไว้ใต้โต๊ะ ในช่องที่ไว้เก็บหนังสือ แผ่มือออกและอังไว้ราวกับมีกองไฟผิงอบอุ่นส่วนตัว เหมือนอย่างที่เราชอบทำเวลาฤดูหนาวมาถึง พอถึงตอนพักสิบนาที ฉันลงไปซื้อชาร้อนใส่น้ำตาลครึ่งช้อนจากร้านริมสุดในโรงอาหาร ป้าคนขายพอเห็นหน้าฉันก็จำได้แล้วว่าต้องทำเมนูอะไร ต่างก็เพียงแค่มีชาร้อนหนึ่งแก้วที่บรรจงชงและหยิบยื่นมา และมันไม่ใช่ชาร้อนมะนาว เท่านั้นเอง

ป.ล. ปรากฏเธอชาร้อนมะนาวเสมอมา





กระดาษความคิดกางออก จรดปากกาความรู้สึกเป็นตัวอักษรร้อยเรียงเรื่องราวที่พบเจอทุกฤดู และถูกพับเก็บไว้ในซองความทรงจำ บางครั้งเราพาตัวเองเดินทางไปหลายที่ พบเจอคนมากมายบนโลก เพื่อที่จะกลับมาค้นพบว่า ใครคนหนึ่งยังอยู่ในใจเสมอมา 

ทุกเรื่องราวล้วนมีใครคนนั้นเป็นส่วนประกอบ ฉันไม่ถามหาคำตอบว่าทำไมหรือเพราะอะไร ฉันรู้สึกแบบไหน รู้เพียงแค่ว่าฉันไม่ได้เจ็บปวดอีกแล้ว เมื่อใดที่เวลาพาตัวฉันให้หวนนึกไปถึงเรื่องนี้ ฉันทำเพียงยิ้มบาง ๆ และคิดว่าดีแล้ว ดีแล้วที่มันเกิดขึ้น ดีแล้วที่ได้พบ ทุกอย่างมันดีแล้ว 


แม้จดหมายความทรงจำไม่เคยส่งถึงเธอ
มันดีแล้ว



ดีมากแล้วที่ครั้งหนึ่งความรู้สึกได้ถูกใช้ไป สละไป ได้ทำสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อหวังให้ที่สุดนั้นเติมความสุขให้ใจใครอีกคน เต็มที่ในความสามารถของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้

จดหมายความทรงจำทำให้ระลึกได้ว่า เราไม่มีทางรู้เลยว่าทุกความรู้สึกจะคงอยู่ไปได้นานเท่าไหร่ บางทีมันอาจจะนานชั่วกาล เป็นอนันต์ไม่สูญสิ้น หรือบางทีอาจจะชั่วจังหวะตากะพริบ มันก็สลายหายไป เป็นส่วนหนึ่งของอากาศที่เบาบางแล้ว


และเธอเป็นจังหวะนั้น จังหวะชั่วกะพริบตา




สุดท้าย เธอยังคงปรากฏอยู่ในจดหมายความทรงจำทุกฉบับ แม้ไม่เจ็บปวดแต่ยังคะนึงถึงเสมอ
การรับรู้ว่าเธอสบายดียังเป็นสิ่งหนึ่งที่ฉันจะยินดีหากได้รู้

แม้วันไหนใจเต็มรัก พบใครที่ดี
ฉันยิ้มยินดี
แม้วันไหนใจบุบสลาย ใครทำให้ช้ำ
ฉันส่งความปลอบประโลม ความหวัง ไปทดแทนเศษเสี้ยวที่เธอเสียไป

ต่อให้จะมีปัจฉิมลิขิตอีกร้อยพัน
ประดิษฐ์ถ้อยคำอีกสักเพียงไหน
ทุกอันลงเอยที่ความรักและความหวังดี
ส่งถึงเธอ เท่ากันทั้งหมด

สุดท้าย คำลงท้ายที่เขียนภายหลังทั้งหมดปัจฉิมลิขิตที่ไม่เคยส่งถึงผู้รับ 
มันก็แปลได้ความหมายเสมอกัน 
ฉันรักเธอ 
เพียงเท่านั้นเอง













ป.ล. ปรากฏเธอพัดพารักสลักลึกเสมอมา










 






SHARE

Comments

WhiteDay
12 months ago
เป็นเรื่องราวที่ลึกซึ้งจังเลยนะคะ :)
Reply
letallsunshineexist
12 months ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ :-)
yourfatherdye
12 months ago
ดีมากเลยค่ะ เราร้องไห้เลย ฮือ
Reply
letallsunshineexist
12 months ago
กอด ๆ นะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะที่เข้ามาอ่าน :-)