คุณเบื่องานที่ทำอยู่กันบ้างไหม 2
หลังจากพี่คนเก่าออกไปเราก็ต้องทำงานในส่วนของเราด้วย ของพี่เขาด้วย แทบเป็นบ้า
เวลาในการทำงานในหนึ่งวันเราคิดว่ามันผ่านไปเร็วมาก เพราะเราทำอะไรได้ไม่มากก็ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน ยิ่งช่วงปิดงบสิ้่นเดือนนี่คือสุดๆ เลย หลายเดือนผ่านไปจึงมีการรับคนใหม่เข้ามาแต่พี่คนนี้เขาก็ไม่ได้จบบัญชีมาบางเรื่องพี่เขาก็ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ เราเลยทำงานส่วนของพี่คนเก่าแทนแล้วพี่คนใหม่ทำในส่วนของเราเพราะจะมีหัวหน้าช่วยสอนเกี่ยวกับการลงบัญชี
ช่วงแรกเราก็ไม่โอเคเท่าไหร่ เพราะเราต้องทำงานของเราด้วยบางทีหัวหน้าไม่ว่างเราก็ต้องสอนพี่เขา เพราะหัวหน้าการเงินก็เป็นครูเหมือนกัน
 
การทำงานของเราก็ยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ งานมันก็เยอะตลอดแหละ แต่เราอยากทำให้เสร็จเร็วๆ
จะได้ทำงานอื่นได้ ก็จะเอากลับมาทำที่บ้าน แต่เราก็ไม่ได้เอาเอกสารกลับมาหรอกจะเป็นการส่งเมลล์มา งานส่วนใหญ่ที่เราเอากลับมาทำก็จะเป็นการเช็ครายชื่อนักเรียนค้างชำระค่าเทอม
หนึ่งเทอมจะมีการเช็ค 2 ครั้ง คือก่อนสอบกลางภาค และก่อนสอบปลายภาค
เราจะทำการเช็ครายชื่อนักเรียนที่ชำระแล้วก่อนโดยจะมีรายชื่อนักเรียนแต่ละชั้นแต่ละห้อง
เช็คโดยการจะมีเล่มใบเสร็จ 1 เล่ม ต่อหนึ่งห้อง เช็คโดยเขียนเล่มที่ของเล่มใบเสร็จ, เลขที่เท่าไหร่, วันที่เท่าไหร่, และจำนวนเงิน เพราะจะมีห้้องพิเศษ ที่ค่าเทอมจะไม่เท่ากัน พอเช็คหมดเล่มก็จะมาดูอีกว่านักเรียนคนใดยังไม่ชำระ จะทำการพิมพ์รายชื่อแยกตามชั้นตามห้อง ปริ้นและไปแจกให้กับครูที่ปรึกษาช่วยตามให้ ก่อนหน้าที่จะมีครูท่านหนึ่งทำงานในส่วนนี้เราจะช่วยไม่มาก แต่ครูท่านนี้เกษียณแล้วเปลี่ยนครู ด้วยที่เราอายุน้อยกว่าเราเลยไม่กล้าบอกว่ามีอะไรบ้างที่ครูเขาต้องทำ ส่วนใหญ่เราก็เลยทำงานนั้นเอง
ในการทำงานก็ยังดีหน่อยที่มีการปรับขึ้นเงินเดือนเราเลยไปลงเรียนภาคพิเศษ ป.ตรี เสาร์อาทิตย์ เพื่อที่จะใช้เพื่อนำมาปรับเงินเดือน เรียนประมาณ 2 ปีครึ่งได้
โคตรบ้าบอ รวมๆ แล้วเราเรียนสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ชอบประมาณ 7 ปี เกือบ 8 ปี
ตอนนี้เราเลยไม่มีเวลาทำอะไรเลย ทำงาน จ-ศ และ ส-อา เรียน แล้วคือมีการบ้านนะ
คือโคตรไม่มีเวลาทำอะไรเลย แล้วการบ้านก็ใช่ว่าง่ายๆ นะ  

การทำงานยิ่งคนเยอะ เรื่องมันก็จะเยอะ ในบางเรื่องเขาคุยกับเราแบบนี้ อีกคนคุยแบบนี้ 
แล้วคือเราเป็นคนกลาง อารมณ์แบบคือทำไมไม่ไปคุยกันเองก่อนแล้วค่อยมาสั่งงานเรา
แล้วการทำงานทำดีก็เสมอตัว ทำผิดก็โดนว่า คือก็จะเอาไงวะ บางอย่างจะให้มันได้ดั่งใจไม่หมดทุกอย่างเลยไงวะ แล้วในห้องเราอะเราอายุน้อยสุด เราเป็นคนความจำดีถ้ามีเรื่องอะไรที่มันผ่านตาหรือผ่านหูได้ยินเราก็จะจำได้  บางทีเขาลืมงานวางไว้ตรงไหนในห้องแล้วเราเหมือนเคยเห็นเราก็จะพูดไปว่าเราเคยเห็นนะ อะไรอย่างงี้ ถ้าเราจะบอกว่าไม่เห็นมันก็อาจจะเกิดความเสียหายเช่นทำใหม่ รออนุมัติใหม่ อะไรแบบนี้ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเว้ย
มันอยู่ที่ เคยมีครั้งหนึ่งมีครูท่านหนึ่งมาส่งเอกสารและวางไว้ที่โต๊ะหัวหน้า แล้วหาไม่เจอ ครูที่มาส่งเอกสารบอกว่าวันที่มาส่งเขาเจอเรา แต่เราจำไม่ได้ไง มันเลยเป็นอะไรที่แบบเฮ้ยคือเราจำเรื่องของทุกคนในห้องได้ แต่พอเป็นเราบ้าง แมร่ง ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครจำได้ ซวยชิบ

SHARE

Comments