Silence
หลายคนไม่ชอบความเงียบ เพราะว่ามันน่ากลัว วังเวง ไม่มีผู้คน แต่ฉันชอบค่ะ เพราะมันสงบดี 1ในงานอดิเรกของฉัน คือการได้ไปร้านคาเฟ่ ซักร้าน บรรยากาศ เงียบสงบ อาจมีผู้คนได้บ้าง 

ฉันโหยหาความสงบค่ะ
อาจเพราะเป็นไมเกรน เลยไม่ชอบที่จะอยู่ในที่ๆมีคนเยอะๆ เสียงดังๆ มันน่ารำคาญมากๆสำหรับฉัน ตัวช่วยสำคัญก็ไม่พ้นหูฟังนั่นแหละค่ะ 

ฉันติดหูฟังมากๆ ชนิดที่ว่าวันไหนไม่มีมันไปด้วย แทบจะประสาทเสียกันเลยทีเดียว 
ฉันชอบโลกส่วนตัวของตัวเองที่มีแต่เสียงเพลง มันช่วยคลายเครียดได้เยอะเลยล่ะค่ะ
มันอาจดูขัดหูขัดตา ในสายตาครอบครัวฉัน ที่เวลาถามไถ่อะไร ฉันไม่ได้ตอบมันทันที ฉันแค่ไม่ชอบที่จะสนทนาถ้าหาก มันจะทำให้ฉันต้องมาทะเลาะ กับพวกเขา ฉันยอมนั่งมองแบบเงียบๆ คอยสังเกตอะไรไปเรื่อยดีกว่า 

เมื่อก่อน
ฉันกลัวความมืดค่ะ กลัวชนิดที่ว่สต้องเปิดไฟนอน แต่เดี๋ยวนี้แค่แสงเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้ฉันแสบตาจนต้องลุกมาหาต้นตอว่ามันมาจากไหน อ่อและก็เพิ่มเติม ฉันเป็นโรคกลัวที่แคบ กับ กลัวความสูงด้วยค่ะ

ตอนไปเที่ยวไทเป ที่อุทยานแห่งชาติเหย่หลิว มันต้องเดินไปดูน้ำตก และใช่ค่ะ ฉันไม่คิดว่ามันจะมีสะพานแขวน ที่เวลาเดินมันจะส่ายไปมา จนปวดหัว 

ฉันเดินหลับตาและเกาะแขนพี่ชายแน่น เพราะกลัวและไม่ชอบการส่ายของสะพาน จนแทบจะเป็นลม มันเหมือนกับสะพานกำลังบีบเข้ามาหาและฉันสติกระเจิงทันที

ถ้าให้เลือกระหว่างตกลงไปในแม่น้ำที่เย็นเฉียบ กับเป็นลม ฉันเลือกตกลงไปดีกว่าจะมาทนกับการส่ายของสะพานแขวนบ้าๆนี่ 
บางครั้ง การยอมรับว่าเรากลัวอะไรสักอย่างตรงๆมันไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะคะ ฉันเองก็เปิดเผยกับพวกคุณว่าฉันเองเคยเป็นโรคซึมเศร้า ตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ค่ะ แต่ไม่มากเท่าไหร่ เพราะคนอื่นไม่สามารถมารับรู้กับเราได้ว่าเราเป็นอะไร ต้องการอะไร ถ้าไม่พูดออกมา 
เหมือนกันค่ะ ต่อให้ฉันอ่านใจคนอื่นได้ แต่ถ้าเจ้าตัวไม่บอก ไม่พูด หรือระบายออกมา มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น 

การรักษาในเชิงจิตแพทย์ ที่มันได้ผล เพราะหมอฟังเรามากกว่าจะออกความเห็น ถ้าเทียบกับคนใกล้ตัว 

ใช่ค่ะ ไม่นานมานี้ ฉันได้รับฟังความกดดันจากรุ่นน้องในโซเชี่ยลสีฟ้า คนนึงเป็นเด็กม.ปลาย อีกคนเป็นนักศึกษาทันตแพทย์ 

ฉันได้ให้คำแนะนำและปลอบน้องๆไป รับฟังพวกเขา ต่อให้ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนก็ตาม คุณเชื่อมั้ยคะ เด็กวัยรุ่นสมัยนี้ เสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้า มากกว่ารุ่นฉันอีก 

เพราะแรงกดดันจากครอบครัว ไม่ใช่สังคม
ในการรักษา ครอบครัวคือตัวแปรสำคัญเพราะตัวคนไข้จะไว้ใจคนที่บ้าน แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้นทุกครอบครัว บางครอบครัวยังมองว่า การที่ลูกหลานเป็นโรคนี้ คือ เรียกร้องความสนใจ หารู้ไม่ว่าเด็กเองต้องการความเข้าใจเช่นกัน ฉันพูดติดตลกกับน้องๆไปค่ะ ว่า
อ่ะนอกจากเป็นหมอดู กูควรเป็นจิตแพทย์ด้วย สถาปนาตัวเองก็ได้ 555555
จนน้องคนนึงที่เป็นเด็ก ม.ปลาย ขอบคุณฉันค่ะ เธอบอกฉันให้คำแนะนำที่ดีมากๆ 

ก็ดีใจนะคะ
อย่างน้อยก็ช่วยให้เขาสบายใจได้บ้าง 
คุณเคยสงสัยมั้ยคะ ว่าทำไมคนเราถึงกล้าคุยกับคนแปลกหน้ามากกว่าคนที่เรารู้จัก
เพราะคนแปลกหน้า เขาไม่มีคำถามอะไรขนาดนั้นเท่าคนที่เรารู้จัก พวกเขาเหล่านั้นจะให้เกียรติและไม่ตัดสินเรา
เทียบกับคนรู้จักน่ะเหรอ
หึ รู้มันทั้งหมู่บ้านแล้วมั้ง 

ลองแบบโฆษณา เมนทอส มั้ยคะ?
ลองคุยกับคนแปลกหน้าดูบ้าง ก็สบายใจไปอีกแบบ 😁

ขอให้เป็นวันที่ดีของคุณค่ะ
Eclipse 
SHARE
Writer
Eclipse
Writer
Love

Comments