Apple 01
"เขมือบแอปเปิ้ลลูกนั้นซะ..."

ตรงหน้าเขา มีแอปเปิ้ลลูกงาม
ช่างสะอาดอ้าน อวบอิ่ม เปล่งปลั่ง ปราศจากการเคลือบเคมีแต่ง
มันนอนพังพาบอยู่บนถาดสีขาวราวกระดาษเรืองแสง
ลิ่วริ้วเส้นสีเขียวม่วงอันหนักเบา ลากยาวราวไร้ทางจบสิ้น
แอปเปิ้ลของเขา มันยั่วเย้า มีชีวิต
ขยุกขยิก ขยับไหว คล้ายเร่งเร้าให้ลิ้มลองเต็มที


สองฝ่ามือของเขาค่อยๆแนบประทับ
หยิบ จับ สัมผัสอย่างหวามไหว
อุ่นไอส่งผ่านเมื่อระยะห่างแนบสนิทยิ่งกว่าความใกล้ใด
เขาสั่นระริก ท่าทีเชื่องช้าของเขาคล้ายกลอุบาย
ฝืนใจหรือ...
ไม่อยากลิ้มรสหรือ...
ไม่ใช่หรอก
ไม่ใช่อย่างแน่นอน
เจ้าแอปเปิ้ลยิ้มกริ่ม
เขาอยากฝังคมเขี้ยวเคี้ยวตระโบมจนกว่าจะพอใจ
หากไม่ใช่ว่าความประหม่าที่ค้ำคอ


กัดกินเถิด อย่าได้ปรานีปราศรัย
เจ้าแอปเปิ้ลโหยร้อง ด้วยความต้องการอันมากล้น
มันแทบจะบดเบียดเสียดรับเขี้ยวฟันแทนเสียให้ได้
เมื่อเขาลงมือปอก คลี่มันออกอย่างใจเย็น


แอปเปิ้ลคุณภาพดี มักมีส่วนที่เรียกว่าน้ำผึ้ง...
มันซ้อนเร้นหลบลึกแทบอยู่ในจุดแกนกลาง
เขาตัดสินใจล้วงลึก ค้นหา ไขว่คว้าความฉ่ำหวาน
ปราศจากการชั่งใจ
ไม่มีการไตร่ตรองใดเข้ามาคั่นกลางอีก


เมื่อลิ้นของเขาค่อยๆละเลียดลิ้มชิมด้วยความรักอันหนักหน่วง
จาบจ้วงครั้งแล้วครั้งเล่าจนสั่นกระเส่า
เมล็ดพันธุ์ที่เคยงีบพักกลับพุ่งพล่าน
มันผลิดอกออกราก ล้อมรัดขัดขึงเขาไว้แนบกาย
กอดก่ายร่ายร้องด้วยความหฤหรรษ์อันรื่นรมย์


ดื่มกินฉัน... ราวกับพรุ่งนี้จักสลายหาย
ฟอนเฟ้นฉัน... ราวกับความเนียนนุ่มจักแปรเปลี่ยน
สูดดมฉัน... ราวกับความหอมหวานจักไม่มีอยู่
อย่าได้เสียดายหรือกลัวฉันมลายสิ้น
เพราะท้ายที่สุดแล้ว แอปเปิ้ลผลนี้เลือกที่จะตกเป็นทาสริมฝีปากของเขา
ในวาระสุดท้าย เลือกที่จะระส่ำระส่าย ถวายกายแด่เขา


เขา ผู้ขัดเขินเกินกว่าจะร้องขอกินอีกครา
ถ้าเจ้าผลแอปเปิ้ลไม่ถวายกายตรงหน้า
มีหรือจะปริปากบอก
ช่างน่าขัน น่าถูกกิน .
SHARE
Writer
Cheloline
nymph of cactuses
just an ordinary girl with short hair

Comments