อิสระ
เราล้วนเป็นเจ้าของและโดนเป็นเจ้าของ.

ความหวังกักขังเราไว้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด.

ความหวังของเขา และความหวังของเรา.

เราหวังว่าวันนึงจะเป็นคนที่ดีขึ้น เก่งมากขึ้น รวยมากขึ้น จนกลายเป็นมนุษย์หุ่นยนต์ที่สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบที่สังคมปรารถนาให้เราเป็น จนแทบไม่มีเศษเสี้ยวของความผิดพลาด ความผิดพลาดของความเป็นมนุษย์ที่มีรอยขีดข่วน.

ความหวังของคนอื่นที่ส่งผ่านมาในทุกๆวัน ตีกรอบให้เราเป็นตีกรอบให้เราทำ เหมือนแม่พิมพ์ตุ๊กตาบาร์บี้ที่ผลิตในโรงงาน ทุกตัวล้วนเหมือนกันเป็นส่วนใหญ่ ถ้ามีสักตัวที่แปลกแยกออกมา ก็จะเป็นเพียงของตกเกรดที่พร้อมโดนโยนออกจากโรงงาน.

หากวันนึงเราปลดความคาดหวังที่หนักอึ้งออกจากบ่า วันนั้นเราอาจจะรู้จักว่าเราเป็นใคร หรือว่า เราอยากเป็นอะไร.

สุดท้ายการสูญเสียความหวังทั้งหมดอาจเป็นการให้อิสระในชีวิตมากกว่าที่คิด.

หรือไม่ก็อาจจะเป็นการทำลายคุณค่าชีวิตอย่างหมดจด.


SHARE
Writer
Praewhae
Student
นักเรียนขี้บ่น 1 อัตรา

Comments