ตายซ้ำๆ
วันที่ฟ้าเป็นสีเทาด้วยเงาฝน
ฉันตระหนักถึงความตายของตัวเองอีกครั้ง
ราวกับแขนขาไม่มีแรง
หายใจอ่อนรวยระริน
กลิ่นดินไม่อาจเยียวยาฉันได้อีกต่อไป
.
เราไม่ได้อยากตายอีกต่อไปแล้ว
แต่กลับรู้สึกว่าตายไปแล้วด้วยซ้ำ
สัมผัสความมีชีวิตของตัวเองไม่ได้เลย
หัวใจไม่เต้นแรงเหมือนเคย
ไม่มีอะไรที่จะมาบรรยายความว่างเปล่านี้ได้
เหมือนเดินๆอยู่ก็ร่วงหล่น
ตกลงไปในหลุมดำอันกว้างใหญ่
มืดสนิทและเยือกเย็น
เหมือนกำลังค่อยๆจมน้ำ
แต่ไม่พยายามขอความช่วยเหลือใดๆ
.
ระหว่างการร่วงหล่น
เราหักแขนขาตัวเองทิ้ง
กรีดเส้นเสียงจนเลือดไหลหลั่งริน
ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณ
.
เป็นความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าแต่เบาบาง
หนักอึ้ง แต่ไร้รูป
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่พวกนายจะมองเห็น
แผลเป็นที่หยั่งลึกลงไป
คล้ายเข็มหมุดที่ตอกลึก
ผนึกฉันไว้ในความเศร้า
บางทีนี้อาจจะถึงคราว
ที่เราต้องสลายไป




SHARE
Written in this book
MDD
Writer
bluemooooood
Lost girl
Fulox 40g. | MDD | i’m on medication |

Comments