บันทึกของหนูน้อยเสื้อแดงที่ออกนอกทาง
ตอนนี้มันเลยเวลานัดมาเท่าไหร่กันนะ
1 ชั่วโมงได้แล้วล่ะ
หลังจากที่พยายามปิดเรื่องที่มาโรงพยาบาล
สุดท้ายก็บอกไปอยู่ดี 
แต่กับเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น
ยังไม่ได้บอกว่าไปทำไมแค่บอกให้รู้ว่าต้องไป
ตอนนี้นั่งบนรถเมล์ที่กำลังมุ่งไปยังที่นั่น
ไปยังโรงพยาบาล
เขาจะตรวจให้ไหมนะ 😂


อยู่ๆก็ลืมขึ้นมาว่าตัวเองต้องไปที่ไหน
ต้องไปแต้งคิวยังไง
ทำไมถึงลืมไปดื้อไแบบนี้กันนะ?
ปวดหัวจัง

การรอคอยเป็นสิ่งที่สอนให้เราเป็นคนอดทน
ในห้องรอคิวที่แสนจะเงียบ
มีเสียงลมจากแอร์
เสียงเด็กที่ไหนไม่รู้ร้องเล่นเป็นจังหวะ
เสียงของคุณผู้ประกาศข่าวที่แผ่วเบาจากทีวี
เป็นการรอคอยที่ค่อนข้างจะน่าอึดอัดนิดๆ
จนไม่รู้จะทำอะไรดี
ถ้าปล่อยให้หัวว่างก็จะคิดมากอีก
แต่ก็ยังคงคิดอยู่แหละ
คิดว่าถ้าหากเรารู้ล่วงหน้าว่าเพื่อนที่บอกเรื่องหมอให้ไปนั้น จะกลับอีกทาง
เราไม่จำเป็นต้องบอกเขาก็ได้นี่
แต่ก็นะ
เพราะตอนนั้นมันกดดัน
เวลานัดก็จี้เข้ามา
ถ้าให้ทิ้งงานไปแบบดื้อ
มันก็น่าสงสัยมากๆ
เลยทำเป็นนิ่งไป
ได้แต่ปล่อยเวลาเลยไปแบบนั้น
ความลับก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป
เพราะมีคนรู้มากกว่าหนึ่งคน
หรือบางทีมันอาจจะไม่เคยเป็นความลับ
เพราะเราเอาแต่เก็บไว้ต่างหาก
มันไม่ใช่เรื่องที่น่าปิดหรอก
เพื่อนก็ไม่รู้
ครอบครัวก็ไม่รู้
นอกจากเราแหละคุณหมอ
บางที
อาจจะใครอีกหลายๆคนในตัวเราด้วย
เห็นไหม
ไม่มีอะไรเป็นความลับเลยสักอย่าง
เหมือนจะคิดอะไรอีกแล้วเนี่ย
คืดนั่นนี่จนรกหัวหนักไปหมดแล้วนะ

เคว้งคว้างในโรงพยาบาลแสนกว้าง
ยังนึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนดี
การออกนอกเส้นทางครั้งแรก
คุณหมอบอกว่าคิดดีๆนะ
ว่าจะบอกเพื่อนจริงๆไหม
แต่ก็บอกแค่ไปหาหมอ
ไม่บอกหรอกนะว่าไปทำไม
ได้ยาเพิ่มรึเปล่านะ
คิดสมองสบัดก็ยังนึกไม่ออกว่าจะไปไหนดี
🤔

จะลมจับกับค่ายาจริงๆนะ...

ปวดหัวจัง
ทั้งที่รู้ว่าวันนี้จะลองหนีแต่ก็ดันไม่นึกสถานที่
นั่งเหนื่อยอยู่ใต้ป้ายรถเมล์เก่าๆ
รถผ่านไปไม่รู้กี่สาย
อยากจะลองพักแล้วเดินทางไม่คิดอะไร
แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้
เหนื่อยจังนะ
ชีวิตที่เหมือนวิ่งหนีอะไรสักอย่างเนี่ย
มันเหนื่อยสุดๆไปเลยล่ะ

การเดินทางที่ไหร่จุดหมายยังคงดำเนินต่อ
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตรงนี้คือที่ไหน
มองออกไปดูผู้คนที่ใช้ชีวิตที่แสนเร่งรีบ
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องดิ้นรนขนาดนั้น
แต่ก็คงเหมือนกันกับเรา
ที่พยายามจะหายใจ
แม้ตัวเองจะอยู่ก้นใต้ทะเลที่ลึกที่สุด
ใต้ทะเลที่เรียกว่าหัวใจ

การมาที่แปลกใหม่โดยไม่รู้อะไรสักอย่าง
ก็เปิดโลกไปอีกแบบนะ
สงบสติอารมณ์เหมือนกัน
เดินทีอยากเดิน
ไปทีอยากไป
ไม่ต้องฟังใคร
รู้สึกดีจัง

ก่อนที่หมดเวลานี้
แล้วไปพบกับหน้าที่ในความเป็นจริง
ขอให้รู้สึกดีขึ้นบ้างเถอะ
สักนิดก็โอเคแล้ว
:)
SHARE
Writer
TAddies
Myself
IG : @taddto_sky อีกฟากของขอบฟ้ายังมีฉันอยู่จรง

Comments