[3 Shot] เธอคือเหตุผล [Choi Yena x Kim Minju] [1]


" ขอบคุณค่ะ "

เสียงใสดังออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ขอบคุณลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการยังร้านกาแฟแห่งนี้ ก่อนเจ้าตัวจะหันไปสนใจงานอื่นตรงหน้า คนตัวสูงที่กำลังยุ่งอยู่กับเครื่องกาแฟเงยหน้าขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้านเป็นสัญญาณให้รับรู้ถึงลูกค้ารายใหม่ที่เข้ามาเยือน

" สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ " น้ำเสียงเป็นมิตรที่ติดแววหยอดล้อถูกส่งออกไปเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่พึ่งเดินเข้ามา

" อืมมม...รับมินจูกลับบ้านหนึ่งที่ค่ะ "

" ขอโทษนะคะ พอดีร้านเราไม่มีเมนูนี้ เว้นแต่คนชื่อมินจู ถ้าอยากรับกลับคงต้องบอกเองนะคะ " คนหลังเคาน์เตอร์ยืนกรานกับลูกค้าประจำรายนี้ ก่อนจะหันไปเรียกเจ้าของชื่อที่พึ่งถูกพูดถึงไป

" มินจู!! แฟนมารับแล้ววววว "

" พี่กยอง! แฟนเฟินอะไรกัน " พนังงานคนสวยที่เดินออกมาดูตามเสียงเรียกกึ่งของรุ่นพี่สนิทในร้าน เธอแกล้งทำคิ้วขมวดแล้วตีเบาๆไปที่ต้นแขนของคนตัวสูงที่ชอบแซวเธอแบบนี้ทุกวัน

" หรอๆ "

" พี่กยองอ่ะ ฉันจะฟ้องพี่เยบินแน่ๆ " เป่าลมในปากจนแก้มพอง พร้อมชื่อของบุคคลที่สามถูกยกออกมาขู่ เมื่อเห็นว่าคุณพี่ตัวสูงไม่ได้มีท่าที ที่จะเลิกแซวเธอแต่อย่างใดแถมคำพูดที่ตอบกลับยังดูกวนกันอีก และที่สำคัญที่สุดก็เจ้าเพื่อนตัวดีของเธอที่ร่วมวงแกล้งเธอไปกับเขาด้วย แม้ว่าความจริงแล้วเธอควรจะรำคานหรือชิน ในเมื่อตั้งแต่ที่เธอมาทำพาสทามที่นี้ก็น่าจะประมาณเกือบปีได้แล้ว เธอก็มักจะโดนแซวแบบนี้อยู่ทุกวันจากคนในร้าน แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแถมยังแอบหมั่นไส้เพื่อนเธอที่ตามน้ำเก่ง เล่นไปกับพี่ๆในร้านเก่งจนมันน่าตีสักป๊าบ อย่างตอนนี้

" เลิกทำหน้ามุ่ยได้แล้วค่ะที่รัก รอกลับบ้านอยู่นะคะ "

" ยะ "



 
" เยน...เยนาๆ!! " เสียงใสตะโกนสู้กับเสียงของลมที่ตีเข้ามาขณะที่เธอกำลังซ้อนเวสป้าสีเหลืองคันเก่งของเจ้าของชื่อที่เธอกำลังพยายามเรียก

" ว่า "

" หิวข้าว "

เยนาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเลี้ยวรถเวสป้าคันเก่งเข้าไปจอดยังร้านอาหารฟาสด์ฟู้ดที่ใกล้ที่สุดในตอนนี้ ทั้งสองพากันเข้ามาหาที่นั่งด้านในร้าน พร้อมกับเยนาที่เดินออกไปสั่งอาหารของเธอกับมินจูดังที่ทำกันเป็นประจำในทุกวัน

ใช่แล้วล่ะ มันเป็นแบบนี้ทุกๆวันตั้งแต่ยังเรียนในโรงเรียนยันตอนที่ทั้งสองกำลังเรียนในมหาลัยแบบนี้ เราทั้งสองคนมักไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ จนหลายครั้งก็มีคนที่เข้าใจผิดคิดว่าเธอทั้งสองคนเป็นแฟนกัน แน่นอนว่าสำหรับเธอมันเป็นเรื่องดีเลยแหละเพราะจะได้กันใครก็ไม่รู้ที่คิดจะมาจีบเพื่อนเธอเล่นๆ และใช่ที่ว่าเพื่อนของเธอนั้นมักจะมีคนเข้ามาสารภาพรักกันไม่ขาดสายเลย ด้วยความหน้าตาดี สวย ใจดี ยิ้มง่าย และเสริมด้วยดีกรีดาวคณะอีกตั่งหาก ทำให้ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงที่ได้เห็นมินจู ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตกหลุมรักเธอคนนี้และก็ใช่อีก...

ที่ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ตกหลุมรักเธอ คิมมินจู

" อี๋ กินดีๆดิ สกปรกหมดแล้วเนี่ย แกนิกินไงให้เลอะปากเลอะเสื้อตลอด " มินจูบ่นตรงหน้าไปพร้อมกับคอยเอาทิชชูเช็ดให้คนตรงหน้าเธอที่กินเหมือนเด็กๆ

" ก็กินดีแล้วไหม มันเปื้อนเอ๊งงง " เจ้าตัวดียังคงไม่ยอมรับและยังเถียงอีก เรียกให้อีกคนสายหัวทันที ก่อนที่เจ้าตัวดีจะเปลี่ยนประเด็นไปที่เครื่องมือสื่อสารของคนตรงหน้า นี่สั่นเป็นเจ้าเข้ามาสักพักแล้วนะ มีอะไรรึเปล่า

มินจูถอยหายใจพร้อมกับค่ำมือถือไว้อย่างไม่สนใจ

" มันโทรมาอีกแล้วหรอ "

" อืม มันบอกจะไปเที่ยวกับเพื่อน น่าจะเมาอีกแล้วนั้นแหละ " มินจูก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเยนาราวกับเด็กน้อยที่มีความผิด

" แกนะ ฉันบอกแล้วว่าตัดให้ขาดไปเลย ให้โอกาสมันตื้ออยู่นั้นแหละ...พวกแกเลิกกันมาเป็นปีแล้วนะ " เยนาพูดกับมิจจูด้วยเสียงเข้มกึ่งดุ แต่ก็ต้องผ่อนเสียงในตอนท้ายที่เห็นคนตรงหน้าคิ้วตกขนาดไหนเวลาที่เธอดุ จึงได้ถอยหายใจระบายอารมณ์ออกมา ถึงแม้ว่าท่าทางของมินจูจะน่ารักมากก็เถอะ

" ก็มันเป็นคนดี ดูแลฉันก็ดีมาก "

" แค่ตอนมันไม่เมาน่ะสิ "

" แกอ่ะ " มินจูที่เห็นว่าอีกคนเริ่มจะหงุดหงิดมากไปแล้วจึงย้ายฝั่งมานั่งลงข้างๆกัน พร้อมกับหงายไพ่ตายเอนหัวไปซบอ้อนกับแขนอีกคน เผื่อจะช่วยให้ใจเย็นลงบ้าง และแน่นอนว่ามันได้ผลเสมอ

" ก็เป็นซะแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่จะได้เริ่มใหม่สักที คนมาจีบก็ตั้งเยอะ งานดีๆทั้งนั้น พี่กาอึน พี่จื่อ พี่กิงี้ " พอได้ฟังมินจูก็อดไม่ได้ที่จะเบะปากออกมา ทำอย่างกับเยนาเองอยากให้เธอเริ่มใหม่นักแหละ ทุกวันนี้ใครกันที่คอยขัดแข้งขัดขาคนที่มาจีบเธอ....ก็เยนานั้นแหละ แต่เธอคงพูดออกไปไม่ได้หรอก ไม่งั้นยัยเป็ดนี่ต้องบ่นเธอเพิ่มอีกแน่ๆ

" ไม่ต้องทำหน้ามุ่ยเป็นกบเลยนะ ตัดให้ขาดกับมิอุมันได้แล้ว เป็นแค่เพื่อนกันก็อย่าเยอะ " เยนาที่พูดไปก็เจ็บเองเหมือนตอกย้ำตัวเองกลายๆเลยให้ตายสิ

" ค่า คุณพ่อ...นี่ฉันก็พยายามเปิดใจแล้วนะ "

" ไอน้องยุจอะนะ? " เยนาหันมาถาม มินจูก็ส่ายหน้าให้

" บ้าหรอ น้องเขาทั้งดูดี ทั้งเท่ขนาดนั้น คนชอบเยอะ น้องเขาไม่มาชอบฉันหรอก " มินจูรีบปฏิเสธเพราะเรื่องแบบนั้นคงไม่มีวันเกิดขึ้นได้แน่ๆ ต่อให้เธอจะชอบและปลื้มน้องเขาขนาดที่ว่าสามารถตัดใจจากมิอุที่เคยคบกันมาหลายปีได้เลย แม้ว่าอาจจะใจอ่อนอยู่บ้างที่อีกคนคอยตามดูแล และง้อเธอ แต่มันคงไม่มีวันเหมือนเดิมแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันที่เธอได้รู้จักกับยูจิน

" หึ แล้วแต่แกเลย แต่ยังไงแกต้องเลือกสักทีนะ " เยนาที่ทำท่าทางไม่เชื่อในคำพูดของมินจูส่ายหัวหัวน้อย แต่ก็ยังคงไม่ลืมที่จะย้ำกับอีกคน แต่ก็ไม่นึกว่าอีกคนจะตอบกลับด้วยคำถามแบบนี้

" แล้วถ้าเป็นแกจะเลือกยังไง "

" เลือกตัวฉันเองได้มะ " แน่นอนว่าเธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ แม้ว่าความจริงแล้วเธอจะคิดอย่างที่พูดจริงๆ

" แบบนี้ก็ได้หรอ ไม่มีในช้อยส์ปะ " อีกคนกวนเธอมา มีหรือที่เธอจะไม่กวนกลับ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกคนนั้น เจ็บจนเหมือนถูกตีแสกหน้าแค่ไหน ลำพังเป็นได้แค่เพื่อนก็แย่พออยู่แล้ว จริงๆนะ

" เอออ.... ไม่มีก็ดี เพราะไม่อยากเป็นแค่ตัวเลือก "

แต่อยากเป็นคนที่แกเลือก 
 
และใช่ค่ะ ประโยคสุดท้ายเมื่อกี้นั้นเธอเลือกที่จะพูดมันแค่เพียงในใจเท่านั้น บอกเลยว่าถ้าร้องไห้ตรงนี้ได้เธอคงทำมันไปแล้ว การแอบรักเพื่อนสนิทมันเจ็บได้ขนาดนี้เลยหรอ แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ยังคงตีหน้ากวนตีนอีกคนไว้ เพื่อที่เธอเองจะไม่โดนจับได้ถึงความรู้สึกที่มี และก็ไม่รู้ว่ามันเนียนมากหรือเพราะอีกคนไม่ได้สนใจจึงคิดว่าเธอแค่หยอกเล่นเหมือนทุกครั้ง

" อู้ววววว ร้ายนะเรา "

" ทำไม หรือแกจะให้ฉันตอบว่าเลือกพี่กยอง? " เยนาแกล้งยักคิ้วขึ้นทำเป็นตกใจ

" ก็คือพี่บิ้นตามมาตบถึงห้องอ่ะ พูดเลย " สิ้นเสียงมินจูเยนาก็หัวเราะออกมา ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันกินต่อจนหมด และสารถีคนเก่งก็จัดการขี่เวสป้าสีเหลืองคันเก่งไปส่งมินจูถึงคอนโดที่เจ้าตัวอาศัยอยู่คนเดียวเนื่องจากบ้านของมินจูนั้นอยู่ไกล จากนั้นก็พาตัวเองกลับ

และวันนี้ก็คงจะไม่ต่างกับวันอื่นๆ ที่เธอนั่งเล่นเกมตีบอสกับกลุ่มเพื่อนเป็นประจำก่อนนอนทุกวัน ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน เมื่ออยู่ๆมินจูก็โทรหาเธอกลางดึก ขณะเธอกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญของเกม แน่นอนว่าเธอก็ทิ้งเกมทันทีและแว๊นรถไปหามินจูทันทีที่อีกคนบอกว่าแฟนเก่าเธอนั้นเมามาหาอีกแล้ว

" โอ้ยยย เบาๆดิ " เยนาร้องโอดโอยแบบคนโอเวอร์ ทันที่มินจูเอายาทาให้ที่บริเวณแผลที่หางคิ้วของเธอ

" สม! บอกแล้วว่าอย่าๆก็ไม่ฟัง แล้วยังไปเสียงดังใส่มันอีก เป็นไง...ได้เรื่องเลยทีนี้ "

" ก็ใครจะไปรู้ เปิดห้องมาก็เห็นแกกับมันอยู่ในท่าที่เหมือนมันจะทำไรแกนิ " เยนาทำท่าแก้ตัวจนปากยื่นจนเหมือนเป็ด เรียกให้มินจูสายหัวด้วยความระอาปนเอ็นดู

" มันเข้ามาช่วยฉันไหมล่ะ แกก็รู้ถึงมันจะชอบเมาแล้วโมโหร้าย พูดจาไม่ดี แต่มันก็ไม่เคยทำร้ายอะไรฉันเลยนะ " 

ใช่! เธอรู้ดีแต่ด้วยความห่วงที่มีมากในตอนนั้น ก็ทำให้เธอสนใจแต่เพียงคนตรงหน้าเท่านั้นแหละ และถ้าให้พูดถึงมิอุล่ะก็นะ จริงอย่างที่มิจูว่านั้นแหละ คนๆนั้นต่อให้ไม่มีสติขนาดไหนก็ไม่มีวันทำร้ายมินจูได้ เหมือนกับเธอนั้นแหละ

" ไม่รู้ ตอนนั้นภาพตัดละ " เยนาแกล้งทำลอยหน้าลอยตาใส่อีกคนที่ส่งสายตาดุมาให้

" คืนนี้ก็นอนนี่นะ ดึกแล้ว ชุดนอนแกก็อยู่ในตู้เหมือนเดิมนะ "

" ค่า ที่รักกก " ว่าแล้วเยนาก็เด้งตัวไปจัดการตัวเอง ทิ้งให้มินจูสายหน้าหมั้นไส้ พอมาคิดถึงเหตุการณที่ผ่านมาก็อดที่จะตลกไม่ได้ เมื่อเธอบังเอิญทำน้ำหกขณะที่กำลังคุยกึ่งๆเถียงกันกับมิอุนั้นแหละ เธอจึงตัดบทด้วยการจะไปหาอะไรมาเช็ดแต่ทว่าขาดันมาอ่อนซะนี้เลยเสียหลักล้ม มิอุจึงเข้ามาช่วยเธอไว้ แต่แล้วเยนาก็ดันเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี แล้วท่าทางมันคงเหมือนมิอุทำร้ายเธอในสายตาเยนามั้ง เยนาจึงรีบเข้ามาแต่ทว่ากลับสะดุดขาโต๊ะลื้นเอาหัวไปโขกกับเก้าอี้พอดี ก็ไม่รู้ว่าไปโนอีท่าไหนคิ้วถึงแตกได้ ก็ไม่รู้

ส่วนมิอุนั้นพอเห็นว่าเยนามาก็เหมือนจะมีสติขึ้นมาหน่อย จึงขอตัวกลับก่อนจะขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้พร้อมพาตัวเองกลับไป ไม่ใช้ว่าเธอไม่สงสารมิอุหรอกนะ แต่เพียงหลังจากเหตุการณ์ต่างที่สะสมมาตลอดทำให้เธอตัดสินใจเลิกกัน แล้วมิอุเองก็ไม่ได้มาง้อทันทีแต่กลับหายไปเลย จนเวลาผ่านไปในวันที่เธอมีความรู้สึกต่อกันลดน้อยลง มิอุก็ถึงกลับมาหาเธออีกและมันก็ทำให้เธอใจอ่อนในหลายๆครั้ง แต่แน่นอนว่ามันก็สายไปแล้ว ละถ้าถามว่าเธอเคยคุยเรื่องนี้ไหม...ก็บอกเลยว่าเคย แต่เพียงเวลามิอุเมามากๆนั้นแหละที่จะกลับมาวอแวกันจนรับมือไม่อยู่และก็จะเป็นเยนาอีกนั้นแหละที่จัดการให้ทุกครั้ง

" เสร็จแล้วววว นอนกัน " เจ้าเป็ดส่งเสียงออกมาเรียกเธอ ให้เข้ามานอนด้วยกัน

" นี่บอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าเอาชุดนอนซาวน่ามาใส่น่ะ " มินจูที่เดินตามมาก็อดบ่นชุดนอนตัวเก่งของเยนาไม่ได้ ไอชุดนอนสีเขียวเหมือนที่ใส่กันที่ซาวน่าเนี่ย ขนาดแอบเอาไปเก็บไว้ในสุดของตู้แล้วก็ยังไปขุดมาได้อีก

" อะไรๆๆ ไม่รู้ๆ ไม่ได้ยิน ง่วงแล้ว " ว่าแล้วเจ้าเด็กเป็ดก็กระโดดลงเตียงนอนทันที ทิ้งให้อีกคนบ่นอุบแต่ก็ยอมตามมานอนด้วยกันอยู่ดี



 
เยนาที่กำลังยืนรอสั่งข้าวแอบหันไปมองยัยกบที่พึ่งงอแงกับเธอไป ตอนนี้กำลังอารมณ์ดีหลังจากที่เธอเอาขนมให้กินลองท้องก่อน บอกตรงๆว่าปฏิเสธไม่ได้เลยที่ตอนแรกก็แอบหงุดหงิดเล็กๆ กับอีกคนที่บอกว่ากินอะไรก็ได้ แต่พอถามก็บอกไม่รู้แต่หิว บอกเลยว่ามันยากถึงยากมากจริงๆที่จะหาคำตอบใดมาให้ตรงใจเธอได้เนี่ย คิมมินจู

มินจู นั่งไถเครื่องมือสื่อสารอยู่คนเดียวเงียบๆ หลังจากที่เธออยากกินอะไรก็ไม่รู้และให้เยนาเป็นคนเลือกร้านแต่มันก็ไม่ได้ถูกใจเธอเลย จนสุดท้ายเยนาจึงตัดจบด้วยการพาเธอมาร้านอาหารตามสั่งข้างมหาลัยแทน พอมาถึงร้านเยนาก็สั่งให้เธอมานั่งรอที่โต๊ะ ก่อนจะเป็นคนไปสั่งข้าวของเธอและตัวเอง

ระหว่างนั้นเองรุ่นน้องสุดเท่ที่เธอสุดแสนจะปลื้มก็เดินเข้ามาทักทายกัน ไม่รู้หรอกนะว่าหน้าเธอตอนนี้จะดูมีความสุขแค่ไหน

" งั้นถือว่าพี่มิ้นตกลงแข่งวิ่งกับยุจนะ "

" แต่พี่ไม่เก่งกีฬานะ วิ่งก็ไม่เร็ว "

" ไม่เป็นไร เดี๋ยวยุจช่วยให้พี่เอง "

" งั้นก็ตกลงค่ะ "

เด็กตัวสูงยกยิ้มให้อย่างพอใจในคำตอบ ก่อนจะคุยกันต่ออีกสองสามคำแล้วจึงขอตัวออกไปเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาเรียนของตัวเองแล้ว ส่วนเธอนั้นก็รู้สึกเหมือนฝันไปเลยที่อยู่ๆคนที่แอบปลื้มก็เขามาทักกันแถมยังชวนเธอลงแข่งกีฬาของมหาลัยด้วยกันอีก

" ข้าวไม่ต้องกินแล้วมั้ง อิ่มอกอิ่มใจเหลือเกิน " เยนาเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะวางจานข้าวที่สั่งมาให้กับอีกคน

" มากกกก น้องเขาน่ารักมากๆเลย มือมา มือ "

" ห๊ะ?? "

ด้วยความตื่นเต้นและดีใจ มินจูรีบยื่นมือไปคว้ามือของเยนามาแนบที่หัวใจเพื่อพิสูจน์ให้อีกคนเห็นว่าเธอนั้นใจเต้นแรงแค่ไหนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าเพื่อนของเธอนั้นเหวอขนาดไหน ไหนจะหน้าแดงๆนั้นอีก แถมยังคงแสดงท่าทางเพ้อไม่หยุด

" ดูดิใจเต้นแบบนี้เลยอะ น้องโคตรของโคตรๆน่ารักมากๆ " ระหว่างที่มินจูเพ้อถึงความดีงานของยูจิน ร้อยยิ้มสดใสนั้นนูนนี่ เยนาก็อดที่จะมองบนใส่ไม่ได้แถมหมั่นไส้สุดๆด้วย จึงอดไม่ได้ที่จะแขวะเพื่อนตัวดี

" หลง "

" โคตรหลง เห็นรอยยิ้มสดใสที่น้องยิ้มให้ฉันไหม ลักยิ้มที่แก้มนั้นมันดีอะ มันดีมากกก "

" เว่อร์ "

" ที่สุดแล้ว! เหมือนจะลอยได้เลยแก แค่ฟังเสียงก็มีความสุขแล้ว นี้ได้เจอใกล้ๆอีก อยากจะกรี๊ด "

" พอ! อิ่มอกอิ่มใจขนาดนี้ งั้นข้าวนี้ก็ไม่ต้องกินละเนาะ " เยนาที่ยิ่งได้ฟังก็รู้สึกหงุดหงิดจึงเอ่ยตัดจบเพื่อที่เพื่อนเธอจะได้เลิกพูดถึงคนอื่นขณะที่อยู่ด้วยกันสักที แม้ว่าเธอจะแอบชอบอีกคนและทำใจไว้แล้วแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ

" เดี๋ยววว ใจเย็นสิคะ โมโหไรเพื่อนก่อน "

" เปล่า...หิว " มินจูได้ฟังก็พยักหน้าเข้าใจแม้จะคิดว่าน่าจะมีแหละ จากที่รู้จักกันมา

" แล้วน้องเขาเข้ามามาทักไรแก " เยนาเอ่ยถามหลังจากเงียบไปสักพัก แต่สายตาก็คงก้มมองมือที่เอาแต่เขี่ยข้าวไปมาเพราะกินอะไรไม่ลง

" น้องเขามาชวนให้ลงวิ่งด้วยกัน "

" ลงวิ่ง? แกจะวิ่งได้หรอ แรงยิ่งไม่ค่อยมีอีก ออกกำลังก็ไม่ออก " ทันทีที่ได้ฟังเยนาก็อดขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าจริงจังออกมาด้วยความเป็นห่วงไม่ได้ แถมคำตอบจากอีกอีกคนก็ไม่ช่วยให้สบายใจสักนิด

" ไม่รู้สิ "

" แบบนี้แกก็ไม่ได้ลงหลีดแล้วสิ "

" ก็คงแบบนั้นแหละ แต่ก็ดีแล้วให้น้องๆเขาเต้นไปเถอะ ปีนี้ก็ขอเป็นผู้ชมดีกว่า "

" แกนิ " เยนาสายหัวด้วยความเซ็งในอารมณ์

" เอาน่านะ ฉันไม่ได้อ่อนแออะไรขนาดนั้นสักหน่อย แถมมีแกอยู่ด้วยรับรองว่าฉันไม่เป็นอะไรแน่ๆ " มินจูที่เห็นว่าอีกคนดูไม่พอใจเท่าไหร่ก็เอามือไปบีบแก้มอีกคนเล่น พร้อมทั้งพยุงให้อีกคนเงยหน้ามาสบตากับตัวเอง ก่อนจะฉีกยิ้มและส่งสายตามุ่งมั่นให้อีกคนเชื่อในตัวเธอ แต่หารู้ไม่ว่านั้นมันชั่งอันตรายกับหัวใจของคนที่ได้เห็นอย่างจัง ทิ้งให้เยนาได้แต่บ่นอุบอยู่คนเดียว

" แน่สิ ใครจะกล้าปล่อยให้แกเป็นอะไรไปเล่า "




 
หนึ่งสัปดาห์หลังจากเหตุการณที่ร้านข้าว และเป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ที่เด็กตัวสูงมักจะมาวนเวียนอยู่ใกล้กับเพื่อนสนิทของเธอ เยนานั่งขมวดคิ้วอยู่บนสแตนด์นั่งมองมินจูกับยูจินซ้อมวิ่งกันอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เยนาขัดใจที่สุดก็คงเป็นรอยยิ้มที่ทั้งสองส่งให้กันไปมา ไหนจะเสียงหัวเราะที่ดูจะมีความสุขเหลือเกินนั้นอีก เห็นแล้วก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้

" เยน! " เสียงเรียกของบุคคลที่มาใหม่ ตะโกนเรียกเธอก่อนเจ้าเสียงจะเดินมานั่งลงข้างๆเธอ เมื่อรู้ว่าเป็นใครก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นแชยอนอยู่แถวสนามกีฬาทั้งทีความจริงเจ้าตัวมักอยู่ที่ห้องชมรมมากกว่า

" แกกก พี่บี๋บอกว่าแกยอมเต้นกับพวกฉันแล้วจริงดิ? " แชยอนทำท่าทางตื่นเต้น

" อืม "

" เชี่ย ดีใจวะ ในที่สุดแกก็ยอมลงสักที " และท่าทางตื่นเต้นเมื่อสักครู่ก็แปลเปลี่ยนโล่งอกปนดีใจ เมื่อข่าวที่ว่าได้รับการยืนยัน จึงเรียกรอยยิ้มจากเยนาที่เห็นท่าทางตลกๆของอีกคน

" เว่อร์แล้ว ถ้าพวกแกชวนฉันดีๆ ฉันยอมเต้นแล้วไหม " เยนาเถียงกลับ

" หรอเยนหรอ ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะคนในสนามนั้นหรอ " แชยอนทำท่าทางไม่เชื่อในตำพูดของเพื่อนตรงหน้า ก่อนจะชี้ไปที่สนาม แน่นอนว่าคนที่แชยอนหมายถึงก็คงไม่พ้นเพื่อนสนิทของเธอที่กำลังซ้อมวิ่งกับน้องยูจิน ในสนามที่ทั้งสองคนวิ่งคู่กันไปรอบ มันชั่งน่าอิจฉาปนหมั่นไส้จริงๆ แต่มีหรือที่คนอย่างเยนาจะยอมรับง่ายๆ

" บ้าแล้ว เห็นว่าพวกแกชวนหลายครั้งแล้วตั้งหาก "

" อย่ามา คนเขารู้กันหมดแล้ว " แชยอนยกมือขึ้นมาปฏิเสธทำพูดเยนา ก่อนจะพูดต่อ

" แล้วแกนะทำไรสักอย่างเถอะ เดี๋ยวก็เป็นเหมือนรอบตอนมิอุอีก " แชยอนพูดเตือนอีกคน เพราะคร่าวตอนที่มินจูตกลงคบกับมิอุ ก็เป็นฮเยวอนกับเธอเนี่ยแหละที่ต้องไปนั่งกินเหล้าย้อมใจเป็นเพื่อนมันบ่อยๆ เห็นแบบนี้เธอกับคนตรงหน้าก็สนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนมอปลายแล้วเพียงแต่ตอนนี้ก็เริ่มห่างกันเพราะเรียนคนละคณะ

" แหมมม ก็ให้ฉันกลัวหน่อยเถอะงั้น ...ว่าแต่ฉันแกเองเถอะกับกุระนิยังไงๆ " เยนาที่เห็นทีว่าไม่สามารถเถียงอะไรได้ จึงเปลี่ยนเรื่องทันที

" เพื่อนกันเถอะ " แชยอนปฏิเสธ

" ฮั่นแน่!! "

" เพื่อนจริงๆ กุระมันมีแฟนแล้ว " แชยอนกล่าวถึงเพื่อนสนิทที่คณะของตัวเอง ผู้ดำรงตำแหน่งอดีตดาวมหาลัยควบคู่ไปกับเน็ตไอดอลและเป็นบุคคลที่หลายคนในมหาลัยหมายปอง รวมถึงเยนาที่เป็นเอฟซีด้วยเหมือนกัน

" ห๊ะ! เดี๋ยวๆ ตอนไหน! ยังไง! เชี่ยช็อก! "

" เออ มันก็ไม่เชิงบอกตรงๆหรอกแต่ก็ดูรู้แหละ แล้วที่ตลกก็คือหน้าเหมือนแกเลย ชื่อก็เหมือนกันอีก "

" ฉัน?? "

" เออ ตอนรู้ยังแอบคิดถึงแกอยู่เลย " แชยอนพยักหน้าเพื่อยืนยันในทำพูดชอบตัวเอง บอกตรงๆตอนแรกที่รู้เรื่อง เธอยังแอบคิดว่าเยนาด้วยซ้ำเพราะดันเหมือนกันมากจริงๆ โคตรตลก แต่ติดตรงเพื่อนเธอดันมีคนที่อยากได้เป็นแฟนอยู่แล้วนั้นแหละ

"รู้งี้ ฉันน่าจะไปจีบเนาะ " เยนาทำท่าเสียดายหลังจากได้ยินแชยอนบอกแบบนั้น

" กล้ามากเพื่อน งั้นมินจูฉันจีบนะ " พูดจบแชยอนก็ได้รับสายตามุ่งร้ายตอบกลับมา จนเธออดหัวเราะไม่ได้ที่ได้แกล้งแหย่เพื่อนคนนี้เล่น

" ล่อเล่นหรอก ไปละ ฉันนัดพี่บี๋ไว้...พรุ่งนี้เจอกันตอนซ้อม " แชยอนโบกมือลาเยนาที่พยักหน้าให้ก่อนจะยกมือขึ้นมาโบกเหมือนกัน ก่อนเจ้าตัวจะหันไปมองยังสนามก็เห็นว่ามินจูกำลังรับน้ำดื่มจากอีกคนด้วยท่าทีเขินอาย ก่อนจะพากันหัวเราะราวกับโลกนี้มีกันสองคน ร้องไห้ได้ไหมนะ? เห็นแบบนั้นแล้วเธอจึงเลือกทีจะเดินกลับออกมาก่อน เพราะไม่อยากเห็นภาพที่ทำตัวเองเสียใจไปมากกว่านี้แล้ว




 
" ไง ไอแสบทำไมหน้าหงอยเชียว " มินกยองเดินมานั่งกับลูกค้าคนสนิท หลังจากที่เจ้าตัวเดินเข้ามาสั่งเครื่องดื่มแล้วนั่งอยู่คนเดียวมาสักพัก

" เบื่อๆอะพี่ "

" จริงหรอ ไม่ใช่ว่าเพราะน้องพี่หรอกนะ " มินกยองแกล้งลองหยั่งเชิงดู ว่ามันจะเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆรึเปล่า แล้วเขาก็ต้องพอใจในคำตอบ เมื่ออีกคนพยักหน้ารับ

" ถึงว่าสิ ช่วงนี้ไม่เห็นแกมารับมาส่งมิ้นเลย แต่เป็นเจ้าเด็กที่หน้าเหมือนโกเด้นนั้นแทน "

" เขาเหมาะสมกันดีว่าไหมพี่ " เยนาเอ่ยถามแม้ใจจริงจะไม่ได้อยากคำตอบก็เถอะ แต่มันอดที่จะถามประชดตัวเองออกไป

" ก็เหมาะ แต่ก็ใช่ว่าถ้าตรงนั้นเป็นแกแล้วมันจะไม่เหมาะนิ เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ความรู้สึกไม่ใช้รู้ลักษณ์ภายนอกซะเมื่อไหร่ " มินกยอง นั่งมองคนตรงหน้าที่ยังคงก้มหน้ามองเครื่องดื่มในมือ ราวกับว่าถ้าจ้องไปนานๆมันจะสามารถเปลี่ยนความจริงตอนนี้ไปได้ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

" พี่ถามจริงๆนะ เราชอบมิ้นมันจริงๆใช่ไหม "

" แล้วมันเกี่ยวไรอ่ะ? พี่ " มินกยองยกยิ้มเล็กๆ ว่าในที่สุดเจ้าเด็กตรงหน้าก็ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ

" เกี่ยวสิ ถ้าแกชอบมิ้นมันจริงๆ ก็สู้ๆหน่อย เข้าใจว่าแกกลัวเสียเพื่อนนะ แต่มิ้นมันไม่ใช่คนแบบนั้นแกก็รู้ " มินกยองตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง ด้วยหวังว่าอีกคนจะทำอะไรสักอย่าง

" แกจะยอมได้จริงๆหรอที่เห็นมิ้นกับคนอื่นอีก... พี่จำได้นะ ที่เราจะเป็นจะตายตอนมิ้นมันมีแฟนครั้งที่แล้ว แกจะมีความสุขจริงๆหรอ "

" ..... "

" แกลองเก็บไปคิดดูนะ พี่เชื่อใจแกนะแล้วแกก็เชื่อมั่นในตัวเองหน่อย " พูดแค่นั้นเธอก็ลุกขึ้นเตรียมออกไปทำงานต่อ และเพื่อให้อีกคนได้ลองคิดทบทวนดูเพียงคนเดียว

" ขอบคุณนะพี่กยอง "

" พี่เชียร์แกนะ ไอเป็ด " ว่าแล้วก็ส่งมือไปยี้หัวเยนาด้วยความเอ็นดู





รถยนต์ขนาดพอดีเลี้ยวเข้ามาจอดหยังหน้าคอนโด

" วันนี้ขอบคุณยุจมากๆเลยนะที่มาส่งพี่ " มินจูส่งยิ้มกลับไปให้กับยูจินที่อาสามาส่งกันบ่อยๆในช่วงนี้ เพราะว่าเธอต้องซ้อมวิ่งด้วยกัน ไหนจะเยนาที่ต้องซ้อมเต้นอีก

" ไม่เป็นไรๆ ให้ยุจมาส่งทุกวันก็ได้นะ "

" ไม่เอาหรอก พี่เกรงใจ...แค่สองอาทิตย์ที่ผ่านมายุจก็มาส่งพี่เกือบทุกวันแค่นี้พี่ก็เกรงใจจะแย่ " เธอรีบเอ่ยปฏิเสธทันที เพราะแค่นี้เธอก็เกรงใจน้องเขาจะแย่ แถมบ้านเธอก็ไม่ได้ใกล้กันด้วย

" คิดมาก ยุจเต็มใจ " เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิและลักยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์นั้นอีก ทำเอามินจูที่ได้เห็นก็อดที่จะเขินอายไม่ได้ เธอที่แพ้อะไรแบบก็ทำอะไรไม่ถูกจึงรีบเอ่ยตัดบทก่อนที่เธอจะเผลอแสดงอาการให้ยูจินได้เห็น

" ถ้าไงพี่ขึ้นห้องก่อนนะ "

มินจูพูดจบก็พยายามออกจากรถให้เร็วที่สุด แต่ก็ยังคงช้ากว่ายูจินที่ส่งเอือมมือมาจับรั้งกันไว้

" พี่มิ้น! เดี๋ยว... " ยูจินหลังจากที่เห็นว่ารุ่นพี่ตรงหน้าหยุดแล้วจึงค่อยๆปล่อยมือออก เธอหายใจเข้าลึกๆเรียกกำลังให้ตัวเองไปที พร้อมกับส่งแววตาที่ไม่ค่อยแน่ใจนักออกไป ก่อนจะเอ่ยถามต่อ

" เอ่อ คือ...ยุจของถามอะไรพี่หน่อยได้ไหม "

" ค่ะ "

" พี่..กับพี่เยนา...เอ่อ...เป็นแฟนกันหรอ.... " ทันนทีที่ถามออกไป เธอก็อดที่จะหลบสายตาไม่ได้ เพราะกลัวที่จะได้ยินคำตอบ แต่ก็ไม่รู้ว่ามันดูเป็นคำถามที่ตลกขนาดนั้นเลยหรอ คนตรงหน้านี้ถึงได้หัวเราะออกมา

" เปล่านะ พวกพี่เป็นแค่เพื่อนกัน "

" จริงนะ " ทันทีที่ได้ยินคำตอบที่น่าพอใจแล้วอันยูจินร่างโกเด้นตัวโตก็เผยโฉมออกมา " ถ้างั้น พี่มิ้นมีคนที่ชอบรึยัง แบบว่า...แบบถ้ายัง...พี่มิ้น...ไม่ว่าอะไร ยุจขอจีบพี่มิ้นได้มั้ยคะ " ถามออกไปด้วยความไม่แน่ใจนัก เพราะอีกคนหลังจากได้ฟังก็นิ่งไปเลย เธอจึงกล่าวต่อ

" พี่ให้โอกาสกับยุจ...ได้ไหมคะ "

" ค..ค่ะ "

พอยูจินได้ยินคำตอบก็ค่อยๆเคลื่อนหน้าเขาไปใกล้กับคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าอีกคนยังไม่มีท่าทีที่จะถอยออกไปจึงก้มตัวเข้าไปใกล้อีกจนใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ใกล้กันไปกว่านี้ ก็มีเสียงเรียกเข้าจากเจ้าโทรศัพท์ยี่ห้อดังของอีกคนดังขัดขึ้นมาก่อน ทำให้ทั้งสองคนได้แต่ส่งยิ้มเขินๆให้กัน ก่อนมินจูจะขอตัวขึ้นห้อง โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าของเบอร์ที่โทรมาขัดเมื่อกี้ ได้รับรู้เหตุการณ์ทุกอย่าง เพียงแต่อีกสองคนนั้นคงจะมีความสุขมากจนไม่ทันสังเกตเห็นเธอที่จอดรถอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น และมองดูด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน





มีต่อ 
SHARE
Writer
JZ
ETC.

Comments