โลก(ส่วนตัว)ของแม่
"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมลูกๆแม่กลายเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูงกันหมด"
 
ประโยคนี้เป็นประโยคที่แม่พูดกับเรา พูดตรงๆว่าโคตรจุก ใช่เรายอมรับว่าเราโลกส่วนตัวสูงมาก เราเหนื่อยกับการทำงาน เราพบเจอผู้คน พอกลับถึงบ้านเราโหยหาโลกที่เป็นเซฟโซน โลกที่หนีความวุ่นวาย และเลือกที่อยู่กับมันเงียบๆ ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร คนในยุคนี้ก็ล้วนเป็นแบบเรา รวมถึงพี่ๆของเราด้วย พี่ชายและพี่สาวเราก็มีโลกส่วนตัวของเขา โลกที่หนีจากความวุ่นวายในแต่ละวัน และนั่นก็ทำให้บรรยากาศในบ้านบางทีมองไปทางไหนก็จะมีแต่คนนั่งเล่นคอม ไม่ก็เล่นมือถือ


แม่พูดประโยคนี้หลังจากที่มานั่งเล่าเรื่องเก่าๆของแม่ให้เราฟัง เรื่องที่แม่เล่าให้เราฟังรอบที่ร้อยแล้วเห็นจะได้ เป็นเรื่องตลกๆ สมัยเด็กๆของเรา เรื่องมหัศจรรย์ที่แม่ประหลาดในวัยเด็กของแม่ เรื่องธรรมดาที่เราก็มักจะสงสัยตลอดว่าแม่จำได้ยังไง ทั้งๆที่มันผ่านมาเกือบจะ 30 ปีแล้ว แต่แม่กลับจำมันได้ และแม่มักเล่าเหมือนกับมันพึ่งเกิดขึ้นกับแม่เมื่อวาน สายตาของแม่ไม่เคยเบื่อเลยที่จะนำเทปม้วนเก่านี้มาเล่นซ้ำ และเล่าให้ลูกฟัง


เราที่นั่งฟังเรื่องเก่าๆของแม่รอบที่ร้อย บางทีก็เผลอแสดงสีหน้า แววตา และท่าทางออกไปโดยไม่ตั้งใจ เพราะเราเบื่อที่จะฟังเรื่องเก่าๆของแม่ จนวันหนึ่งแม่ก็หลุดพูดประโยคที่ว่าออกมา

"ลูกแม่แต่ละคนโลกส่วนตัวสูง... จนบางทีคนธรรมดาแบบแม่ก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร"
 

บอกตรงๆ แม่งโคตรเจ็บใจ เจ็บใจที่แม่เราอยู่ข้างๆเราตลอดเวลา แม่ตื่นเช้าขึ้นมา ทำงานบ้าน หาอะไรให้เรากิน และอยู่บ้านคนเดียวเกือบ 10 ชั่วโมง ในตอนที่เราออกไปทำงาน วันๆหนึ่งแม่แทบจะไม่เจอคน และแทบจะไม่ได้คุยกับใคร ก็จะมีแต่ตอนที่นั่งฟังลูกๆที่กลับบ้านมาเล่าให้ฟังว่าวันนี้เจออะไรมาบ้าง

คืนนั้นก่อนนอนหลังจากที่ได้ยินแม่พูด ก็มานอนคิดว่าเพราะอะไร ทำไมเราถึงไม่ชอบนั่งฟังแม่เล่ากันนะ คิดแล้วก็โกรธตัวเองว่าที่ผ่านๆมา แม่ก็อดทนตลอดไม่เคยว่า ไม่เคยบ่น เวลาเรานั่งฟังแม่ได้สักพักแล้วหันไปเล่นคอม เพราะแม่ก็อยากให้ลูกพักผ่อน อยากให้ลูกได้เล่น ได้ดูในสิ่งที่ชอบ จนนานวันเข้ากลายเป็นว่าคนในโลกของแม่ไม่เหลืออีกแล้ว

ตื่นเช้ามาก็เลยอยากเขียนไว้เตือนตัวเอง ถ้าวันไหนเบื่อจะฟังเรื่องธรรมดาสมัยเด็กของแม่รอบที่ร้อยหนึ่ง ก็ขอให้จำเอาไว้ว่านั่นคือความทรงจำที่ดีที่สุดที่แม่ภูมิใจและอยากเล่าให้เราฟัง แล้วจงมองตาแม่พร้อมทั้งทำให้แม่รู้ว่าเราอยากฟังอย่างตั้งใจจริงๆ เพราะเราอาจมีใครหลายคนในโลกของเรา แต่สำหรับแม่ แม่อาจเหลือแค่ลูกๆของแม่ในโลกบั้นปลายชีวิตของแม่แล้วก็ได้ 

อย่าหนีไปจากโลกของแม่อีกเลย 



รักคุณแม่นะคะ 
เขียนก่อนวันแม่ เพราะรักแม่ทุกวัน
SHARE
Writer
tuarkung
Writer,Photographer
I wrote it all for you.

Comments