เราจะอดทนรอคนที่รักงานของเรา^^
ซีมุส ฮีนีย์
เจ้าของรางวัลโนเบลสาขาวรรกรรม กล่าวไว้ว่า
“เมื่อใครสักคนเริ่มฝึกเขียนบทกวี
คนคนนั้นไม่ควรคาดหวังว่าผลงานจะออกมาดีตั้งแต่เริ่มเขียน

กวีมือใหม่ก็เหมือนคนที่หย่อนถังลงไปในบ่อน้ำได้แค่ครึ่งทาง

ทุกครั้งที่ดึงถังกลับมาเขาจะไม่เจออะไรเลย
นอกจากความว่างเปล่า
แต่ถึงจะผิดหวังแค่ไหนคุณก็ต้องพยายามต่อไป”

หลังจากฝึกฝนต่อไปอีกหลายปี ฮีนีย์อธิบายว่า
“ในที่สุดโซ่ที่ผูกติดกับถังก็ตึงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว แล้วคุณก็พบว่าถังใบนั้นหย่อนลงไปถึงน้ำในบ่อ
และรู้สึกได้ถึงแรงโน้มถ่วง
คุณจะต้องดึงถังขึ้นมาจนเนื้อตัวถลอกเลยทีเดียว”

ดังนั้นกว่าจะไปถึงจุดที่เก่งกาจ
เราอาจจะต้องรู้จักจัดการกับความผิดหวังท้อแท้ที่เกิดขึ้นระหว่างทาง คุณต้องเจอมันแน่ๆ แล้วคุณต้องจัดการกับมันให้ได้

อย่างที่เราเขียนอยู่ทุกวันนี้
เราก็ยอมรับว่า เรารู้สึกผิดหวังที่งานของเราถูกปฏิเสธ ไม่มีใครอ่าน ไม่มีใครสนใจ แต่เราก็เขียนต่อไป

มาร์ก แมนสัน บอกว่า งานทุกงานมีด้านลบของมัน ไม่ว่าตอนแรกคุณจะมองว่ามันดี น่าตื่นเต้นแค่ไหนก็ตาม “งานทุกประเภทมีบางส่วนที่เฮงซวย”

คำถามคือ คุณหลงใหลอะไร และ คุณหลงใหลมันมากพอที่จะอดทนกับแง่มุมที่น่าเบื่อที่สุดของมันได้หรือเปล่า?

ถ้าได้ก็ลุยต่อไป อย่าหยุด
ถ้าคุณรักบางสิ่งมากพอ
คุณจะยอมรับแง่มุมที่น่าเบื่อของมันได้อย่างเต็มใจ

ถ้าเรารักงานเขียนจริงๆ
เราก็ต้องอดทนต่อความอับอายเมื่อไม่มีใครสนใจยอมรับคำวิจารณ์ได้ และอดทนรอ...คนที่รักงานของเรา

เราจะเขียนรอคุณนะ
เราจะเขียนรอคุณไปเรื่อยๆ

^^
แด่วันที่ฝนตก อากาศดี แต่เหงาจัง
SHARE
Writer
LOOKPAT_diary
เป็นทุกอย่าง
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

Comments