คำตาม
ออกจะเป็นเรื่องฝืดเฝือนเล็กน้อย หากฉันจะเล่าช่วงชีวิตที่หายไปจากหน้าบล็อคสตอรี่ล็อก
สังเกตให้ดี งานเขียนในพักหลังๆ ทิ้งช่วงห่างไปมาก มีปัจจัยหลายอย่างของชีวิต การจะกล่าวอ้างว่าไม่ว่าง- หรืออีกแง่ ไม่มีเวลานั้น ดูเป็นคำแก้ตัวที่ง่ายเกินไป 
พูดตามตรงคือ ไม่มีเวลาให้การเขียนเล่าชีวิตมากกว่า
จากการทิ้งห่างการเขียน นำพามาสู่ ทักษะการกล่าวถ้อยที่ด้อยไปกว่าเดิม 
กว่าจะริเริ่มเขียนอะไรสักอย่าง กลายเป็นเรื่องยาก ยิ่งอ่านทวนซ้ำเห็นว่าไม่ดี ไม่เหมาะสม ยิ่งทำให้สุดท้ายลบทิ้ง กลายเป็นไฟล์ขยะในคอมพิวเตอร์เสียมากกว่า

เหตุผลที่สองคือ การได้เป็น Suggest Writer โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว หมายถึงไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อน ทำให้เกิดความรู้สึกสองอย่าง
อย่างแรกที่เด่นชัดที่สุดคือ กลัวคนที่รู้จักเข้ามาอ่านชีวิตในนี้
กล่าวโดยสรุป ไม่มีใครในชีวิตจริงสักคนที่รู้ว่ามีเรื่องราวของฉันในนี้ ดังนั้นคำทุกคำในบล็อก Niji แห่งนี้ เป็นเหมือนการนำเอาความคิดของฉันแบกว้างให้คนทั่วไปได้รู้โดยละเอียด แต่เรื่องแบบนั้น จะให้คนรู้จักของฉันรู้ไม่ได้ ปกติแล้ว ฉันไม่ปรารถนาให้ใครรู้ความในใจมากมายขนาดนั้น
เมื่อหวาดกลัวคนรู้จักมาอ่านเจอ สิ่งที่ตามมาก็คือการไม่กล้าเขียนอะไรต่อมิอะไรลงไปในบล็อค และ/หรือหากเขียน ก็ดัดแปลงเนื้อเรื่องให้เพี้ยนผิดไปจากความจริงราวๆ 30 เปอร์เซ็นต์ เพื่อที่คนซึ่ง "อาจจะรู้จัก" เข้ามาอ่าน จะไม่สามารถเดาได้ว่าฉันเป็น "ฉัน"

นำพาไปสู่เรื่องราวที่บางครั้ง ไม่สอดคล้อง กับเรื่องราวก่อนหน้า นั่นเป็นเพราะมีการดัดแปลงเนื้อหาให้ผิดไป

เหตุผลต่อไปคือ ความไม่มั่นใจในงานเขียนของตัวเอง เฝ้าครุ่นคิดว่า คนที่เข้ามาติดตามด้วยคำแนะนำของ Storylog คาดหวังอะไรจาก Niji บ้าง แล้วเรื่องราวที่ฉันเขียนต่อไปนี้ จะตรงกับความคาดหมายของเขาและเขากันบ้างหรือไม่ เขียนแล้วจะดีเท่าที่ผู้อ่านหวังหรือเปล่า มีหลายครั้งที่เขียนและลบเพราะคิดว่าไม่ดีพอ สุดท้าย เลยลงความเห็นว่า ไม่เขียนดีกว่า ไม่เขียนก็ไม่ทำให้นักอ่านผิดหวัง ( ความคิดประหลาด)

การก้าวข้ามจุดที่ผ่านความกลัว แล้วกลับมาเขียนที่นี่ได้อีกครั้ง จึงถือเป็นความรู้สึกที่ดีอย่างมาก เป็นการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ หลังจากที่ผ่านพ้นอะไรต่อมิอะไร การกลับมาเขียนที่นี่อีกครั้ง ความรู้สึกสดใหม่ เหมือนการได้มาเขียนที่นี่ครั้งแรกเมื่อสามสี่ปีที่แล้ว การเขียนได้แบบอิสระเสรี ไม่หวาดกลัว ไม่คาดหวัง ฉันร่ายยาวตัวอักษรได้ดังที่ใจปรารถนา บันทึกความคิด แผ่กางชีวิตให้นักอ่านได้เข้ามาเดินสำรวจความในใจ แต่อย่างไรก็ดี ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นนานแล้ว

มีการปลดล็อคอะไรบางอย่างที่หนักๆ ในจิตใจเกิดขึ้นก่อนอายุ 30 ปีที่ใกล้จะมาถึง
และนับเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
ฉันกำลังจะกลับมาเป็นฉันอีกครั้ง
SHARE
Written in this book
Lazy Diary
ไดอารีบันทึกชีวิตเมื่อวัย 30 ปี มาถึง

Comments

Nui_Napat
10 months ago
เราจะรู้ได้อย่างไรครับว่าตัวเองเป็น Suggest Writer...ผมเองก็เขียนมาเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก ลืมนึกเรื่อง privacy ไปเลย เปิดเปลือยตัวตนอย่างมากเช่นกัน
Reply
niji
10 months ago
ในแอพ storylog ทางมือถือจะมีเมนูมุมบนขวาสุด ที่เป็นไอคอนรูป คน กดเข้าไปแล้วนับลงไป 6 บรรทัดจะเจอคำว่า Find Suggested User กดเข้าไปแล้วเลื่อนๆ ดู นะคะว่ามีรายชื่อของเราไหม
Nui_Napat
10 months ago
ขอบคุณครับ ดูแล้วไม่มีครับ