Lost
       สภาพอากาศรอบตัวมันช่างเลวร้าย แม้ไม่อาจสัมผัสหรือรับรู้ได้ผ่านผิวเนื้อแต่รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่กำลังกัดกินทุกส่วนของตัวตน

       ทัศนียภาพกำลังแย่ลงเรื่อยๆ จนไม่อาจมองเห็นสิ่งที่อยู่รอบๆ เพราะความมืดกำลังโรยตัวปกคลุมทุกสิ่งรวมถึงประสาทสัมผัสทั้งหมดที่กำลังมืดบอดลงช้าๆ 
 
      พื้นที่เคยเหยียบย่ำกำลังทรุดตัวลงไปเรื่อยๆ จากหลุมเล็กๆ กลายเป็นหุบเหวที่ลึกราวกับไร้จุดสิ้นสุด ร่างที่กำลังลอยคว้างพยายามไขว่คว้าที่ยึดเกาะแค่สักที่ก็ยังดี แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นผล

      ความเจ็บปวดที่ลามเลียไปเสียทุกส่วนไม่อาจรับรู้ได้ว่ามาจากการพุ่งชนของตัวเองหรือมีสิ่งอื่นมากระทบ แต่ทว่าสิ่งที่รู้ตอนนี้คือฉันกำลังอยู่ท่ามกลางวงกตที่ซับซ้อนไม่มีทางออก 

      เสียงกระซิบปริศนาดังมาจากทุกทิศรอบกาย ขาที่สั่นเทาจากความเจ็บปวดและเหนื่อยล้าจำเป็นต้องออกวิ่งอีกครั้งตามเสียงกระซิบนั่น
      "ไปทางซ้ายสิ มันดีนะ" 
      "ไปทางขวาดีกว่า ใครๆ เขาก็ไปกันทั้งนั้น"
      "ตรงไปสิ เชื่อฉันมันเยี่ยมมากเลยฉันผ่านมันมาแล้ว"
      
       เสียงกระซิบยังคงดังก้องในโสตประสาท ขาก้าวไปตามคำบอกกล่าวของเสียงกระซิบ ไม่ว่าเสียงบ้านั่นจะพาไปเจออะไรฉันท่องไว้ในใจเสมอว่าปลายทางมันจะต้องดี แม้สองข้างทางจะเต็มไปด้วยหนามแหลมทิ่มแทง ทั้งใบมีดที่แหลมคมกรีดลึกลงไปตั้งแต่ชั้นผิวหนังจนถึงกระดูกดำ 
     
      กว่าจะรู้ตัวอีกทีทุกอย่างก็แทบจะสายไปฉันบาดเจ็บปางตายและสุดท้ายกลับไปพบทางออกอย่างที่ใจหวัง ยิ่งก้าวเดินกลับยิ่งถอยหลัง ยิ่งหาทางออกกลับยิ่งถลำลึก แสงสว่างปลายทางที่เห็นอยู่รำไรกลายเป็นเพียงภาพลวงตา

      สายไปเสียแล้ว มัวแต่ฟังเสียงรอบตัวแต่ไม่เคยเชื่อตัวเองจนกระทั่งติดอยู่ในวังวนและหาทางออกไม่ได้ ทั้งบาดเจ็บ ทั้งเหนื่อยล้าเพื่อไล่คว้าเอาความว่างเปล่า มันแย่และกำลังเลวร้ายลงเรื่อยแต่ที่น่าสมเพชที่สุดคือ การหลงทางในจิตใจตัว

      
      

      
SHARE

Comments