เราจะล่องไปขึ้นฝั่งด้วยกัน
แด่คุณ คนที่สมควรที่จะได้รับความรักที่ดี

ไม่รู้เพราะว่าที่เราสนิทกันหรือเพราะเราคุยกันทุกเรื่อง...ผลสรุปที่เราทั้งคู่สร้างออกมาคือเราสองคนคล้ายกันมาก เหมือนกันมากจริงๆ

ผมอยากบอกสั้นๆ ก่อนจะนอนหลับตาฝัน...ผมเข้าใจในความท้าทายในการพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองในหลายเรื่อง เราสองคนถูกประวัติศาสตร์ของชีวิตโบยตีซ้ำๆ และคำพูดเดียวที่เราแผดร้องออกมากลับเป็นคำว่า "เรายังไม่ดีพอ เราจะต้องไม่พลาดทำแบบนั้นอีก"

เสียงเหล่านี้ดังขึ้นเป็นเรื่องปกติระหว่างการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิด ทั้งในเรื่องจริงจังและเรื่องทั่วไป

มีวิญญานจากอดีตปลุกบางเสี้ยวส่วนของความกลัวและวิตกกังวลให้ตื่นจากการหลับไหล เป็นเสียงที่หลายครั้งดึงเราสองคนออกจากบทสนทนาแห่งความรัก บทสนทนาแห่งความเป็นเพื่อน ออกสู่ฝ่าทะเลดำมืดที่เราไม่ได้ตั้งใจ

มันเป็นไปเอง หรืออาจเพราะผีร้ายในอดีตที่เราสองเคยพบเจอ เหมือนพายุน้ำวนที่ดูดกลืนเรือสำเภาลำน้อยสองลำให้มลายหายไป ณ ใจกลางของความหวาดระแวง โดยไม่มีใครช่วยเหลือกันและกันได้เลย

คุณเคยบอกว่าคุณเข้าใจที่ว่าทำไมผมเป็นเช่นนี้ คุณเข้าใจว่าผมเป็นเรือสำเภาไม่ใช่เรือดำน้ำ ที่ทางที่แท้ของทั้งคุณและผมคือปลายแสงตะวัน หาใช่พื้นสมุทรดำมืดที่เราสองไม่ได้ร้องขอ

ผมเพียงอยากบอกว่าผมรู้ในสิ่งเหล่านี้ และเหนือสิ่งอื่นใดคือผมมีความหวังในอนาคตที่ดีงาม อนาคตที่เราสองคนคู่ควร เป็นอนาคตของคนธรรมดาๆ ที่มีรักควรจะได้...ความสัมพันธ์ที่สงบอบอุ่นร่มเย็น

ผมโตขึ้นทุกวันคุณรู้ไหม ผมเรียนรู้ในสิ่งภายนอกมากมายที่สุดท้ายดูเหมือนจะสะท้อนกลับมาที่โลกภายในแล้วฉายส่องออกมาเป็นบทเรียนที่เร่งเร้าให้ผมปฎิบัติต่อคุณเปลี่ยนแปลงไป ผมยังคงจะเป็นสำเภาลำนั้น สิ่งเพิ่มเติมคือใบเรือและหางเสือที่จะนำทางคุณสู่แสงตะวัน ใบเรือกว้างจับสายลมแห่งปัญญา หางเสือที่ฉับไวรู้ทิศทางมุ่งห่างจากวังน้ำวนที่ดูดกลืน

หากมีแสงตะวันที่ปลายขอบฟ้า มีต้นไม้ใบหญ้า สิงสาราสัตว์บนผืนดินที่เขียวชอุ่มพุ่มไสว ผมจะพาคุณไป ณ ที่แห่งนั้น

ผมไปที่นั่นเพียงลำพังไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ การเดินทางจะไม่มีความหมายอะไรถ้าขาดคุณไปด้วย เกาะสวรรค์จะกลายเป็นเกาะร้างว่างเปล่า ผืนทะเลสีครามจะกลายเป็นเพียงผืนน้ำไร้ชีวิต เพียงการดำรงอยูู่ของคุณอาจเปลี่่่่่่่่ยนแปลง...ความหมายของทั้งหมดนั้นไป...โปรดเถิดรัก

ผมเชื่อว่าต้องเป็นคุณที่จะไปกับผม ผมรู้ว่าคุณเชื่อในสายลม เข็มทิศ และหางเสือ ของผม

ผมเคยบอกคุณว่า
"คงดีนะถ้าเราได้เป็นคนแรกของกันและกันตั้งแต่แรก"

และผมก็รู้ว่าเราสองคนเหนื่อยมามากพอแล้วกับพายุที่โหมกระหน่ำมาอย่างยาวนาน อันที่จริงเรารู้กันสองคนว่าพายุร้ายที่จริงได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว...สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่นี้...แท้จริงเป็นเพียงเมฆหมอกพายุที่มาทำให้จิตใจของนักเดินเรืออย่างเราหวั่นเกรง

อาจถึงเวลาที่คุณกับผมจะต้องขึ้นฝั่งเสียที
ไปเสียจากทะเลที่คลุ้มคลั่งและคาดการณ์ได้ยาก
ไปจากเงาฝนแห่งอดีตที่ปกคลุม

เราจะไปที่นั่นด้วยกัน ประคับประคองกันไป...ตราบที่ดวงตะวันยังไม่สิ้นแสง...เมื่อคุณเอ่ยปากกับผมว่า "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน"
SHARE
Writer
Nui_Napat
so many role to play
ใกล้เรียนจบแล้ว กำลังแสวงหาโอกาสและคุณค่าของสิ่งที่ทำอยู่และกำลังจะทำต่อไป (ปัจจุบันเรียนจบ รับปริญญามา 2 ปี 8 เดือนแล้ว)

Comments