Our Nights
22:11 

    เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าๆที่แทบจะไม่มีกลุ่มเมฆมาบดบังดวงดาวบนชั้นดาดฟ้าของบาร์ คิวเองที่กำลังมองกลุ่มดาวบนท้องฟ้ามากมายก่อนที่จะกลับมาสนใจเจ้าโทรศัพท์ที่ขึ้นแจ้งเตือนข้อความมาเมื่อครู่แต่เจ้าตัวเองกลับมองการแจ้งเตือนนั้นแล้วกดปิดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วกลับมาสนใจเตกีล่าที่สั่งมาได้ซักพักก่อนที่จะยกดื่มมันอีกครั้งแล้วกลับไปสนใจกลุ่มดาวมากมายที่ปรากฏบนท้องฟ้ายามดึกผสมกับแสงจากท้องถนนและตึกต่างๆ 

    นานแล้วสินะที่ตัวเราเองไม่ได้แตะพวกแอลกอฮอล์ตั้งแต่ทำงานสนไม่ได้สนใจสิ่งอะไรรอบข้างเลย ที่จริงแล้ว...ตั้งแต่เริ่มกลับมาบ้างานอย่างเอาเป็นเอาตายผมเองก็ไม่ได้ทำอะไรกับงานอดิเรกยามว่างของผมเลย ไม่ได้แตะกล้องตัวโปรดปรานที่มีติดตัวไว้ถ่ายและกล้องฟิล์มที่จะเอาไปถ่ายควบคู่กับกล้องตัวโปรดที่ชอบพกติดตัวตลอดเวลา ไม่ได้มีเวลาให้กับครอบครัวที่บ้านและอีกหลายๆอย่างที่แต่ก่อนเคยมีแล้วตอนนี้เริ่มขาดหายไปเพราะงานที่เพิ่งจัดการเสร็จ 

“ใช่คุณคิวหรือเปล่าคะ?” เป็นประโยคคำถามเสียงใสที่เอ่ยถามชายหนุ่ม คิวเองที่กำลังจะมองท้องฟ้าแต่เปลี่ยนมามองหญิงสาวที่เอ่ยถามตน 


“ใช่ครับ” คิวตอบไปด้วยเสียงเรียบ ในใจคงคิดว่าคงเป็นมาขอนั่งดื่มด้วย 

“จำชั้นได้มั้ยคะ?” หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยทักถามอีกคน 

“อ่า..มีร่า มีร่าเจน?” ชายหนุ่มเอ่ยตอบอีกคน 

“ใช่ค่ะ มีร่าเจนเอง คุณคิวเนี่ยยังเรียกชื่อเต็มฉันเหมือนเดิมเลยนะคะเรียกเจนก็ได้ค่ะ” 

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมว่าชื่อเต็มคุณเพราะนะครับ..อ่านั่งลงก่อนก็ได้ครับ” 

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวนั่งลงก่อนจะทำการรวบมัดผมยาวถึงหลังแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “แล้วช่วงนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”

“เพิ่งว่างครับ” คิวยกเตกีล่าดื่มก่อนจะวางลงเเล้วสบตาฝ่ายตรงข้ามแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง “คุณล่ะครับ?”

“ช่วงนี้ก็มีงานมาเรื่อยๆค่ะ”

“นางแบบอย่างคุณมันก็ต้องมีมาเรื่อยๆแบบนี้แหละ คุณเองก็เหนื่อยแย่เลยใช่มั้ยล่ะครับ?” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น

“เหนื่อยมากๆเลยค่ะ” หญิงสาวเอนตัวลงกับเบาะเก้าอี้ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มดาวบนท้องฟ้า “แต่ก็สนุกดีนะคะ..แล้วตอนไหนนามตากล้องสีน้ำเงินจะกลับมาล่ะคะ?” 

“คงอีกนานเลยแหละครับ”

“ยุ่งมากเลยใช่มั้ยคะถึงไม่ได้ทำพวกงานดิเรกที่ชอบแบบนี้”

“ใช่ครับ” 

“ยังไงก็สู้ๆนะคะ ฉันเป็นกำลังใจให้คุณเสมอแล้วอีกอย่างคือมีคนรอคุณกลับมาอยู่นะคะคุณสีน้ำเงิน”

“ชื่อนี้ไว้เรียกตอนที่เราได้กลับไปร่วมงานด้วยกันดีกว่านะครับคุณมีร่าเจน”

“อ่า..ขอโทษด้วยนะคะ คือฉันติดเรียกคุณคิวชื่อนี้จริงๆค่ะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ..ผมไม่ค่อยซีเรียสอยู่แล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับผมแค่จะออกมาสูดอากาศรับลมเฉยๆ” 

“เดินทางกลับปลอดภัยนะคะ”



     หลังจากที่คิวได้ทำธุระทุกอย่างเสร็จแล้วผมทิ้งตัวผมลงกับเตียงนอนก่อนจะลุกขึ้นมาอีกครั้งเพราะแจ้งเตือนโทรศัพท์ตัวดี 


งานเสร็จยังวะคิว 00:27 
ส่งก่อน 7 โมงนะเว้ย 00:27 

“ช่างแม่งดิ กูจะนอน”


by. pjunzh_ 




SHARE

Comments