ไม่อยากแพ้
เหตุผลที่เขาบอกกับผมในวันนั้น วันที่ความสัมพันธ์หนึ่งเดือนสองวันต้องหยุดลงอย่างบริบูรณ์เหตุผลที่เกือบทำให้ผมเชื่อและพาตัวเองออกมาจากวังวนอดีตนั้น แต่ผมกลับทำไม่ได้ ผมเก็บความสงสัยในเหตุผลในวันนั้นมาตลอดสี่ปีเต็ม ฟังดูบ้าสิ้นดีที่ยังจมปลักอยู่กับมัน ผมพยายามดิ้นรนออกจากกรงเหล็กที่ขังตัวเองเอาไว้ทุกวี่วัน ยิ่งดิ้นรนยิ่งเหนื่อยเท่านั้น จนวันหนึ่ง วันที่ผมกับเขาได้กลับมาคุยกัน ในฐานะเพื่อน ฐานะของคนรู้จักกัน ฐานะแรกเริ่มที่ผมไม่คิดว่าเวลาจะพาเรากลับมามาจุดจุดนี้ได้ ความเคลือบแคลงสงสัยในเหตุผล ผมตัดสินใจถามเขาออกไปอีกครั้ง อีกครั้งที่พยายามจะพาตัวเองออกมา ครั้งนี้หวังใจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะไม่โกหกผม เพียงครั้งสุดท้ายที่จะให้ผมได้เดินออกมาจากกรงเหล็กนั้นอย่างไม่มีอะไรติดค้าง



“ที่บ้านจับได้แล้วนะว่าเราคบกัน”

“แล้วยังไง เราต้องเลิกกันเหรอ”

“เราไม่อยากเลิกเลยนะ แต่ให้ทำไงได้”

“ทำไมมันเร็วจัง”

“เราก็ไม่รู้ว่าทำไมที่บ้านถึงรู้”

“…”

“แต่เรายังรักเธออยู่นะ”

“เราไม่รู้จะพูดอะไร ไม่รู้จะมองหน้าเธอยังไง”

“ที่บ้านเราบอกว่าถ้ายังคบกัน เขาจะส่งเรากลับฉะเชิงเทรา”

“ไม่ต้องไปไหนหรอก เราไปเอง”

“อย่าร้องไห้สิ”

“เรายังอยากเห็นหน้าแกนะ อยู่นี่แหละ เดี๋ยวก็ลืมเอง”



เดี๋ยวก็ลืมเอง

เดี๋ยวก็ลืมเอง

เดี๋ยวก็ลืมเอง

เดี๋ยวก็ลืมเอง

เดี๋ยวก็ลืมเอง


“ดีใจนะที่กลับมาคุยกันแบบเดิมได้”

“จริง…ไม่คิดว่าจะกลับมาคุยกัน”

“สบายดีนะ”

“สบายดีแต่ก็เรียนหนัก จะเรียกว่าสบายดีมั้ยอะ”

“ฮ่าๆ”

“ขอถามไรอย่างหนึ่งได้มั้ย”

“เอาดิ”

“ที่เราเลิกกันอะ…ไม่ใช่เพราะที่บ้านจับได้ใช่มั้ย”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นอะ”



หลังจากที่หัวใจแหลกสลาย ตัวผมเองยังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องราวเดิมๆ หนังสือหน้าเดิมๆที่วนอ่านซ้ำจนเบื่อ แต่ก็ยังติดอยู่กับมัน...เพราะรักคำเดียว ต่างจากอีกคนที่อ่านเล่มเดียวกันไปถึงครึ่งเล่มแล้ว เขาได้พบกันเรื่องราวใหม่ๆ คนใหม่ของเขา คนใหม่ที่ได้อภิสิทธ์ได้ไปที่บ้านของเขา เจอครอบครัวของเขา ผมคิดว่าเวลามันไม่ได้ผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ทำไมเขาลืมง่ายจัง

เก่งจังวะ

 
“เราแค่สงสัยอะ”

“อืม…ไม่ใช่ที่บ้านจับได้หรอก”

“แล้ว…”

“แค่ไม่อยากแพ้”

SHARE
Writer
fragranceofcyanide
Uni student
It's okay to make mistakes and it's okay to not be good at EVERYTHING!

Comments