ตายด้านมาตั้งนาน ร้องไห้บ้างก็ดีเหมือนกัน
หนึ่งปีแล้วล่ะที่เรามีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในมหานคร

พื้นฐานนิสัยของเราเองที่ไม่ชอบเข้าสังคม ต่อบทสนทนาไม่เก่ง ใบหน้าไม่เคยประดับยิ้ม และนิ่งสงบกับทุกๆเหตุการณ์ที่ไหลผ่านรอบตัว

ไอ้สิ่งพวกนี้ยิ่งถูกทวีคูณ ไม่ถูกเกลาให้เบาลง แต่ทับถมให้แข็งกระด้าง

น้ำใจเล็กๆ ความช่วยเหลือน้อยๆ หาได้ยากจากตัวเองเข้าไปมากขึ้นทุกวันจนน่าแปลกใจ

มองเห็นความเป็นไปชั่วคราวอันแสนวุ่นวายของมหานครทุกวัน ผ่านมาแล้วผ่านไป อยู่ตรงนี้เพียงชั่ววินาที เดี๋ยวเราก็จากไปที่อื่น เดี๋ยวพวกเขาเหล่านั้นก็จากไปใช้ชีวิตในหนทางของตัวเอง

เราอยู่ด้วยตัวเองเพียงลำพัง มองเห็นตัวเองมากขึ้น มองไปยังเพื่อนชาวมหานครคนอื่นน้อยลง


ใช่แล้ว เรากำลังเติบโตแบบที่ตัวเองเคยไม่อยากเป็น

แข็งกระด้าง ไร้ความสามารถด้านมนุษย์สัมพันธ์

เราไม่เคยมองว่ามันดี ไม่เคยมองว่ามันดูเท่
ไม่เคยหลงใหลการนิยามตนว่ามีอีกโลกหนึ่งของตัวเอง

เป็นแบบนี้ ใครกันจะอยากเข้าหา ใครกันจะอยากร่วมสนทนา ใครกันจะอยากร่วมงาน หรือสานสัมพันธ์

อิจฉาคนอื่นทุกครั้งที่พูดคุยกันได้ลื่นไหล เข้าหากันง่าย สนิทใจและไร้ระยะห่างหรือกำแพงต่อกัน

จนเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองยังมีอารมณ์พื้นฐานธรรมดาของมนุษย์

เหมือนร่างกายและจิตใจถูกน้ำแข็งฉาบทับ เฉยชาและปล่อยผ่านกับทุกเรื่อง

ท้าทายความเป็นตัวเองด้วยการทำงานพิเศษที่ต้องใช้ลักษณะนิสัยส่วนบุคคลที่ตรงข้ามกับความเป็นตัวเองสุดขั้ว ไม่เคยคิดจะทำ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะกล้าทำ และไม่คิดว่าจะทำเป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองในอนาคต

กังวลไม่น้อย หนักหนาไม่เบา ฝืนธรรมชาติจนอยากกลับออกไปอยู่ในที่เล็กๆของตัวเอง

แต่สุดท้ายก็อดทนกับมันจนผ่านมาได้ ปรับตัวเองให้ดีขึ้น

ผู้คนมากมายเข้ามาหา ฝากเรื่องราว ความทรงจำ และปัญหาไว้ไม่ถ้วน

จนในที่สุด ก็มีเรื่องให้น้ำตาไหลออกมาซักที

ขอบคุณเช้าวันนั้น ขอบคุณความยุ่งเหยิงนั้น ขอบคุณคุณต้นเหตุแห่งอารมณ์

อุ่นใจตัวเองเบาๆ ว่ายังหลงเหลืออารมณ์อ่อนไหว คุกรุ่นอยู่ในอก

มากกว่านั้น เปิดใจให้คนอื่นมองเห็นมากขึ้น

ระบายออกไปทางสายสนทนา เล่าเรื่องราวกับผู้คนที่แวะเข้ามาถามไถ่

ไม่เก็บงำไว้กับตัวเอง เพราะหัวใจที่แข็งกระด้างดวงนี้ โหยหาการปลอบประโลม

อยากมองเห็นความสวยงามของผู้คน และโลกใบนี้มากขึ้น

อยากรักษาคนดีๆในชีวิตที่หลงเข้ามาผูกสัมพันธ์กันกับคนอย่างเรา

จะเป็นคนที่ใจดีขึ้นกว่านี้ให้ได้สักวันหนึ่ง

อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะ

หลังคราบน้ำตา เรายิ้ม




SHARE
Writer
anijja
emotion drinker
อนิจจาน่าเสียดาย ฉันทำชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง ส่วนที่หายนั้นลึกซึ้ง เจือน้ำผึ้งบุหงาลดามาลย์ -- อังคาร กัลยาณพงศ์ :)

Comments

✌️✌️✌️
Reply
anijja
1 year ago
😊
donn
8 months ago
ใจที่แข็งกระด้างปกป้องอะไรไว้ข้างในกัน  :)
Reply
anijja
8 months ago
ถ้าข้างนอกแข็งกระด้าง ข้างในคงปกคลุมไว้ด้วยความอ่อนไหว หรือไม่ ก็คงเป็นความแข็งกระด้างกว่าล่ะมั้ง (:
donn
8 months ago
นั้นสิน้า บ้างครั้งก็อ่อนไหว บ้างครั้งก้แข็งกระด้าง หรือเพราะมันแข็งเกินไปกันนะถึงได้เปราะบาง