Lost Star
ทุกคนมีดาวเป็นของตัวเอง
และดาวแต่ละดวงก็ไม่เหมือนกัน
บางดวงสว่างไสว ระยิบระยับ ด้วยตัวเอง
แม้จะอยู่ท่ามกลางดาวดวงอื่น
แต่มันก็ยังเฉิดฉาย ส่องประกาย ในความมืด
เป็นดาวที่เมื่อแหงนหน้ามองในยามค่ำคืน
ก็จะสร้างบรรยากาศที่สวยงามให้กับผู้พบเห็น

บางทีดาวดวงนั้นอาจจะอยู่ในโปสการ์ดที่ส่งไปหาคนพิเศษ หรือ อยู่ในรูปถ่ายที่มาตั้งเป็นหน้าจอโทรศัพท์ หวนให้คิดถึงช่วงเวลาที่สวยงาม
จนไม่อยากจะละสายตาไปจากท้องฟ้า
ดาวเหล่านี้ทำให้ตอนกลางคืนเป็นช่วงเวลาที่ทรงพลัง แลดูมีคุณค่าเพราะสว่างด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพยายาม

แตกต่างกับดาวบางดวง
ที่ไม่สามารถแม้กระทั่งจะเปล่งแสงได้ด้วยตัวเอง
ต้องขวนขวาย พึ่งพาดาวดวงอื่นในการเปล่งแสง
ต้องยอมเป็นบริวาร 
หรือ แม้แต่รอวันเวลาให้ดาวเหล่านั้นมาเคียงใกล้
เพื่ออย่างน้อยตัวเองจะได้มีแสงกับเขาบ้าง
และแม้จะต้องนำตัวเองไปอยู่ใกล้กับดวงตะวัน
แผดเผาจนเกือบจะมอดไหม้
แต่ถ้าพวกเขาไม่อยู่ใกล้
ตัวเองก็ไร้แสง โดนละเลย และ ไม่มีใครมองเห็น
มันเป็นเรื่องน่าเศร้า
ที่แม้แต่ดาวยังเจ็บปวด ยังต้องดิ้นรน ไม่จบไม่สิ้น

สำหรับตัวฉัน..
คงเป็นดาวที่หลงทาง และ ไม่มีแสงในตัวเอง
หลงอยู่ในอวกาศ 
อยู่ในความมืด 
บางทีก็อาจจะหลุดเข้าไปในหลุมดำ
วนเวียนอยู่ในนั้นเพราะไม่เจอทางออก
ยิ่งถูกดึงเข้าไปลึกแค่ไหน 
ดาวดวงนี้ก็ได้แต่พยายามพาตัวเองออกมา
เปียกปอน และ อาบไปด้วยหยาดเหงื่อ
เหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงนานๆจนเริ่มขาด
เหมือนหน้ากระดาษที่ถูกอ่านนานๆจนเริ่มยับ
เพราะโดนทิ้งโดนขว้าง
เหมือนพยายามเท่าไหร่ก็ไม่พอ....

จนเหนื่อยล้า แทบไร้เรี่ยวแรง
นอกจากจะหลงทางแล้ว
ก็ยังไร้แสงจะส่องทางให้ตัวเอง
เหมือนคนตาบอด ไม่มีแม้กระทั่งไม้ค้ำจุน
หรือคนที่คอยพยุง 
ดิ้นรนด้วยตัวเอง
หรือ บางครั้งก็แหงนหน้าถามดาวดวงอื่น
หรือ คนข้างบนนั้น หวังว่าจะมีใครสักคน
รับฟังคำภาวนาที่ร้องขอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
Who are we? Just a speck of dust within the galaxy?
Woe is me, if we're not careful turns into reality.
เราเป็นใครกันนะ เป็นเพียงแค่เศษฝุ่นจุดเล็กๆในกาแล็กซีรึเปล่า ความเศร้าโศกจะค่อยๆกลืนกินฉันแน่ๆถ้าพวกเราไม่ระวังในการกลับสู่ความเป็นจริง

ดวงดาวของฉันยังเยาว์วัยอยู่เลย
แต่ทำไมถึงต้องเสียเวลาที่สวยงาม
ไปกับความเจ็บปวดนะ
ทำไมความทรงจำที่เลวร้ายยิ่งทำให้ฉันต้องรีบเติบโตเร็วกว่าความจำเป็น
เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ
ทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นแค่ดาวดวงเล็กๆ
และยังหลงทางในความมืดของตัวเอง 
วังวนที่ถูกสร้างด้วยตัวเอง
ฉันได้สูญเสียเสียงหัวเราะ และ รอยย้ิม ให้กับคราบน้ำตา 
I thought I saw you out there crying
I thought I heard you call my name
I thought I heard you out there crying
Just the same
ฉันคิดว่าฉันเห็นคุณร้องไห้อยู่ตรงนั้นนะ ฉันคิดว่าฉันได้ยินคุณเรียกชื่อฉัน. ฉันคิดว่าฉันได้ยินคุณร้องไห้อยู่ตรงนั้น เหมือนๆกัน...


ดวงตะวัน จันทรา ดวงดาวดวงไหนก็ตามถ้าได้ยินเสียงเรียกนี้
ได้ยินเสียงร้องไห้ของฉัน
ได้โปรดหันมามองสักครั้ง ให้ฉันได้เห็นหน้าของความหวังดี
ก่อนที่คุณจะเดินจากไป...

เพราะจริงๆแล้วเราต่างก็เหมือนๆกันมีจิตวิญญาณที่เป็นดาวเหมือนกัน
หรือบางครั้งคุณอาจจะเหมือนฉัน
เป็นดาวที่หลงทางที่กำลังพยายามส่องแสงในความมืดมิด


Hibernation 

Song Reference: 
Lost Stars (2015) by Adam Levine











SHARE
Written in this book
𝙒𝙝𝙖𝙩 𝘼 𝙇𝙞𝙛𝙚.
These would be all deep dark stories written by a sad person. We all have to face difficulties in life, feel pain, and cry in the corner at the same old spot before we will finally see the value of happiness. Embrace your imperfection and don’t let the failure be greater than your kind heart- Hibernation (I will be your friend, your writer, your reader, and the person who always reminds you of how great you are from now on) Thank you for being a part of my story 🦋
Writer
Hibernation
whether a dreamer or a realist
-If you can’t handle it, just accept it

Comments

mcllin9
5 months ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ ชีวิตยังมีหวังเสมอค่ะ
Reply
Hibernation
5 months ago
ขอบคุณมากนะคะ💙🌊