[Fic] Snowy Flower (Chaeyeon×Eunbi) ~3~
ความบังเอิญมันมีอยู่จริงสินะเช้าวันเสาร์อันแสนสงบ ที่จริงวันนี้ร้านปิดแต่ต้องเข้ามาเช็คของนิดหน่อย เหตุผลที่ปิดร้านก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรหรอก แต่ฉันมีนัดทานข้าวกับเพื่อนๆ และเพื่อนฉันก็อยากให้พาชาร์มไปด้วย เห็นบ่นกันมาซักพักแล้วว่าอยากทำความรู้จักกันหน่อย เวลานัดทานข้าวกันฉันก็ไม่เคยพาไปด้วยเลย จะได้เจอก็แค่ตอนที่มาหาฉันที่ร้าน แล้วที่นัดกันเนี่ยตกลงว่าอยากเจอฉันหรือแฟนฉันกันแน่



ที่เวลานัดกันแล้วฉันไม่พาชาร์มไปด้วยก็ไม่ใช่อะไรหรอก ก็กลัวอีกคนจะเบื่อนั่นแหละ ทำงานก็เหนื่อยวันหยุดทั้งทีก็อยากให้พักบ้าง แถมการมานั่งฟังสาวๆพูดคุยกันคงไม่สนุกซักเท่าไหร่หรอก แต่ฉันว่าฉันคิดผิดแล้วแหละ ก็พอชวนไปด้วยครั้งนี้กลับดีใจซะอีกที่จะได้เจอเพื่อนฉันครบทุกคนซะที ถึงกับออกปากว่ามื้อนี้จะเป็นคนเลี้ยงเอง



ร่างโปร่งนั่งทำงานอยู่ในห้องประธานที่ตกแต่งให้ดูสบายตา กำลังอ่านเอกสารในแฟ้มที่สั่งให้เลขานำมาวางไว้ให้ก่อนหน้านี้ เมื่ออ่านจนจบครบทุกเล่มแล้วจึงละจากงาก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือ ที่จริงวันนี้ก็ไม่ได้มีงานด่วนหรือสำคัญอะไรหรอก แค่เมื่อเช้าแวะมาส่งเบลล์เช็คของก็เลยแวะเข้ามาเคลียร์เอกสารบางส่วนรอเธอเท่านั้นเอง นี่ก็ใกล้เวลาที่นัดเบลล์ไว้แล้ว รีบไปหาเบลล์ที่ร้านดีกว่า


หลังจากที่แวะรับเบลล์ที่หน้าร้านแล้วทั้งคู่จึงเดินทางไปยังที่นัดหมาย ไม่นานเพื่อนๆเบลล์ก็ทยอยกันมา พวกเธอไม่ได้มาช้าหรอก แต่เป็นชาร์มกับเบลล์เองมาถึงก่อนเวลานัด แอนนามาถึงเป็นคนแรก 

"สวัสดีค่ะพี่ชาร์ม แอนนาค่ะ" แอนนาเริ่มแนะนำตัว
"สวัสดีค่ะ" ชาร์มยิ้มตอบพร้อมเอ่ยทักทาย
"มาเร็วเหมือนกันนี่"
"ก็แหงสิ มาเจอแฟนแกทั้งที่นะ พี่ชาร์มนี่ดูดีเหมือนที่เบลล์พูดไว้เลยนะคะ ตอนแรกนึกว่าเบลล์จะแค่โม้ซะอีก" แอนนาเอ่ยชม ก็ชาร์มดูสุขุมเรียบร้อย และวางตัวดีอย่างที่เบลล์บอกไว้จริงๆ
"อ่านั่นสองคนนั้นมาแล้ว" เบลล์เอ่ยทันทีที่หันไปเห็นเพื่อนอีกสองคนกำลังเดินมา

"สวัสดีค่ะพี่ชาร์ม" ผู้มาใหม่ทั้งสองคนเอ่ยพร้อมกัน

อ่าทำไมหน้าคล้ายกันล่ะ"ชาร์มคงรู้จักแคเรนแล้วใช่มั้ยที่เคยเจอกันที่ร้านบ่อยๆน่ะ"
"อ่าค่ะ"
"ส่วนนี่ชารอน แฝดพี่น่ะ สองคนนี้เป็นแฝดกัน" เบลล์อธิบายให้อีกคนที่งุนงงอยู่ได้กระจ่าง
"ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะ" ชารอนเอ่ย

มื้ออาหารนี้เป็นไปอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่ไม่ได้เจอกันครบกลุ่มแบบนี้มาซักพักแล้ว ทำให้สาวๆ มีเรื่องพูดคุยกันมากมาย 

หลังจากที่ได้พูดคุยกันซักพัก ทำให้ฉันได้รู้จักเพื่อนของเบลล์ทั้งสามคนมากขึ้น

ชารอน เบลค แฝดคนพี่ที่เธอได้รู้จักในวันนี้เป็นคนที่พูดน้อย ขี้อาย และเรียบร้อยกว่า แคเรน เบลค แฝดผู้น้องที่พูดเก่ง ขี้เล่น แถมยังดูซนอยู่นิดๆ  ส่วนอีกคน แอนนา วิลสัน ก็เป็นคนที่สนุกสนานดูเข้ากับเบลล์ได้ดี

ไม่รู้ว่าความบังเอิญ โลกกลม หรือว่าพรหมลิขิต ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า แคเรนเป็นแฟนไอเจ้าโยฮัน เพื่อนตัวแสบของฉันเองนี่แหละ

เห็นเคยบอกแค่ว่าตามจีบมาหลายปี แต่คบกันตอนไหนทำไมไม่เห็นบอกเพื่อนบ้างเลย มีเรื่องต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วโยฮัน


คนที่ดูหน้าเป็นห่วงว่าจะเบื่อหรือเปล่ากับการที่ต้องมานั่งอยู่กับเพื่อนแฟนแบบนี้ ตอนนี้กลับพูดคุยกับเพื่อนฉันอย่างไม่หยุดเลย ก็ดีเหมือนกันที่เข้ากับเพื่อนฉันได้

"พี่ชาร์มรู้มั้ยคะ พี่เบลล์เคยกินมาการอง 6 กล่องใน 1 วันด้วย" สาวน้อยแคเรนพูดขึ้น
"นี่แคเรนอย่ามากล่าวหากันนะ" คนโดนกล่าวหาไม่ยอมนิ่งเฉย
"แกก็ไปแซวเบลล์" ชารอนปรามคนน้อง
"ก็มันจริงนี่ชารอน"
"แล้วเวลาอยู่กับพี่ชาร์ม เบลล์กินเยอะมั้ยคะ" แอนนาถาม
"ก็ปกตินะ" ชาร์มตอบพร้อมมองไปที่หน้าคนรัก อีกคนชอบกินมาการองก็จริง แต่ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น จะมีบางช่วงที่กินทุกวัน ก็ช่วงวันนั้นของเดือนนั่นแหละ
"ปกตินี่คือเยอะเป็นปกติรึเปล่าคะ" แอนนายังคงกวนไม่เลิก
"นี่แกต้องการอะไรแอนนา ฉันก็กินของฉันปกติครั้งละกล่องอยู่แล้ว"


เมื่อทานอาหารเสร็จและพูดคุยกันพอสมควรแล้ว ทุกคนจึงแยกย้ายกันกลับ แอนนาขอตัวกลับเป็นคนแรกเพราะมีนัดกับที่บ้านต่อ ส่วนชารอนเองก็มีนัดกับแฟน ชาร์มกับเบลล์จึงอาสาไปส่งแคเรนที่โรงแรมของโยฮันแทน

ก็ดีเหมือนกันแวะไปหาไอเป็ดซะหน่อย มีเรื่องต้องเคลียร์กันเยอะ



Smith Hotel โรงแรมชื่อดังที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่มีความรุ่งเรืองมาก ย่านนี้มีทั้งแหล่งท่องเที่ยวร้านค้าและห้างสรรพสินค้ามากมาย

โยฮัน สมิท เป็นทายาทคนโตของเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ และก็เป็นเพื่อนสนิทของฉันมาตั้งแต่เด็ก ที่จริงก็ตั้งแต่จำความได้ก็มีไอสามคนนี้เป็นเพื่อนแล้ว โยฮันเป็นคนที่ขี้เล่นและชอบทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต แต่ว่าจะจริงจังบางครั้งก็ดูดุดันจนเหมือนคนละคน


"มาแล้วค่ะหน่านี๋ ดูสิเค้าพาใครมาด้วย" แคเรน พูดขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้าไปภายในห้องทำงาน

"อ้าวไอชาร์ม มาได้ไงเนี่ย" เจ้าของห้องตกใจไม่น้อยที่แฟนสาวของเธอเข้ามาพร้อมเพื่อนสนิทของเขา

ทันทีที่ตั้งสติได้ก็รีบเด้งตัวจากเก้าอี้วิ่งเข้ามาสวมกอดเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันมานาน ถึงจะไม่ได้นานมากก็เถอะ แต่ถ้าเทียบกับปกติแล้วที่เจอกันแทบทุกวัน ครั้งนี้ถือว่านานมากเลยแหละ ด้วยความที่ช่วงนี้ต่างคนต่างงานยุ่งก็เลยไม่ได้นัดเจอกันเลย

"คิดถึงจังเลย" โยฮันพูพร้อมกับแกล้งซุกหน้าเข้ากับอกของอีกคน
"นี่พอเลย" ชาร์มพูดพร้อมผลักอีกคนออก 

สองสาวที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ต่างหลุดขำกันออกมา ก็ดูสองคนนี้สิ อีกคนก็งอนเก๊กหน้าขรึม อีกคนก็ง้อเขาเป็นเด็กเลย

ฉันก็มัวแต่ดีใจที่เพื่อนมาหาจนลืมนึกไปว่าสองคนนั้นมาพร้อมแคเรนได้ไง แล้วไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย

"นี่แกรู้จักแคเรนด้วยเหรอ" 
"แฟนแกอ่ะเพื่อนแฟนฉัน"
"..." โลกกลมจริงๆ
"แล้วนี่มีแฟนไม่คิดจะบอกเพื่อนบอกฝูงบ้างเหรอฮะ"
"..."
"ละนี่ไอเคกับเจโน่รู้หรือยัง" พูดพร้อมส่งสายตาคาดโทษไปยังอีกคน
"เอ่อ...ที่จริงไอเคกับไอหมอรู้แล้วน่ะ" พูดจบก็ก้มหน้าหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
"ห้ะ แล้วนี่คือฉันรู้คนสุดท้ายอ่อวะ" น้ำเสียงที่เริ่มใส่อารมณ์เล็กน้อยถูกเอ่ยออกมา
"มันได้เหรอที่แกบอกทุกคนยกเว้นฉัน"
"เฮ้ยใจเย็นก่อน ที่จริงจะบอกนานแล้วแต่แค่ยังไม่มีจังหวะเฉยๆ นี่แกได้เจอแฟนฉันคนแรกเลยนะ"
"แต่ที่เจอก็ไม่ใช่เพราะแก"
"โถ่ไม่งอนเค้าน้า เดี๋ยวเค้าเลี้ยงข้าวเย็นนะคะ" โยฮันพูดพร้อมทำปากเป็ดอ้อนเพื่อนรัก เขารู้ดีว่าวิธีทีนี้มันได้ผลเสมอ และก็ไม่ใช่แค่กับชาร์มคนเดียวนะ กับสองคนนั้นก็ด้วย

หึ~ รู้ว่าง้อแบบนี้แล้วได้ผลก็เอาใหญ่เลยนะ หยุดทำซะทีเถอะ

"พี่ชาร์มคะโกรธนานๆเลยค่ะ" คนตัวเล็กที่สุดเอ่ยบอกให้ร่างสูงที่เป็นทั้งเพื่อนแฟนและแฟนเพื่อนของเธองอนเจ้าปากเป็ดนานๆ
"ไม่เอาสิหน่านี๋ เธอต้องช่วยเค้าสิ"
"หายงอนเถอะค่ะชาร์ม ดึงหน้าจนเส้นเลือดขึ้นหมดแล้ว" เบลล์อดเอ่ยแซวแฟนเธอไม่ได้ ก็ดูสิกัดกรามเก๊กหน้าหน้าจนเส้นเลือดปูดหมดแล้ว
"หายก็ได้ นี่เพราะเบลล์หรอกนะ"
"เย้ งั้นเย็นนี้ไปกินข้าวกันนะ เบลล์ไปด้วยกันนะ ไม่ได้เจอนานเลยคิดถึง"

พี่ชาร์มหายงอลไม่ทันไรก็ไปแหย่พี่แกอีกแล้ว หน่านี๋อยากหัวแตกหรือยังไงกัน

"ให้มันน้อยๆหน่อย นี่แฟนฉัน แฟนแกก็อยู่นี่"
"อะไรก็คิดถึงขนมฝีมือเบลล์นี่ แกไม่พามาก็ไม่ได้กินอีกเลย" โยฮันตอบกลับไปอยากกวนๆ
"ที่แท้ก็เห็นแก่กินนี่เอง" แคเรนเย้าแฟนเธอ
"ทีหลังอยากกินอะไรก็บอกแคเรนมาก็ได้ค่ะ"
"ไม่ต้องหรอกค่ะเบลล์ ให้มันอดซะบ้าง"
"แงไม่เอาสิชาร์มเพื่อนรักไม่ทำแบบนี้"
"หน่านี๋คะงอแงเป็นเด็กไปได้ พี่เบลล์เราไปช็อปปิ้งกันดีมั้ยคะกว่าจะถึงมื้อเย็นก็อีกนาน"
"งั้นเดี๋ยวเค้าบอกเลขาจัดการเรื่องมื้อเย็นแป็บนึงนะ เดี๋ยวเค้าไปด้วย"
"ไม่ทำการทำงานเหรอฮะท่านประธาน"
"ไม่แล้วโว้ย" พูดจบก็เดินไปบอกเลขาให้จัดการธุระที่ว่า ก่อนที่ทั้งสี่จะเดินทางไปยังห้างสรรพสินค้าที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม


ณ ห้างสรรพสินค้าชั้นนำที่ผู้คนต่างพากันมาจับจ่ายใช้สอยกันอย่างคับคั่ง ร่างโปร่งทั้งสองเลือกที่จะรอแฟนสาวที่ร้านกาแฟ เพราะสองสาวให้เหตุผลว่าพวกเธอน่าจะเลือกเครื่องสำอางกันนาน ให้ไปยืนรอคงจะเมื่อย ให้ไปนั่งรอที่ร้านขนมก่อน แต่ทั้งสองเห็นว่าร้านกาแฟใกล้กว่าเลยเลือกที่จะมานั่งสั่งกาแฟดื่มรอแทน

"ไง กาแฟที่นี่รสชาติสู้เบลล์ชงได้มั้ย" โยฮันอดแซวเพื่อนไม่ได้ ก็เวลาไปร้านกาแฟด้วยกันเพื่อนรักของเขาก็มักบอกเสมอว่าแฟนสาวของตัวเองชงได้รสชาติดีกว่า
"ไม่มีใครสู้เบลล์ได้หรอก"
"ค้าบๆ ไม่มีใครสู้ได้จริงๆค้าบ ทั้งขาว สวย แถมยัง" การเว้นวรรคคำพูดแบบนี้ทำเอาคนฟังถึงกับมีน้ำโหไม่ใช่น้อย
"หยุดคิดอะไรทะลึ่งเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงที่ตอบกลับไปเป็นคำตอบได้อย่างดีว่าตอนนี้ชาร์มไม่พอใจเอามากๆ
"ไม่เล่นแล้วก็ได้ ก็แค่หยอกเล่นเอง" ทำหน้างอเป็นเป็ดหงอยอีกละ นึกแล้วก็สงสารตกลงแคเรนมีแฟนหรือมีลูกเนี่ย
"เลิกทำหน้าเป็ดซะที ฉันมีเรื่องให้แกช่วย"



"พี่เบลล์ สีนี้สวยเนาะ" แคเรนเอ่นถามเพื่อนสาว ทั้งสองยังคงเดินเลือกเครื่องสำอางกันอย่างเพลิดเพลิน เรียกได้ว่าแทบจะลืมเวลากันเลยทีเดียว
"สวยดีนะ น่าจะเหมาะกับแกด้วย" เอ่ยตอบพร้อมยกมือที่คนถามทาเนื้อลิปแมทลงไปเพื่อเช็คสีนั้นขึ้นมาเทียบกับใบหน้าของเจ้าตัวดู
"งั้นเอาอันนี้นะ"ว่าแล้วก็หยิบลิปสติกสีเดียวกันอีกแท่งที่วางในช่องสำหรับจำหน่ายใส่ลงในตะกร้าที่ถืออยู่ ก่อนจะเดินไปยังโซนอื่นๆ
"พี่เบลล์แล้วนี่คบกับพี่ชาร์มมาขนาดนี้ละวางแผนแต่งงานกันรึยัง" แคเรนเอ่ยถามขณะที่กำลังลองสี Eye Shadow Paletteที่พึ่งออกมาใหม่
"ก็ยังไม่ได้คุยกันหรอกนะ แต่พี่อ่ะยังไงก็ได้"
"..."
"แต่ที่จริงก็รอชาร์มขออยู่นั่นแหละ" ตอบคำถามคนเด็กกว่าพร้อมหยิบ Eye Shadow Palette ที่อีกคนถืออยู่มาลองดู
"แล้วแม่พี่โอเคแล้วเหรอ" ด้วยความที่เบลล์เป็นลูกคนเดียวคุณแม่เลยหวงมาก ซึ่งแคเรนรู้เรื่องนี้ดี

แต่ตั้งแต่เปิดตัวว่ากำลังคุยกันอยู่จนถึงคบกันแม่เธอก็ไม่เคยกีดกัน แถมดูจะรักชาร์มมากกว่าเธอซะอีก

"จะไม่โอเคได้ไง เดี๋ยวนี้รักชาร์มยิ่งกว่าฉันอีก"
"ขอให้มีข่าวดีเร็วๆนี้นะ"
"สมพรปากเถอะจ้ะ"
"พูดแบบนี้แสดงว่าอยากแต่งแล้ว ทำไมไม่ขอเองเลยล่ะ"
"จะบ้าเหรอ จะทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน"
"งั้นก็รอไปก่อนนะ แต่ฉันว่าคงอีกไม่นานหรอก"
"สำหรับฉันการแต่งงานก็ไม่ได้สำคัญอะไร" มือบางวางของที่ถืออยู่กลับเข้าที่ของมันก่อนจะเปลี่ยนไปหยิบสิ่งใหม่ที่วางอยู่ข้างๆกัน
"แค่อยู่ดูแลกันแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว" พูดจบก็วาง Eye Shadow Palette นั้นลงในตระกร้า
"แต่แต่งก็ดีนะ มีลูกเร็วๆด้วยล่ะฉันอยากอุ้มหลาน"
"ไม่ไปบอกชารอนล่ะว่าอยากอุ้มหลาน"
"ชารอนน่ะน่าจะอีกนานเลย"
"ถ้าอยากอุ้มมากก็มีเองซะเลยสิ"
"จะบ้าเหรอพี่" พูดพร้อมตบฝ่ามือเล็กเข้าที่ไหล่อีกคนเบาๆ
"ก็พอโยฮันขอแต่งงานก็รีบบอกเขาไปเลย"
"รายนั้นก็คงอีกนาน ดูไม่เดือดไม่ร้อนกับอะไรเลย" เจ้าตัวพูดถึงโยฮันแล้วก็หงุดหงิด
"แต่โยฮันก็เป็นคนดีนะ"
"ไอดีน่ะมันก็ดี ไม่งั้นฉันจะรักมาจนถึงทุกวันนี้เหรอ"
"แล้วก็ทำเป็นเล่นตัวมากี่ปีล่ะ"
"ก็คนอะไร กวนซะขนาดนั้น" แคเรนหยิบของที่ต้องการชิ้นสุดท้ายใส่ลงในตะกร้าก่อนจะหันกลับไปหาเบลล์
"ไปจ่ายเงินกันเถอะ เดี๋ยวสองคนนั้นรอนาน"
"จ้ะ ก็ใครล่ะเลือกของเยอะแยะอยู่นั่นแหละ"
เมื่อเทียบของในตะกร้าเราสองคนแล้วถือว่าต่างกันมากเลยแหละ ก็ตะกร้าฉันน่ะมีของแค่ไม่กี่อย่าง แต่ดูของแคเรนสิจะล้นออกมาอยู่แล้ว



"ค่ะ ร้านตรงข้ามเนี่ยแหละ เดินเข้ามาก็เจอเลย" ชาร์มยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูหลังจากที่มีสายเรียกเข้า
"เบลล์เหรอ"
"ใช่ เรื่องนั้นก็ฝากแกด้วยละกัน ตามนั้นนะ"
จังหวะที่ชาร์มและโยฮันจบบทสนทนากันสองสาวก็เดินเข้ามาพอดี
"มาแล้วค่ะ รอนานมั้ย"
"ไม่นานค่ะ"
"หน่านี๋ซื้ออะไรมาเยอะแยะอ่ะ" โยฮันพูดหลังจากมองไปที่ถุงแบรนด์ดังที่แฟนสาวถืออยู่
"ก็ของมันต้องใช้นี่คะ"
"เบลล์ไม่เห็นซื้อเยอะเลย" 
"บ่นเป็นคนแก่ไปได้น่าโยฮัน หิวกันรึยังคะสาวๆ ไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะ ปล่อยมันไว้นี่แหละ"
"เห้ยรอด้วยสิ" แล้วโยฮันก็เดินตามสามคนนั้นออกไปจากร้าน 



"ค่ะเบลล์" ร่างโปร่งที่พึ่งเปิดประเข้ามาภายในห้องนอนล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูออกมากดตอบรับสายที่เรียกเข้ามาพร้อมเอ่ยพูดกับปลายสาย

[ถึงบ้านแล้วใช่มั้ยคะ] ปลายสายถาม
"ถึงแล้วค่ะ"
[บอกแล้วว่าเบลล์กลับเองได้ก็ไม่เชื่อ เห็นมั้ยถึงบ้านดึกเลย]
"ได้ไงคะ ชาร์มมีรถนะจะปล่อยให้แฟนเดินถือของพะรุงพะรังขึ้นแท็กซี่ได้ยังไง"
[...] ทำไมแค่คำพูดแค่นี้ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้นะ ถึงอีกชาร์มจะทำแบบนี้บ่อยก็ไม่เคยชินซักที
[แล้วนี่เจอน้องรึยัง น้องโกรธมั้ยที่ชาร์มกลับค่ำ ทั้งๆที่รู้ว่าน้องกลับจากงาน Fashion Week วันนี้]
"ไม่หรอกค่ะ ชาร์มบอกตามตรงว่าเมื่อเย็นไปทำอะไรมา นี่น้องพูดใหญ่เลยว่าอยากเจอแคเรน แล้วก็บ่นคิดถึงเบลล์ด้วย"
[เบลล์ก็คิดถึงวาเนสซาเหมือนกันค่ะ ฝากบอกน้องด้วยนะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาขนมไปฝาก]
"แล้วของชาร์มล่ะคะ" ร่างโปร่งตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
[มีมั้ยน้า] รอยยิ้มที่มีเมื่อครู่เริ่มจางลงแปรเปลี่ยนเป็นเง้างอ
"จะไม่มีจริงๆเหรอคะ" จากน้ำเสียงออดอ้อนแกล้งน้อยใจเมื่อกี้ตอนนี้เริ่มน้อยใจจริงๆซะแล้ว
[มีสิคะ ทำเป็นน้อยใจไปได้ ดึกแล้วชาร์มไปอาบน้ำนอนได้แล้วค่ะ]
"ไม่อยากวางเลย คิดถึง"
[ทำไมวันนี้ปากหวานจังคะ]
"ปกติก็หวานอยู่แล้วนี่ เบลล์ก็ชิมออกจะบ่อย" คำพูดนั้นทำเอาคนปลายสายหน้าขึ้นสีถึงกับไปต่อไม่ถูกกันเลยทีเดียว
[อย่ามาทะลึ่ง]
"เนี่ยวันนี้อดกินนมก่อนนอนเลย เบลล์ต้องรับผิดชอบนะถ้าชาร์มนอนไม่หลับ"
[คนบ้า หยุดเลยนะ ไปนอนอาบน้ำนอนได้แล้ว] มาพูดแบบนี้ได้ไง นี่ก็คนมั้ยก็เขินเป็นเหมือนกันนะ
"ไปแล้วก็ได้ ฝันดีนะคะ"
[ไปได้แล้ว.....เบลล์ก็คิดถึงชาร์มเหมือนกันนะ ฝันดีค่ะ] รวบรวมความกล้าพูดออกไปก่อนจะตัดสาย

รีบวางขนาดนี้คงเขินล่ะสิท่า อีกไม่นานก็จะไม่ต้องบอกฝันดีกันทางโทรศัพท์แบบนี้บ่อยๆแล้วนะ รอชาร์มอีกหน่อยนะคนดีของชาร์ม




ตัวละครก็จะเริ่มผุดขึ้นมาเรื่อยๆ นะคะ มาลองทายกันดีกว่าว่าตัวละครแต่ละตัวคือใครบ้าง
ตัวละครหลัก ชาร์ม-เบลล์ คงรู้กันอยู่แล้ว
ที่เหลืออยู่ก็มี วาเนสซา  แอนนา ชารอน แคเรน แล้วก็โยฮันนะคะที่โผล่มาแล้ว ส่วนใครจะลองเดาเคกับเจโน่ดูก็น่าจะถูกกันนะคะ ที่จริงเราค่อนข้างจะอิงจากชื่อของเมมเบอร์ซะส่วนใหญ่

และที่รีบต่อตอนนี้ ที่จริงก็ไม่รีบนะคะแต่เนื่องจากกัปตันแชยอนเจ้าหมีของเราทำดีมาก พาพี่เค้าไปทานข้าวที่บ้านแถมยังพาไปเดินเล่นอีก มันเยี่ยมไปเลย ถึงแม้รูปจะดู...ก็ตามแต่มม.จะจดลงสมุดไว้เลยค่ะ แชบี จงจาเริน!!!
SHARE
Written in this book
Snowy Flower
Writer
BubbleCB
Writer
IZONE

Comments