จมจ่อม​
ห้วงขณะที่เศร้าแบบซึมลึก
เราจมจ่อมกับตัวเอง
ดิ่งลงไป
ดิ่งลงไป
............. 

ต่อให้ใครต่อใคร
โอบกอด
พยามฉุดดึง
รั้งคุณขึ้นมา​

จนเขาเบื่อ​
แม่มม
ล้มแล้วจะไม่ลุก
ล้มแล้วนอนให้คนอื่นข้ามจริง​ๆ​ เหรอ

ใครคนนั้นอาจสบถพร้อมขากถุย​ส์

"กระจอก​ แพ้แม้กระทั่งหัวใจตัวเอง"
บางขณะ​ เราก็ปล่อยให้เขาดูถูก​ ซ้ำเติมในความเป็นเรา

เออ...... 
"กูจะหายใจเบา​ ๆ​ ไม่ให้ใครได้ยินเสียงหรอก​ " 


มนุษย์​ผู้เสพติดความเศร้า​ หว่านโปรยความเศร้า​ กระจายไปทั่ว
ได้แต่
ภาวนา
เหยื่อของความสงสาร​ ไม่ควรเป็นคุณ​
SHARE
Written in this book
ค่ำคืนเหงา
ช่วงเวลาทับซ้อน​
Writer
lonelymoon
Writer
writer

Comments