สายฝนของฉัน
เดือนกรกฎาคม เดือนที่ฤดูฝนได้กลับมาเยือนอีกครั้ง ตัวฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าเพราะอะไร ในทุกๆครั้งที่หน้าฝนกลับมา มันมักจะพาความรักครั้งใหม่มาให้ฉันเสมอ 
วันที่สายฝนได้ตกกระหน่ำลงมายามค่ำคืนพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังตลอดเวลาจนทำให้นอนไม่หลับ มันทำให้ฉันคิดถึงเธอขึ้นมาอีกครั้ง ในตอนนั้นฉันลุกขึ้นจากเตียงแล้วสลัดผ้าห่มออก 
ควานหาปากกากับสมุดสีน้ำตาลอ่อนเล่มเล็กๆแล้วเอาแต่เขียนเรื่องราวต่างๆของเธอ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอยิ้มราวกับเด็กน้อยจิ้มลิ้มที่แสนน่ารัก หรือไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ฉันเขียนไปเรื่อยๆจนกระทั่งสุดปลายกระดาษ ในตอนที่กำลังจะวางปากกาลง ฉันก็นึกอยากจะเขียนต่ออีกสักหน่อยเพราะเสียงของน้ำที่กระทบกับพื้นข้างนอกหน้าต่าง จึงเริ่มจรดปลายปากกาลงบนกระดาษหน้าใหม่อีกครั้ง
เธอก็เหมือนกับสายฝนสำหรับฉัน 
ที่ตกลงมาพร้อมกับความเศร้าและหยดน้ำตา
แต่ก็ตกลงมาพร้อมกับความสุขเพราะฉันชอบฤดูฝนและมักจะยิ้มให้กับสายฝนที่ตกลงมา
ต่อให้บางคนจะไม่ชอบความชื้นหรือเปียกแฉะ
แต่เธอจะมีฉัน ที่ยืนตากฝนและยิ้มรับอย่างมีความสุขท่ามกลางน้ำตาเหล่านี้
และบอกว่า "ตัวเธอที่เป็นเธอนั้น ช่างสมบูรณ์แบบ"
ฉันเกลียดเสียงฟ้าผ่า แต่ถ้ามันมาพร้อมกับสายฝน ฉันก็จะยอมฟังเสียงฟ้าผ่านั่นทั้งคืนเพื่อแลกกับการเจอเธอและได้อยู่กับเธอจนกว่าเมฆครึ้มสีเทาเข้มจะเลือนหายไปอีกครั้ง
สุดท้ายฉันจะไม่บอกว่าฉันรักเธอ แต่จะพูดว่า
สายฝนของฉัน


SHARE

Comments