เหนื่อย
เหนื่อย
       คำ ๆ นี้มันอาจจะดูปกติดี แต่สำหรับเราแล้วมันคือสิ่งที่บิดเบือน เพราะเราไม่เคย ใช่ ! เราไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน เราเหนื่อยใจจากเดิมทีที่เรามักเป็นคนที่มีอารมณ์จมดิ่ง ซึมเศร้า มันก็ทำให้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ 
       แต่ไหนแต่ไรมาเรามักจะจัดการปัญหาทางจิตด้วยตัวเราเองเสมอ ด้วยเหตุผลที่ว่ามันไม่มีใครที่จะเข้าใจเราเลยสักคน ไม่มีใครอยากช่วยเราจริง ๆ ชีวิตเรามักจะเป็นในแบบที่ช่วยคนอื่นไปเต็มร้อยแต่เราไม่ได้กลับมาแม้แต่สลึงเดียว เราเป็นแบบนี้ประจำ มันก็เลยทำให้เรามีอารมณ์ที่อ่อนไหวจมดิ่ง เวิ้งว้าง หนาวเหน็บและเจ็บปวด ก็จริงอยู่ที่เราช่วยอะไรคนอื่นไปก็ใช่ว่าเราจะได้แบบนั้นกลับมาแต่สิ่งหนึ่งที่มนุษย์ควรมีก็คือควรรับฟังปัญหาของคนรอบกายบ้างไม่ใช่หรืออย่างไร อันที่จริงแล้วเราไม่ได้ต้องการให้คุณช่วยแก้ปัญหาเลยด้วยซ้ำเราแค่ต้องการคนที่เข้าใจ คนที่คอยรับฟังปัญหาพร้อมกับการที่พยายามจะเข้าใจมัน 
       อย่างที่กล่าวมาข้างต้นเราอยู่มาอย่างโดดเดี่ยว และปัญหามันมีอยู่ว่า เราในฐานะเพื่อนเขาเราก็ช่วยเหลือเขาเท่าที่เราจะช่วยได้ แต่ในที่สุดแล้ววันหนึ่งเราก็รับรู้ความรู้สึกเราว่าเราเริ่มไม่โอเคแล้วเราเหนื่อย เรามาคิดได้ว่าปัญหาเขาเขาควรแก้ไขเองได้แล้วเพราะปัญหานี้มันผ่านมาเป็นเวลาเกือบ 2 ปี เราช่วยตลอดไม่ได้ เราคิดว่าเราช่วยมาจนถึงที่สุดแล้วเราช่วยจนตัวเราจะแตกสลายกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว เราเหนื่อยมาพอแล้วเราจึงระบายความรู้สึกออกไปกับเขาจนหมดพร้อมกับหาทางแก้ปัญหาให้ สุดท้ายคือ ความช่วยเหลือความหวังดีของเรากลายเป็น "ศูนย์" เพราะเขาช่วยเหลือตัวเองได้ตั้งแต่แรกแล้วแต่เขาไม่ทำ 
       สิ้งนี้มันยิ่งทำให้ความรู้สึกของเราจมดิ่งลงลึกไปอีก เรากลัวจนเราแทบไม่อยากจะมองหน้าเขา เรารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง เราผู้ที่ช่วยเหลือตัวเองยังยากแล้วตะเกียกตะกายไปช่วยคนอื่นที่เขาช่วยเหลือตัวเองได้อยู่แล้ว เรามันโง่จริง ๆ เพราะสุดท้ายแล้วเราก็กลับมาเจ็บปวดอยู่คนเดียว เหนื่อยคนเดียว 
SHARE
Writer
jmio1310
DreAMeR
DREAMER IS THE DREAM OF ME.

Comments