คำตอบของความไม่แน่ใจว่าควร ‘รอ’ หรือ ‘พอ’ แล้ว
หลายเดือนก่อน ฉันมีความกังขาในความสัมพันธ์
จนเกิดคำถามขึ้นว่า ควร ‘รอ’ หรือ ‘พอ’ 

อันที่จริง มันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเลยด้วยซ้ำ
คำถามที่ฉันตั้งขึ้นบนความสัมพันธ์ที่มันไม่มีด้วยซ้ำไป ... อืมม ใช่ค่ะ มันจบไม่ค่อยสวยเท่าไร 

ไม่ต้องสนใจรายละเอียดเนื้อเรื่องมันละกัน ขอโทษด้วยที่ไม่สะดวกเปิดเผยโดยละเอียด ประเด็นสำคัญก็คือ เขาไม่เคยเลือกฉันเลย ไม่เคยเลยตั้งแต่แรก การกระทำทุกอย่างซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่า เขาต้องการอะไร สนุก หรือว่าเหงา 

ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะลองตัดใจ กลับเป็นเขาที่เป็นฝ่ายพยายามจะเข้ามา พยายามทักทาย ชวนคุยในเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นเรื่อง แสดงออกให้รู้สึกดี จนฉันเองที่วนกลับมาครุ่นคิดกับตัวเองอีกว่า เขาเห็นเราเป็นน้องที่สนิท เป็นเพื่อนที่คุยถูกคอ หรือเป็นใครกันแน่ในความรู้สึกของเขา

ทุกครั้งที่บอกว่าจะมาหา ด้วยระยะที่เราอยู่ห่างกันไกล แน่นอนว่าการจะเจอกันนั้นมันเป็นไปค่อนข้างยาก ดังนั้น ทุกครั้งที่เขากลับบ้าน นั่นจึงเป็นโอกาสที่เราพอจะได้เจอกันได้บ้าง 

ทุกครั้งที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยบอก ว่าครั้งนี้อยากเจอ น่าจะได้เจอกัน นัดแนะเวลาเรียบร้อย มีกิจกรรมที่เราทั้งคู่ชอบทำอยู่แล้ว ก็กะว่าจะได้ไปทำด้วยกันสักครั้งหากได้เจอกัน 

ทุกครั้งที่เขาเอ่ยชวนนั้น (3 ครั้ง) ฉันไม่เคยที่จะปฏิเสธได้เลย แต่...ในทุกๆครั้ง เป็นอันต้องล่มไม่เป็นท่า เหตุเพราะว่า เขาไม่สามารถมาได้แล้ว 

ใช่...ยอมรับว่าครั้งแรก ฉันรอด้วยความตั้งใจ ครั้งที่สองยังแอบหวัง จนครั้งสุดท้ายที่ฉันคิดว่า คงไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว พอกันที ทุกครั้งเหตุผลที่เขาไม่สามารถมาตามที่เขานัดไว้ได้ เป็นเพราะ...เขาเลือกที่จะไปกับคนอื่น

แน่นอนว่าเขาอาจจะไม่รู้สึกผิดอะไร เพราะฉันก็เป็นแค่คนนึง ที่ไม่ได้พิเศษอะไรสำหรับเขาเลย เราแค่รู้จักกันเท่านั้น ฉันรู้สึกว่าโชคดีเหลือเกิน 
ที่ฉันยังไม่ถลำลึกลงไปมากกว่านี้ ดีแล้วที่หยุดตัวเองไว้แค่นี้

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกคือ มันจะไม่เจ็บเท่าไรเลย หากคนที่เขาเลือกไปด้วยแล้วทิ้งฉันนั้น เธอคนนั้นก็เป็นคนพิเศษของฉันเหมือนกัน...

พอ... ฉันพอแล้ว
ยินดีที่ได้รู้จัก และหวังว่าจะไม่ได้พบกันอีก
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นบทเรียนหนึ่งในชีวิต

พอกันที ... ลาก่อน
SHARE

Comments