กำเเพงของฉัน
   ทุกคนคงมีกำเเพงในใจเหมือนเราใช่มั้ย?ตามรูปภาพปกเลย กำเเพงในใจเราคือ''การเล่นบาสเก็ตบอล'' 
อาจฟังดูพิลึกที่มันคือการเล่นบาส ไม่ใช่การกลัวการรักใครซักคนหรือการกลัวการเริ่มต้นใหม่กับใครซักคนอะไรทำนองนั้น เเต่เราจะบอกว่ามันคล้ายกันเลยนะ
       ''เพราะกำเเพงนี้ เกิดจากการที่เรากลัวว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นซ้ำอีก''
เราเคยโดนครูที่ชมรมบาสมาทาบทามให้ไปซ้อมเพื่อเป็นนักกีฬาของรร. ตอนนั้นเราจำได้ว่าเรามีความสุขมากก ถึงจะกล้าๆกลัวๆก็เถอะ
เเต่ความสุขของเราก็เริ่มน้อยลงเรื่อยๆหลังจากที่ไปซ้อมจริงๆ
ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่เราคิดเลย มันเหนื่อย มันยากกว่าที่เราคิดไว้มากเเละที่สำคัญเราทำได้ไม่ดี
ดเดเก

เราโดนครูด่าว่า ''เล่นไม่ใช่สมอง'' บ้างหล่ะ
โดนพี่ๆด่าว่า ''ขี้เกียจ ทำไมไม่ตั้งใจ ไม่พยายามเลย" บ้างหล่ะ
มันเเย่มากๆเลย ;-(
เราเลยเลิกซ้อมมาได้ปีกว่าๆ จนเริ่มมีกิจกรรมเกี่ยวกับบาสมาให้เราทำ มันค่อยๆทำให้เรามั่นใจมากขึ้น ว่าเราไม่ได้เเย่ขนาดนั้นซะหน่อย 
.
.
.
เเละวันนี้ก็มาถึง ''วันกีฬาสี'' เราอยู่สีฟ้ามาปีีที่2เเล้ว!!! 
ปีที่เเล้วเราเป็นเเค่สเเตนเชียร์ เเต่ปีนี้!! เราลงบาสด้วยนะ เรากลัวว่าจะทำได้ไม่ดีมากเพราะเราไม่ได้ซ้อมเหมือนคนอื่น เเละอย่างที่เราคิดเราเเพ้อีกเเล้ว.. เเต่เป็นการเเพ้ที่มีความสุขนะ
คงเป็นเพราะระหว่างที่เเข่งทุกคนเชียร์เรา มีพี่คอยพัด คอยส่งน้ำให้เวลาพัก
มันอบอุ่นมากเลยนะ

อย่างที่เราคิดเราเเพ้อีกเเล้ว.. เเต่เป็นการเเพ้ที่มีความสุขนะ

เเ
พ้-ชนะ บางทีมันก็ไม่ใช่ทุกอย่างหรอกนะ บางทีอะไรที่ได้ระหว่างนั้นมีค่ากว่าอีก:-)

                             ไม่สำคัญว่าจุดมุ่งหมายจะสำเร็จหรือไม่?                             ขอเพียงระหว่างทางทำให้เรามีความสุขก็พอฟังดูน่ารักดีเนอะ 
เมื่อกำเเพงในใจพังลง คุณจะเห็นตัวเองที่สดใส ร่าเริงเเละมีความสุขมากขึ้นนะ
เพราะฉนั้น ไฟติ้ง!! คุณผ่านมันไปได้อยู่เเล้วนะ คนเก่ง
ด้วยรัก จากเรานะ


SHARE

Comments