เป็นอีกครั้งในชีวิตที่ต้องเรียนรู้เพื่อเติบโตจากบาดแผล
คนเราเลือกความเสียใจไม่ได้
แต่แปลกเนอะ
ที่เรากลับต้องเสียใจในทุกๆวัน
ไม่รู้ว่าเข้มแข็งไม่มากพอ ถึงเจอแต่บททดสอบยากๆ
ไม่รู้ว่าต้องอดทนแค่ไหน ถึงจะมากพอที่จะถูกยอมรับว่าอดทนได้เก่งแล้ว
ไม่รู้ว่าต้องให้ใจใครกี่คนในชีวิต ถึงจะเจอคนที่เป็นมิตรและไม่คิดทำร้ายกัน
แต่ละวันช่างยาวนาน...
ไม่มีเวลามองท้องฟ้า
ไม่มีเวลาหาความสุขเล็กๆน้อยๆให้ตัวเอง

“เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน”
กับการเป็นอะไรหรือใครก็ไม่รู้ในโลกที่แสนกว้างใหญ่ที่ไม่มีแม้กระทั่งที่ยืนให้เรา 
เวลาหนึ่งนาทีคงนานเกินกว่าจะมีเวลาได้จ้องหน้าตัวเองที่เกือบลืมไปแล้วว่าเรามาที่นี่เพราะอะไร ? แต่เกิดคำถามใหม่ว่า “เรามาทำอะไรที่นี่วะ?”

มันยิ่งน่าเศร้าตอนที่เรากำลังพยายามยิ้มให้กับคนในกระจกแล้วเขาคนนั้นไม่ได้ยิ้มตอบ
อีกกี่ครั้งไม่รู้ ที่ต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไร 
เรายังไหว...
ทั้งที่ไม่ไหวแล้ว ใจไม่เอา ไม่สู้อะไรแล้ว

เป็นอีกครั้งในชีวิตที่ต้องเรียนรู้เพื่อเติบโตจากบาดแผล
‪ถ้านี่เป็นบาดแผลในชีวิต ก็คงเป็นแผลรอยใหญ่ 
ตอนแผลสดทุกข์ทนแสนเจ็บปวด อดทนเพื่อให้ผ่านพ้นความเจ็บปวดนี้ไป 
เพื่อรอวันเวลาที่แผลนี้จะหาย 
ทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ไว้ 
แผลเป็นที่รักษายังไงก็ไม่หาย ซ้ำยังทิ้งความเจ็บปวดทางใจไว้ทุกครั้งที่มองเห็น‬

คิดถึงเราคนเดิมที่รักตัวเองกว่านี้
แต่ตอนนี้เหมือนหล่นหาย จนนึกไม่ออกว่าจะหาตัวเองยังไง
เหมือนสาบสูญ
ตลอดกาล
....


แล้วแค่อยากรู้ ว่าต้องแลกกับอะไรถึงจะได้ความสุขคืนมา ?



SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ และเธอที่จากไป

Comments

Blair
1 month ago
กำลังเป็นแบบนี้เลย ...
Reply
เราเข้าใจนะ เดี๋ยวมันจะผ่านไป 💛
escapethetown
1 month ago
เหมือนเอาชีวิตเราไปเขียนเลย ไม่รู้ว่ารักเค้ามากกว่ารักตัวเองขนาดนี้ตั้งแต่ตอนไหน โคดจะเหนื่อย ขอให้สู้ๆไปด้วยกันนะคะ
Reply
เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ไปพร้อมกัน 💛