My books... | ดอกไม้ในสายฝน : กนกวลี พจนปกรณ์

เด็กทุกคนงดงามเหมือนดอกไม้

เท่าที่อ่านงานเขียนของ กนกวลี พจนปกรณ์ มามักจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัว โรงเรียน ชุมชน สังคม ที่มีการเชื่อมโยงตัวละครเด็กเข้าไป  อบอุ่นหัวใจ ละมุนละไม มีความสุข มีจุดสะเทือนใจและจบลงด้วยความสุขที่แผ่ซ่าน 

แต่ดอกไม้ในสายฝนเล่มนี้ กลับพาเราไปถึงจุดที่ร้องไห้อย่างหนักหน่วง ร้องเหมือนจะขาดใจ ร้องและหยุดไม่ได้ คนเขียนค่อยๆไล่อารมณ์ไปทีละระดับ จากที่น้ำตาซึม มีแอบมียิ้มบางเล็กน้อย ค่อยๆหน่วงขึ้นจนน้ำตาไหลออกมา ร้องสะอื้นเหมือนกับอยู่ในเหตุการณ์และทนไม่ไหวที่ตัวละครจะต้องพบเจอเรื่องราวนั้นๆ

โมก เป็นตัวละครที่เรียกได้ว่า ตัวดำเนินเรื่อง เขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ ในความคิดของคนอ่าน โมกต้องน่ารักน่าชังมากแน่ๆ แต่เขาดื้อ ดื้อเป็นที่หนึ่ง เขามีความพิเศษกว่าใคร เขาไอคิวต่ำกว่าคนปกติ มีอาการออทิสติกเล็กน้อย เขาจะอยู่นิ่งไม่ได้ ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้และเขาไม่สนใจอะไรหรือใครทั้งสิ้น

เขามักจะถูกเพื่อนล้อ หัวเราะเยาะเสมอ และนั่นก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทำร้ายเพื่อน ทำเอาคนอ่านอย่างเรารู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับโมกมาก เมื่อเขาทำร้ายเพื่อน เขาก็จะถูกพ่อตี พ่อตีจนระบมไปหมด แต่โชคดีเหลือเกินที่เขายังมีครูเฉลิมศรีและครูโสภา นางฟ้าที่ใจดีกับเขาเสมอ และทุกครั้งที่มีปัญหา โมกก็มักจะหลบหนีไปอยู่กับครูเฉลิมศรีที่ห้องอนุบาล คุณครูของเขาไม่เคยเพิกเฉยต่อเขาเลยสักครั้ง
โมกเป็นเด็กที่มีทั้งอารมณ์ร้ายและอารมณ์ดี ตอนเขาอารมณ์ดีเขาดูน่ารักทีเดียวแหละ เขาเชื่อฟังคำสอนของครูเฉลิมศรีและครูโสภามาก อะไรเล็กๆน้อยๆที่ครูบอก เขาจะจดจำและทำมัน บางทีก็ทำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง อย่างเช่นเรื่องกินขนมกรุบกรอบ ครูบอกว่ากินเยอะไม่ดี แต่เขาอยากกินมาก พ่อซื้อมาให้ พ่อใจดี แถมยังซื้อให้เขากับพี่มุกคนละห่อด้วย และเขาก็เลยต้องถือกลับมากินที่บ้าน เพราะกลัวว่าครูจะเห็น

เรื่องราวของโมกมีดีสลับร้ายไปมา ทุกครั้งมีเรื่องไม่ดีมากระทบกับเขา คนอ่านอย่างเราก็รู้สึกสงสารจับใจ เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง เวลาเจอเรื่องแย่ๆเขาไม่รู้จะรับมือกับมันยังไงจึงแสดงออกด้วยท่าทางที่ก้าวร้าว บ้างก็หนีไปซุกซ่อนตัวตามที่ต่างๆ แต่ทุกครั้งที่จะหนี เขาจะคิดหาที่ที่เหมาะเจาะ เขาเคยคิดจะไปหลบบ้านเพื่อน แต่ไม่ดีแน่ เพราะพ่อของนักรบดุ บ้านมะลิวัลย์ก็ดูไม่ชอบบ้านเขาเท่าไหร่   

มีครั้งหนึ่ง เขาแอบได้ยินครูคุยกันเรื่องที่พ่อกินเหล้า โมกรู้ว่าพ่อซื้อเหล้าที่ร้านไหน เขาตรงบึ่งไปและทำลายข้าวของร้านนั้นทันที จนเมื่อกลับบ้าน เขารู้ตัวว่าตนเองผิด พ่อต้องตีเขาแรงๆ ทำร้ายเขาแน่ๆ แต่น่าแปลก...เวลาผ่านไปจนเข้านอน พ่อก็ไม่ตีเขา ไม่ว่าอะไรด้วย แค่บอกว่า อย่าไปทำแบบนั้นเท่านั้นเอง 
พ่อมีเงินมาซื้อของให้เขากับพี่มุกมากมาย มีของกินดีๆ มีผ้าห่มผืนใหม่ที่นุ่มและหอม พ่อพาเขาไปซื้อจักรยาน โมกอยากได้จักรยานที่มีเกียร์ ดูเท่ๆ เขาร้องงอแงที่หน้าร้านจนโดนพ่อฟาดแรงๆ พ่อเสียเงินซื้อจักรยานซ้ำยังต้องเสียค่าที่ทำจักรยานร้านเขาพังอีก พี่มุกบอกเขาว่า พ่อไม่ได้มีเงินเยอะ ซื้อได้แค่คันเดียว ให้เขากับพี่มุกขี่ไปโรงเรียน ทั้งสองจึงสลับกันขี่ เขาเห่อมันมากทีเดียวแหละ 
คนเขียนพาทำให้อารมณ์ของคนอ่านอย่างเราสวิงมาก จากที่ยิ้มๆอยู่ก็เศร้าลง น้ำตาซึม ร้องไห้สะอึกสะอื้น ยิ่งตอนที่พ่อของโมกเสียไป ทั้งบ้านเหลือกันสามคน แม่ พี่มุก และโมก โมกบอกว่าเขาคิดถึงพ่อ อยากให้พ่ออยู่ พ่อจะตีเขายังไงก็ได้ เขาจะทน ทนให้พ่อตีทุกวัน แค่ให้พ่อกลับมา... 

เราจะคิดได้เห็นภาพเด็กชายโมก เติบโตไปเป็นผู้ใหญ่ที่น่ารัก เขารายล้อมไปด้วยคุณครูที่ใจดีถึงสองคน ป้าพรรณ ลุงตึ๋ง แม่ที่ดีบ้างร้ายบ้างเวลาเขาทำผิด พี่มุก พี่สาวที่น่ารัก เขาเคยทำร้ายพี่มุก ด้วยการปากล่องเข็มกับด้ายไปที่หน้า จนพี่มุกบาดเจ็บ เขาหนีออกจากบ้านไปขดตัว ซุกอยู่ในที่มืดๆ เขาคิดถึงพ่อ คิดถึงพ่อมาก และรู้สึกคล้ายกับพ่อมาหาเขา...

ยิ่งเมื่อความหนาของกระดาษลดลง อารมณ์ที่ถึงจุดที่เรียกว่าหน่วงที่สุด เราได้แต่จินตนาการภาพเด็กชายตัวเล็กๆ เขาดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกินในความรู้สึกของคนอ่านอย่างเรา เราวาดฝันอยากเห็นการเติบโตของโมก แต่ก็เป็นได้แค่ความวาดฝันลมๆแล้งๆ 


"แม่...อยากให้แม่เห็นดอกไม้ สวยมาก"
"จริงๆนะแม่ ดอกไม้สวยมาก บานเต็มทุ่งเลย ยาวไปถึงภูเขาโน้น แม่ชอบดอกไม้รึเปล่า อยากให้แม่เห็น"


สะเทือนใจมาก เราปิดหนังสือแล้วร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร รู้สึกสงสารจับใจ บรรยากาศมันดูขุ่นมัวสลัวๆ โมกบอกว่าเขาเห็นยาย เขาเห็นดอกไม้สวยงามเต็มไปหมด

"หนูคิดถึงน้อง" 
มุกอยากให้น้องหาย มุกเฝ้ารอเวลาที่จะใส่บาตรให้ผลบุญส่งให้โมกรอดพ้นจากวิกฤต แม่สอนว่าน้องเป็นเด็กพิเศษ ไปไหนมาไหนมุกต้องจับมือน้องไว้ตลอด มุกตั้งใจว่าถ้าโมกหายและกลับบ้านได้ เธอจะจับมือน้องไว้ จะเป็นคนดูแลน้องเอง

'พ่อตะโกนเรียกโมก โมกคิดถึงพ่อ พ่ออยากให้โมกไปอยู่ด้วย'


โมกเคยพูดกับมุกในวันหนึ่ง เขาบอกว่า
'พี่มุกเป็นเหมือนดอกไม้...ดอกไม้ต้องบานงามๆนะ'

โมกช่างคิดเปรียบเทียบ 
จริงๆมุกก็คิดว่าโมกก็เป็นดอกไม้เช่นกัน  แต่โมกเป็นดอกไม้ที่อยู่ในสายฝน ดอกโมกถูกฝนซัดกระหน่ำหนัก จนทานทนไม่ไหว ต้องร่วงร้างลงดิน


มุกสัญญากับน้อง เธอจะเป็นดอกไม้ที่สู้สายฝนทนต่อแสงแดด จะไม่ยอมให้สิ่งใดๆซัดซ้ำจนร่วงร้างลงดินเหมือนดอกโมก ดอกมุกดาดอกนี้จะบานงามให้ได้...


SHARE
Writer
N-I-C-H-A
My diary...
บันทึกเรื่องราว ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในแต่ละวัน บางความรู้สึกอาจจะเกิดขึ้นและกลายเป็นอดีตไปแล้ว...

Comments