1ปีกับรตา
“ของดีประจำเชียงใหม่ ไม่ได้มีแค่ไส้อั่ว แต่มี..รตา!”



ครั้งแรกกับวันเปิดตัวเดบิวต์BNK48รุ่น2 และครั้งแรกสำหรับเซ็มบัสสึเพลงฤดูใหม่ เวทีแรกกับเด็กตัวเล็กๆจากจังหวัดเชียงใหม่ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว48กรุ๊ป ต้องห่างจากครอบครัว เพื่อนสนิท ความคุ้นเคยที่มีอยู่ มาเริ่มต้นใหม่ในวัยเพียงแค่16ปี เพราะความฝันของตัวเอง

“หนูชอบเต้นค่ะ พื้นฐานการเต้นหนูอาจจะไม่ได้โอเคเท่าไหร่ แต่ว่าหนูชอบเต้นค่ะ เต้นตามเพลง ศิลปินที่ชอบ คือ..ไม่ได้ไปแข่งที่ไหน แต่ว่าเราเต้นเพื่อให้ตัวเองมีความสุข มันเหมือนเป็นการให้กำลังใจตัวเอง ถ้าวันไหนหนูไม่มีความสุข หนูก็จะลุกมาเต้นค่ะ”


น้องรตาไม่ได้เป็นคนที่เต้นเก่งที่สุดในวง แต่ความพยายามและการรักการเต้นของน้องก็ไม่ได้แพ้ใคร ทุกๆเวที ทุกๆสเตจ ทุกๆเธียเตอร์ หนูได้พัฒนาการเต้นของตัวเองมาเรื่อยๆ จนถึงวันนี้ มันดีขึ้นจากเดิมมากๆภายในระยะเวลา1ปี และมันจะดีขึ้นกว่านี้ได้อีก ด้วยความพยายามของตัวหนูเอง


หลายๆคนคงจะคุ้นเคยกับอารมณ์คิดถึงบ้าน เมื่อต้องห่างไกลบ้าน แต่หลายๆคนก็อาจจะไม่ได้ไกลบ้านสักเท่าไร รตาเองก็เป็นเด็กคนนึงที่มักจะบ่นว่าเหงา เพราะต้องจากบ้านมาอยู่หอ ทุกๆครั้งที่น้องกลับบ้าน เราก็หวังว่าน้องจะได้ชาร์จแบต ได้กินไข่ยัดไส้ที่น้องชอบ ได้กินข้าวต้มทรงเครื่องที่แม่เป็นคนทำ ได้อยู่กับครอบครัว ได้นั่งเล่นที่มุมประจำ และได้อยู่ในห้องนอนที่นอนสบายที่สุด 

เราก็ได้มีโอกาสขึ้นเชียงใหม่ไปตามงานน้องอยู่สองครั้ง ครั้งแรกเป็นงานเปิดไฟต้นคริสมาสที่ใหญ่ที่สุดในภาคเหนือ ซึ่งเราเองไปนั่งตากแดดรอนานมาก เพราะอยากจะอยู่ข้างหน้า ก็ร้อนอยู่นะ แต่เพราะอยากให้กำลังใจน้อง อยากให้น้องเห็น อยากตะโกนเชียร์น้องดังๆ ซึ่งก็ถือว่าสำเร็จ เพราะแหกปากดังกว่านี้ก็ต้องใช้เครื่องขยายเสียงแล้ว คุ้มอยู่แหละ ได้เห็นน้องในชุดเฟสติวัล เห็นน้องเต้นด้วยตาตัวเองแบบนี้ จะให้นั่งรอมากกว่านี้ก็ยังคุ้มอยู่ 

อีกงานก็เป็นงานไฮทัชกับโร้ดโชว์ ซึ่งเราอยู่แค่ไฮทัชเท่านั้นแหละ เพราะว่าอีกวันก็ต้องกลับบ้านเกิดบ้างแล้ว เพราะแม่ตาม ตอนไปทัชก็บอกน้องว่าพรุ่งนี้ไม่ได้อยู่นะ น้องบอกว่าเสียดายจัง แต่ก็บอกน้องไปว่า งานจับมือยังไงก็ได้เจอกันน่า .. เป็นเราเองแหละที่รู้สึกเสียดาย อยากใช้เวลาอยู่กับน้องนานๆเลย

โรคซึมเศร้าที่รบกวนจิตใจ มีอะไรรักษาได้มากกว่าจิตแพทย์ไหมนะ ?

นั่นแหละ แม้กระทั่งในวันที่เรารู้สึกอยากตาย และได้เวลาที่จะต้องบอกลาแล้วนะ รตาก็ไม่สามารถรั้งเราไว้ได้แล้ว เราไดเร็คไปบอกว่าถึงต่อให้พี่ไม่อยู่บนโลกนี้ แต่พี่จะอยู่กับรตาเสมอ คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ ถึงแม้ว่าจะไม่อยู่ดูกับตาตัวเอง แต่จะรับรู้ได้ด้วยใจเสมอนะ

รตาต่อชีวิตของเราอีกครั้ง ด้วยการอัพสตอรี่ให้กำลังใจใครก็ตามที่เหนื่อยกับชีวิต และยังบอกอีกว่า ทุกอย่างจะสดใสถ้าเป็นสีเหลือง และไลฟ์กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโชว์อีกแล้ว พอได้ดูไลฟ์ ก็เพลินและอารมณ์ลงไปเอง เออ ก็ได้มีชิวิตอยู่ต่ออ่ะเนอะ

และงานจับมือ เราเองก็ไปเท่าที่กำลังทรัพย์จะไหว แต่ทุกๆครั้งที่ไป ก็ได้กำลังใจกลับมาซะเต็มเปี่ยมเลย

เพราะเราเป็นกำลังใจของกันและกันจริงๆ

ถึงต่อให้เด็กคนนี้จะมีใครติอย่างไร เราและน้องก็น้อมรับไว้และเชื่อว่ามันจะเป็นแรงผลักดันให้กับน้อง พาน้องไปสู่จุดที่ดีมากขึ้นในความฝันของน้องเอง แต่ถ้าใครคิดจะทำร้ายน้อง ก็คงต้องเจอกันหน่อย :)

แม้ว่าน้องจะเป็นยังไง เราก็จะรักน้องแบบไม่มีข้อแม้ อารมณ์คงเหมือนพี่รักน้องคนนึงละมั้ง เพราะเราเองก็เป็นลูกคนเดียว แต่ไม่เคยรักใครมากพอๆกับรักตัวเองเท่านี้เลย

ทุกๆสิ่งที่ทำให้ เพราะอยากให้น้องได้รับรู้และอุ่นใจ ในวันที่ไกลบ้านมาตามหาความฝัน ก็ยังมีคนที่รักและสนับสนุน พร้อมผลักดันน้องไปด้วยกัน

หนึ่งปีแล้วนะ กับเด็กเชียงใหม่ตัวเล็กๆกับทรงผมทวินเทล เต้นแรงจนพี่เหนื่อยแทน แม้วันนี้หรือวันข้างหน้าจะโตเป็นสาว หรือว่าสวยแค่ไหน เด็กคนนั้นก็จะอยู่ในความทรงจำในฐานะครั้งแรกที่เปิดตัวรตาBNK48เสมอ

ขอบคุณที่ทำงานหนัก ขอบคุณที่ไม่ขี้เกียจที่จะพัฒนาตัวเอง ขอบคุณที่มาเป็นBNK48 ขอบคุณที่เป็นเด็กดี

ขอให้ความพยายามของหนูเห็นผลในเร็ววัน เป็นรตาที่เข้มแข็งกว่าเดิม ขอให้หนูไม่เจ็บไข้ได้ป่วย ขอให้หนูเป็นรตาได้แบบที่หนูชอบ

และต่อให้ไม่มีคำว่าBNK48ต่อท้าย 
พี่ก็จะรักหนูเหมือนเดิม 

รัก ♡

SHARE
Written in this book
รตาอิสเดอะเบส
รตา ชินกระจ่างกิจ ผู้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เรายังอยู่ตรงนี้
Writer
Itsora
Writer , Depression , Love
นานมาแล้วแสนนาน

Comments