คุณที่เป็นอยู่ เหมือนไม่ใช่คุณที่เรารู้จัก
เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้วันนี้ไปย้อนดูรูปในไอจีคุณตั้งแต่ปัจจุบันจนถึงตอนที่เราไปฟอลคุณใหม่ๆ 
เหมือนที่เราชอบทำตลอดๆตอนนั้นคุณก็แค่เด็กคนนึงอ่ะ เด็กน่ารักๆ คิ้วบางๆ เราก็ด้วย เราก็แค่เด็กคนนึงเหมือนกัน
คุณคือเด็กที่ชอบถ่ายรูปทะเล ถ่ายรูปกับเพื่อน เด็กที่มีรูปนั่งอยู่ริมหากับแคปชั่นที่ว่า
จะสดใสใช่มั้ยต่อให้วันนี้ เรามองคุณโตขึ้น คุณจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่งตัวเก่งขึ้น ทำงานเก่งขึ้นใจร้อนขึ้นด้วยรึป่าว ใช้คำว่าช่างมันเก่งกว่าเดิมมั้ย หรือ ดื่มน้ำเยอะขึ้น ตั้งใจมากขึ้นเราแอบรู้สึกเหมือนกับว่า คุณเหมือนไม่ใช่คุณที่เรา เคย รู้จักแล้วอ่ะแต่ลึกๆ เรามองเห็นอยู่ตลอดนะ
คุณคนนั้น 
คุณคนที่เริ่มเล่นกล้องฟิล์มเพราะเรา
คุณเด็กนักเรียน ที่นั่งอยู่ริมหาด
เด็กที่ มองโลกกว้างๆ เด็กที่ดูมีความสุข 
แต้ลึกๆดูเศร้าหมองเหมือนเมฆสีเทาๆ
เด็กที่เราไม่เคยจะเห็นเจอหน้ากันสักครั้ง
เด็กที่มีความหวัง เด็กที่กำลังตามหาความฝัน หรือ รอคอยอะไรบางอย่าง อย่างตั้งใจ  
เด็กที่คอย เอาใจช่วย คอยสร้างแรงบันดาลใจ 
คอยซัพพอร์ทเรา อดทนกับความเย็นชาของเรา
คนให้โอกาสเราเสมอ ชวนเราคุย 
คนที่พาเราได้เจอโลกใหม่ๆ
ทวิตเก่าๆที่คุณเคยทวิตถึงเราตอนนั้น เราอ่านละมีความสุขมากนะ 
ถึงบางอันเราเป็นคนที่ทำให้คุณตัดพ้อบ่อยๆก็เถอะ 
แต่คุณจะเป็นยังไงเราก็ดูออกเสมอว่า คุณยังมีอะไรที่เก็บไว้ในใจอีกมากมายถึงแม้คุณจะเติบโตขึ้น 
ถึงแม้ บางอย่างทำให้รู้สึกว่าเปลี่ยนไป
ถึงคำพูดเรามันอาจจะย้อนแย้ง
แต่เรารู้สึกอยู่เสมอนะ
ว่าเด็กคนนั้น ยังอยู่ อยู่ในส่วนไหนสักที่ในตัวคุณ

เธอยังเป็นเหมือนเดิมในความทรงจำผมตลอดมา และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป
- แฟนฉัน  (2546)
หาคุณในแบบที่เป็นคุณให้เจอนะ :-)
สุดท้ายอาจจะเป็นเราที่คิดไปเอง เพราะเรามีโอกาส ที่จะได้รู้จักคุณได้เท่านี้จริงๆ
และนี่คือคุณ ในแบบที่เรารู้จัก

คิดถึงนะเด็กคนนั้น และก็รักคุณเหมือนเดิมนะ คุณในปัจุบัน
SHARE
Written in this book
Bluewhale graycloud
Writer
graycloudaroundyou
writer
เรื่องของผมถึงคุณวาฬสีน้ำเงิน

Comments