จงรักษาสิ่งที่ชอบเอาไว้อย่างนั้น
เคยคุยกับเพื่อนว่า ถ้าไม่สนเรื่องรายได้หรือความสามารถ มีงานอะไรที่อยากทำจริง ๆ ไหม

“กูอยากออกกองในแบบของกู มีแค่กูคนเดียวทำทุกอย่างเลย ตั้งแต่เขียนบท จัดแสง ถ่าย ไปจนกำกับ”
“ถ่ายเอง กำกับเอง ดูเองด้วยปะ”

เราตอบกวน ๆ กลับไป

“แล้วมึงอยากทำอะไร”

เพื่อนถามกลับทำให้เราคิดถึงความชอบสมัยเด็ก สมัยที่โทรทัศน์ให้ความบันเทิงได้มากกว่าโทรศัพท์

“กูอยากอยู่ในทีมทำสารคดี เข้าป่า ลงน้ำ ปีนเขา น่าสนุกดี”

ที่อยากทำเพราะตอนเด็กได้ดูสารคดีบ่อยแล้วรู้สึกเปิดโลกมาก ๆ ได้ทั้งความรู้และได้เห็นชีวิตสัตว์ในมุมมองต่าง ๆ ที่เราคงไม่ได้เห็นในชีวิตประจำวัน ตอนนั้นคิดว่าถ้าได้ไปทำแบบนั้นก็คงจะดี ได้เที่ยวแถมได้เงิน (โคตรคุ้ม)

“แต่ในชีวิตจริง กูก็คงไม่ทำในสิ่งที่กูชอบมาก ๆ”
“ทำไมวะ”
“งานอดิเรกควรเป็นแค่งานอดิเรก ไม่ใช่งานที่ต้องทำทุกวัน”

เพราะกลัวว่าถ้าเราทำอะไรเพราะต้องทำมันจะทำให้ความชอบลดน้อยลง จนสุดท้ายสิ่งที่ชอบกลายเป็นสิ่งที่ไม่ชอบ

ปกติถ้าเราทำงานแล้วเบื่อแล้วเหนื่อย เรายังมีงานอดิเรกให้ชาร์จพลังในตัวเรา แต่ถ้าสิ่งนั้นมันเปลี่ยนไปแล้วเราก็ต้องหาอย่างอื่นมาแทนที่ดิ

สมมติวันหยุดเราไปเที่ยว เราแฮปปี้ แต่ถ้าเราเปลี่ยนตัวเองทำ vlog ท่องเที่ยวเป็นอาชีพ ตอนนั้นเราไปเที่ยวเพราะเราต้องไป (ก็เพราะต้องหาเงินใช้นั่นแหละ) มันคงทำให้เราหมดแพชชั่นว่ะ แล้วถ้าเราเหนื่อยจากการทำงานจะเอาอะไรมาฮีลตัวเอง พักจากการทำ vlog ท่องเที่ยวด้วยการไปเที่ยวไม่ได้ป่าววะ (ตอนนั้นการนอนอยู่บ้านคงเป็นการพักผ่อนที่แท้จริง) หรือสมมติเราชอบเล่นกีต้าร์เวลาว่าง แต่ถ้าเราเปลี่ยนตัวเองมาเป็นนักดนตรีแล้วเวลาว่างของเราจะทำอะไรแทน หรือคงไม่มีนักร้องคนไหนใช้เวลาว่างไปกับการร้องคาราโอเกะหรอก (หรือมีวะ)

สำหรับบางคนที่ชอบและรักบางสิ่งจริง ๆ คนแบบนั้นก็คงจะมีแหละ (แต่ไม่ใช่เราแน่นอน) ซึ่งบอกเลยว่าถ้าเราทำแบบนั้นได้ก็คงจะดี ทำในสิ่งที่ชอบแล้วได้เงิน สวรรค์ชัด ๆ คนคนนั้นจะเป็นมนุษย์วัยทำงานที่โคตรน่าอิจฉา

ส่วนชีวิตเราในอนาคตคงเหนื่อยและเบื่อกับการทำงาน รอเวลาเลิกงานหรือวันหยุดได้ทำสิ่งที่เราชอบจริง ๆ เพื่อเป็นการให้รางวัลตัวเอง (โห่ แค่คิดก็เบื่อชีวิตในอนาคตของตัวเองแล้ว)

สิ่งที่น่ากลัวสำหรับเราคือเลิกรู้สึกกับสิ่งที่เคยรู้สึกมาก่อน

และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ‘ไม่ชอบ’ สิ่งที่เคยชอบมาก ๆ 

‘พอถึงตอนนั้นเราจะเอาอะไรเป็นที่พักใจวะ’

ปล่อยให้งานอดิเรกเป็นแค่งานอดิเรก
นั่นแหละที่เราคิด



(จบ.)

รูปปก: ณ สถานีรถไฟฟ้า

SHARE
Writer
wishmehappy
|||||||| 80% druker
มนุษย์ที่กำลังเคว้งคว้าง และปรารถนาที่จะค้นพบความสุขของตัวเอง — เพ้อไปเรื่อย

Comments