กลับบ้าน:ความเย็น
 15:30
ฉันวิ่งวุ่นวนฉันสบสน
ฉันหายใจระส่ำ
ในความรู้สึกนั้น
ฉันไม่รู้สึกถึงตัวตน
ได้แต่มองซ้าย-ขวา
หาหนทางแก้
แต่สุดท้าย
ไม่ผ่อนคลายเลยสักนิด

16:00
ความไม่นิ่งในใจ
พล่าน พุ่ง 
แม้ว่ากายจะนิ่ง
แต่ในใจนั้นเหมือนวิ่งอยู่เขาวงกต
ฉันพยายามหาทางออก
มันมืดมน
ฉันมองไม่เห็น
เพราะในใจนั้น เคยไม่คงที่เลยสักนิด 

16:30
ต้องหาทางออก
ต้องหาวิธีคลายความทุกข์นี้
ต้องหนีมันไปให้ไกล
แต่น่าแปลกใจ
ยิ่งฉันหนีเท่าไหร่
....มันก็เข้าใกล้ตัวฉันทุกที

16:45
ฉันเดินออกไป หยุดนิ่งที่ใต้ร่มไม้ใหญ่
อาการทางใจที่ร้อนรน
....มันกลับตะละปัด
เมื่อร่างกายพบกับสายลมนอกบ้าน
...ความเย็น
...ผ่านเข้ามายังร่างกายของฉัน

....ต่อมา
สายลมพัดผ่าน
เพียงแวบเดียว 
ฉันได้สัมผัสถึงความสบายของสายลม
อณูความเย็นซึมเข้าไปทางความรู้สึก 
กายฉันนิ่ง เหมือนตอนแรก
เพียงแต่ว่าจิตใจฉันสงบลง

ความรู้สึกนึกถึงลมหายใจ
ทำให้ฉันได้สติ
และแล้วอาการร้อนร้นนั้นก็หายไป
จึงทำให้ตัวฉันตื่นรู้จากข้างใน
ว่าสิ่งที่รบกวนจิตใจ
ไม่ใช่ใครเลย
...ตัวฉันเอง





SHARE
Writer
VVilavvan
Writer
วิลาวัณย์ ศิลปินแสดงสด นักวาดภาพ ที่ชอบงาน Kinetic art วันๆจะขลุกตัวอยู่กับการงัดแงะซ่อมสิ่งของ อยากเป็นนักประดิษฐ์มากกว่าเป็นศิลปิน ชอบการทำอาหารและการกินเป็นชีวิตจิตใจ ชอบฟังเรื่องไร้สาระเพราะคิดว่าเรื่องทุกเรื่องที่ไร้สาระมักมีสาระในตัวมันเสมอ เป็นผู้ชอบสำรวจแมลง พืช ยูเอฟโอ และนั่งนิ่งๆได้เพียงสามนาทีเท่านั้น

Comments