ถึงตัวฉัันในวัย 18 ปี
เมื่อสองเดือนที่แล้วฉันตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนัก
หนักที่สุดที่เคยเป็นมาในรอบ 4 ปี

ฉันเกลียดตัวเองมาก ทุกครั้งที่มองกระจก ฉันไม่ชอบคนๆ นี้เลยสักนิด
ในหัวฉันมีแต่คำถาม และความคิดในแง่ลบต่อตัวเอง
"ทำไมเธอถึงไม่พยายามจะสวย ผอม เหมือนพิมพ์นิยมที่คนเขาชอบกันนะ"
"ทำไมเธอถึงไม่สามารถเข้าสังคมได้อย่างง่ายดายเหมือนคนอื่นๆ เขา"
"ทำไมถึงไม่เก่งและฉลาดจนได้งานในที่ทำงานดีๆ เงินเดือนสูงๆบ้าง"
"4 ปีที่ผ่านมามัวแต่ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้ ทำไมถึงไม่เอาไหนขนาดนี้"

ฉันกินข้าวไม่ลง นอนไม่หลับ
เอาแต่เล่นเกมเพื่อหนีความจริงและความคิดแง่ลบในสมองของตัวเอง
ฉันรู้สึกอยากหายไปจากโลกใบนี้ ฉันรู้สึกว่าคนแบบฉันคงจะอยู่บนโลกใบนี้ไม่ไหว
ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ตรงกึ่งกลางของการอยากมีชีวิตและไม่อยากมีชีวิต

คงต้องขอบคุณตัวเองในตอนนั้นมากๆ ที่ยังดึงความหวังเฮือกสุดท้ายกลับมาได้
และตัดสินใจลากตัวเองไปหาหมอ

และที่สำคัญที่สุด ถึงฉันในวัย 18 ปี ขอบคุณนะที่เป็นกำลังใจให้ฉันสู้ต่อ
ทุกครั้งที่ฉันนึกถึงชีิวิตในฝันของเธอ และความกระตือรือร้นในการทำให้มันเป็นจริง
ฉันจะรู้สึกมีกำลังใจสู้ต่อเสมอ 
เธออาจจะหลงทางบ้าง สับสนบ้าง แต่ในตอนนั้นเธอก็ไม่เคยยอมแพ้
แล้วฉันจะทำลายความตั้งใจนั้นของเธอลงได้ยังไง

วันนี้ฉันเรียนรู้แล้วว่า โรคซึมเศร้า โรควิตกกังวล 
ถึงแม้จะเกิดจากการเลี้ยงดู สภาพแวดล้อม และสารเคมีในสมองที่ผิดแปลกไปบ้าง
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ข้อจำกัดในการที่ฉันจะเป็นในสิ่งที่ฉันอยากเป็น

คุณหมอพูดย้ำกับฉันอย่างหนักแน่นในนัดครั้งที่แล้วว่า
"ขอให้คุณจำไว้เสมอนะครับ ว่าคุณจะสามารถหายได้" 
เพราะฉะนั้น ถึง reader ทุกคนที่กำลังต่อสู้กับโรคทางจิตเวช 
ไม่ว่าจะเป็น ซึมเศร้า วิตกกังวล หรืออื่นๆ ขอให้คุณจำไว้เสมอเช่นกันนะคะ
ว่าคุณจะสามารถผ่านมันไปได้ คุณจะสามารถหายได้ 
ฉันขอเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ

ฉันในวันนี้ หลังจากที่กินยาติดต่อกันมาประมาณ 1 เดือนครึ่ง 
และพยายามปรับความคิดตัวเองใหม่ทุกวัน
ฉันไม่รู้สึกอยากหายไปจากโลกนี้อีกแล้ว ฉันสามารถมองคนในกระจกคนนี้ ยิ้มให้ 
และรักเขาในทุกสิ่งที่เขาเป็นมากขึ้นกว่าเดิม ฉันเรียนรู้ว่ายังมีอะไรที่รอให้ฉันได้พบเจอในอนาคตอีกเยอะมาก ถึงแม้บางเรื่องจะเจ็บปวด 
แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องราวและเหตุการณ์ที่หากฉันจบชีวิตตัวเองไปเสียก่อน 
ก็คงจะน่าเสียดายที่ไม่ได้พบเจอ 
และที่สำคัญที่สุดคือ ฉันเรียนรู้ว่าถึงแม้ฉันอาจจะยังไม่ถึงจุดหมายที่เคยฝันไว้ 
และอาจจะหลงทางบ้าง สะดุดล้มบ้าง แต่การมีชีวิตอยู่และเดินต่อไปข้างหน้า 
ก็เท่ากับว่าฉันก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวหนึ่งแล้ว

เพราะฉะนั้น ถึงตัวฉันในวัย 18 ฉันขอยืนยันอีกครั้งว่า
ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังนะ :)

 
 
SHARE
Writer
ThirdOfApril
cry baby
I am solely here to express, not to impress.

Comments