การจะรักใครสักคนเรารักเขาที่อะไร?
มันเป็นคำถามที่เคยตอบยากมากสำหรับผม เพราะ ผมพยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้ชอบคนที่ภายนอก สึดท้ายมันยิ่งตอกย้ำว่าผมเป็นคนแบบนั้นจริงๆ แต่ในปัจจุบันมันตอบไม่ยากเลย ว่าผมชอบเขาที่อะไร
ความดี ความมีน้ำใจ​ การให้โดยไม่ต้องร้องขอ
เป็นสิ่งที่ผมกล้าพูดว่าผมไม่เคยได้รับมาก่อน โดยเฉพาะจากเพศตรงข้ามที่ไม่ใช่ครอบครัว แต่ในตอนนี้คนๆนี้ ผมได้พบแล้ว
ความอิ่มเอมใจ ในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นครั้งแรกที่ยอมทุบ สเปก และ ศีลธรรมล่างสุดของเราทิ้งไปเลย
ถ้าพูดถึงสเปดผมก็เป็นผู้ชายธรรมดาปกติทั่วๆไป ชอบผู้หญิงตัวเล็ก หมวยๆ ไม่แอ๊บแบ๊ว​ เกินไป มีความคิดพูดจารู้เรื่อง ไม่หยาบคายจนเกินไป 
ครั้งแรกที่เจอกันคือไม่โอเคเลยครับ ทั้งสูงกว่า ดูหยิ่ง แถมเสียงยังแอ๊บแบ๊วอีก 
แต่ยิ่งอยู่ใกล้กันทุกๆวัน สเปกผมกลายเป็นเขาไปเมื่อไรผมก็ไม่รู้
ศีลธรรม​ขั้นต่ำสุดของผม? 
ไม่แย่ง ไม่จีบ ไม่ชอบ คนที่มีแฟนแล้วครับ แต่ปัจจุบัน เรื่องกลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย ถ้าตัดมโนธรรมและความไม่อยากทำร้ายเขาไป ก็บอกตามตรงว่าอยากแย่งมาให้ได้ด้วยทุกวิถีทาง แต่มันก็ทำไม่ได้ รักเขาเกินกว่าจะทำให้เขาต้องเจ็บปวด
แปลว่าเขามีแฟนแล้ว? 
ใช่ครับ แถมดีมากด้วย ดีจนอดเอาตัวเองไปเปรียบเทียบไม่ได้ ยิ่งเปรียบเทียบยิ่งแพ้ แต่ผมก็คิดได้ว่าคนเราไม่ควรเอาไปเปรียบเทียบกับใคร ต่างคนต่างกรรมและต่างวาระกัน
สุดท้ายตอนนี้อยู่สถานะอะไร? 
เพื่อนสนิท เพื่อนที่ดีที่สุด เป็นคนที่ไม่อยากให้หายไปจากชีวิตเลย 
SHARE
Writer
tun_ylon_tun
grow up
I think i am like 'coffee time'

Comments