Chapter 2 : ความเจ็บปวดจากการรักษา
ในโลกใบนี้... มันจะมีการรักษาสักกี่วิธี 
ที่การรักษาคือการทำลายเซลล์ในร่างกายตัวเอง

หลังจากที่หมอได้พยากรณ์โรคของเราออกมา
เราก็รับรู้ว่า เราต้องได้รับการทำเคมีบำบัด
เป็นจำนวนทั้งหมด 8 ครั้งค่ะ

คำว่า 'เคมีบำบัด' ดูไกลตัวมากเหลือเกิน
มากจนขนาดที่เราพยายามจินตนาการภาพ
ที่ตัวเองจ้องมองกระจกสะท้อนใบหน้าซีดเซียวและ
ไร้ซึ่งสิ่งที่คอยปกคลุมหนังศีรษะไม่ให้เสียความร้อน
ซึ่งภาพที่ออกมาจากสมองนั้น.. ดูไม่ดีสักเท่าไหร่

เราตรวจเช็คเอกสารยินยอมการทำเคมีบำบัดที่เคาน์เตอร์
พยาบาลอธิบายอย่างคล่องแคล่วและเร่งรีบ บ่งบอกถึงอายุงานของเธอ
ในขณะที่เรากำลังตื่นตระหนก ทุกอย่างก็ดูรวดเร็วไปซะหมด
ต่างกับช่วงเวลาที่เรารอคอย ผลการรักษาจากหมอ

ไม่รอช้า เราก็พาตัวเองเข้าไปในห้องเคมีบำบัด
บรรยากาศจริงๆมันต่างกับภาพในหัวของเรามาก
เราไม่ต้องเข้าไปในเครื่องอะไรสักอย่างแบบที่ทุกคนถาม
ความรู้สึก(ในครั้งแรก) สำหรับเราเหมือนกับการให้น้ำเกลือ
เคมีที่ว่าถูกลำเลียงผ่านหลอดเลือดดำของเราอย่างแข็งขัน
ผู้ป่วยในนั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใสและให้กำลังใจกันเป็นอย่างดี


ซึ่งเราก็มาเข้าใจในภายหลังว่าแท้ที่จริงแล้วภายใต้รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วย
ความยินดีที่จำนวนครั้งในการให้เคมีบำบัดได้ลดลงไปอีกครั้งหนึ่งนั่นเอง



หลังจากการได้รับเคมีบำบัดครั้งแรก
ร่างกายของเราต่อสู้กับเคมีได้เป็นอย่างดี
แต่นักรบย่อมมีบาดแผลเสมอ

ผ่านไปได้เพียงอาทิตย์เดียว นักรบก็ได้รับบาดเจ็บ
เส้นผมของเราเริ่มแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น
ถึงแม้เราจะเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้สนใจความงามสักเท่าไหร่
แต่การได้เห็นเส้นผมของตนเองหลุดร่วงไปทีละกระจุก
มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมากจริงๆนะคะ

แต่เราพยายามเตือนสติตัวเองเสมอ
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็ขึ้นมาใหม่"

ในทุกๆเข็มเคมีบำบัด
เราได้รับความทุกข์ทรมาน 
จากการต่อสู้กับฤทธิ์ยาเคมีบำบัด
ในขณะที่พวกมันมีพลังและจำนวนมากขึ้น
นักรบของเรากลับมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ

ในช่วงพักรบ เราพักฟื้นรักษาตัว
แล้วกลับไปสู้กับพวกมันใหม่

เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำๆ จนกลายเป็นลูป
ซึ่งเป็นลูปที่ทรมานเหลือเกิน

แต่เราก็ไม่ได้เก่งไปตลอด ในบางครั้งเราก็แพ้รบ
ทำให้ต้องใช้เวลาในการรักษานานกว่าปกติ
มีเวลาในการดื่มด่ำกับช่วงเวลาความเจ็บปวด
อย่างไม่เต็มใจมากนัก นานกว่าปกติ

จนบางทีเราท้อและเกือบยอมแพ้ในหลายๆครั้ง
เราอาศัยกำลังใจจากคนใกล้ตัว หล่อเลี้ยงเราไว้
ให้เราสู้และไม่รู้สึกว่าเรากำลังอยู่ตัวคนเดียว
โรคนี้ต้องอาศัยกำลังกายและกำลังใจจริงๆค่ะ


ปัจจุบันเรารับการทำเคมีบำบัดไป 7 ครั้งแล้วค่ะ
ในอาทิตย์หน้า เรากำลังจะไปรับยาครั้งที่ 8
ซึ่งถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วค่ะ
และกำลังจะเข้าสู่ขั้นตอนการฉายแสง
ซึ่งเป็นขั้นตอนสุดท้ายของการรักษา
แล้วเราจะมาอัพเดทอาการให้ฟังนะคะ

ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงค่ะ :)
SHARE
Written in this book
C811 Hodgkin's Lymphoma
มะเร็งต่อมน้ำเหลือง
Writer
1473
Observer
Sorry , I'm a bisexaul.

Comments

MeehBear
2 months ago
สู้ต่อไปครับ ใกล้จะสิ้นสุดทางเดินอันแสนทรมานแล้ว
คุณพยายามได้ดีมาก และมีจิตใจที่เข้มแข็ง
ขอให้หายไว้นะครับ เป็นกำลังใจให้
Reply
1473
2 months ago
ขอบคุณคุณหมีมากๆเลยค่ะ ส่วนนึงเป็นเพราะเราได้เจอกับคนที่ Positive มากๆด้วยค่ะ เราเลยได้กำลังใจเยอะแยะเลย ทั้งๆที่เป็นคนเครียดง่ายและคิดมากมากๆแบบนี้ คุณหมีน่ารักและคอยให้กำลังใจตลอดเลย ขอให้คุณหมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ
MeehBear
2 months ago
ขอบคุณครับ หมีเองก็ได้การช่วยเหลือและกำลังใจจากคนอื่นๆมาเช่นกันในหลายๆเหตุการณ์ที่ผ่านมาในชีวิต
เลยอยากส่งต่อกำลังใจให้กับคนที่กำลังรู้สึกท้อแท้เท่าที่เราสามารถจะทำได้ เพื่อให้โลกเราหน้าอยู่มากขึ้นครับ