อีกเเค่นิดเดียว


อีกเเค่นิดเดียว


.
.


ระยะห่างขิงเราเเคบขึ้น


.

ใกล้เเล้ว...


.

อีกเเค่นิดเดียวว

..
....

ฉันที่กำลังจะกดริมฝีปากใก้เข้ากับริมฝีปากของอีกคน อีกคนหลับตาลงเเละเอื้อมมือมาเเตะที่สันกรามของฉัน ฉันหลับตาลงเเละเตรียมรับรสสัมผัสจากตัวเล็กตรงหน้า


..



.

อีกนิดเดียว







ก็อกๆ!!


.....
.......
........
 

เเม่งเอ้ย-_-



เเกร๊ก! 

-กาน-

"เเม่...มาทำห้องน้องกานเนี่ย..."

-เเม่มาไม่ได้เลยรึไงกัน-

"มาได้เเต่ทำไมไม่บอกน้องกานก่อน"

-เอาน่าา เเม่เอาขนมป้าสมมาฝาก-

"โอ้วเย่ะ ต้องเเบบนี้สิ"

'คุณน้าสวัสดีค่ะ'

-อ้าววว นี่หนูนภัทรนี่ บอกกี่ครั้งเเล้วว่าให้เรียกว่าเเม่-

'ขอโทษค่ะ คือ มันไม่ชิน😅'

-เเล้วเอิร์ธล่ะ ไปเรียกพี่เอิร์ธมาให้เเม่สิน้องกาน-

'...'

"ไม่ต้องหรอก ถ้าพี่มันอยากมาเดี็ยวก็มาเองเเหละ"

-เกิดเรื่องอะไรขึ้นเล่าให้เเม่ฟังบ้างสิ-

คนเป็นเเม่นั่งลงที่หัวโต๊ะ เเละไขว่ห้างอย่างน่าเกรงขาม บรรยากาศที่ิอกมารอบๆตัวของเเม่นั้นทำให้ฉันหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ ไปนั่งที่เดิมตรงข้ามนภัทร เเละ เริ่มเล่าทุกอย่างที่เราสองคนเจอ ฉันเล่าเองเเต่ไม่มีรู้สึกอะไรอีกเเล้ว ต่างจากอีกคนที่ร้องไห้เเละยังเจ็บปวดอยู่อย่างมาก

-...-


.



.




.

"ก็นั่นเเหละค่ะ"

'ฮึกๆ..'

"การที่กานกับนภัทรเจออะไรเเบบนี้พร้อมกันมันทำให้เรา เจ็บมาก จนตอนนี้ "



มันยังเจ็บอยู่


ใช่เเม่รู้เเละเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างง่ายดาย 
เเม่เป็นนักธุรกิจเหมือนคุณพ่อ เป็นเลขาที่จัดทุกอย่างได้อย่างอยู่หมัด เเละเรียนเกี่ยวกับจิตวิทยา ดังนั้น ภาษากาย เเววตา ภาษาที่เปล่งออกมาเเบบคำพูด 
เธอดูออกทั้งหมด

เพราะเเบบนี้เเหละเธอถึงได้มีธุรกิจที่รุ่งเรือง เเค่ว่ามีคุณพ่อที่เป็นคนหัวการค้าการตลาด ฉลาดหลักเเหลม เล่นหุ้นเป็นแสนเป็นล้าน บริษัทใหญ่ยักษ์เเละยังกระจายสาขาเเละอิทธิพลไปทั่วประเทศก็มากพอที่จะทำให้ฉันอยู่ดีกินดีไปจนตายเเล้ว เเละเพราะเหตุนี่นี่เองจึงทำให้บุคคลผู้มีพระคุณของฉันคือ อัจฉริยะ เธอรู้ตั้งเเต้เเรกถึงได้มาที่ห้องของฉัน

-เเล้วหนูจะทำยังไงต่อล่ะ...นภัทร-

'หนูก็ไม่รุ้ค่ะ...'

-แม่ให้เวลาคิดเต็มที่..ส่วนเรื่องเอิร์ธแม่จะจัดการเอง-

เเม่ลุกขี้นเเละทำท่าทางว่าจะออกไปเเล้วฉันเเละภัทรลุกขึ้นเเละเดินไปส่งเเม่ที่ประตู

-กานเเม่ไม่ให้หนูคบกับหนูมายด์นะ-

"ถึงเเม่จะให้กานคบต่อได้ก็ไม่มีทางกลับไปอยู่ดีเเหละค่ะ"

-ภัทรเเม่ขอคุยกับกานเเป็ปนึงเข้าไปก่อนเลยก็ได้ลูก-

'ค่ะ สวัสดีค่ะ'

.
.
.

-ชอบภัทรมานานขนาดไหนเเล้ว?-

"! แม่พูดไร??" 

-อย่าคิดว่าเเม่ดูไม่ออก..ที่ออกมาเปิดประตูให้ช้าเพราะอะไรล่ะ??-

"คิดไปเองเเล่ว...ภัทรเป็นแฟนไอ้พี่มันนะ"

-เเค่มองดูก็รู้เเล้วไม่ต้องมากลบเกลื่อนหรอกตัวดี-

"รู้เเล้วทำอะไรได้ล่ะคะ..."

-อืมมม...นั่นสิยังไงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว..ได้ไม่ได้ไม่ใช่ที่เเกคนเดียว-

"ยังไง?"

-ไม่รู้..เเม่ไปและ ลองไปคิดดูดีๆนะเจอกันลูกเเม่รักลูกที่สุดอ่อ...คุณพ่อให้เขียนรายงานด้วยนะ-

"เขียนอีกเเล้วหรอ.__."

-ทำให้เขาเถอะน่าา..เขาชอบบอกเเม่ว่าลายมือน้องกานทำให้เขามีความสุขหน่ะ55-

"ค่ะ"




ฉันกลับเข้ามาเเละปลอบประโลมอีกคนที่ร้องไห้อยู่นานตั้งเเต่เริ่มเล่าเรื่องได้ไม่นาน เธอเจ็บปวดเเละทรมาน ส่วนฉันก็เจ็บปวดเช่นกันเเต่ ไม่ได้เจ็บปวดในเรื่องที่คุณคนอ่านคิดเเน่ๆ...ลองเดาดูมั้ยล่ะว่าคนตายด้าน หัวใจเเข็งเป็นหิน กระจกกะนกระสุนหนาสักสามชั้นอย่างกานคนนี้จะเจ็บปวดด้วยเรื่องอะไร


"ร้องพอรึยัง?"

'อืออ..'

"กินขนมกันเถอะ กินคาวไม่กินหวานสันดารไพร่"

'อื้ออม'

ขนมที่เเม่เอามาฝากนั้น คือขนมฝีมือเเม่บ้านที่ฉันรักเเละเคารพมาก เเละเขาก็รักครอบครัวแันเหมือนครอบครัวของฉันรักป้าสม เจาเป็นผู้มีคุณพอๆกับคุณพ่อคุรเเม่ 

"อ่ะ"

ฉันเอาขนมมาให้คนตรงหน้า 

'อื้ออมม อร่อยย'

"อร่อยขนาดนั้นเลยหรอ?"

'ใช่อร่อยมากไม่เคยกินบัวลอยที่หอมจนาดนี้มาก่อน'

เสียงของคนตัวเล็กที่ขึ้นจมูกนิดหน่อยเพราเพิ่งร้องไห้มา เสียงเล็กที่ใสกริ๊งราวกับเเก้วไวน์
เดาออกรึยัง...


"นี่...อย่าร้องไห้อีกได้มั้ย?"

อีกคนละจากของหวานตรงหน้าขึ้นมามองฉัน

'อือ..เเต่ทำไม?'

"กานเเค่...เเพ้หน่ะ"

'??'

"เเพ้น้ำตาของภัทร เห็นเเล้วเจ็บปวด"

'😳'

'อื้อมมเข้าใจเเล้ว'


"เเล้วก็ขออีกอย่างนึง..."

ฉันลุกจึ้นเเล้วเดินตรงหน้าของคนตัวเล็ก

'อ..อะไร?'

ยิ้มให้กานอีกได้มั้ย ... รอยยิ้มของภัทรทำให้กานมีความสุข


SHARE
Written in this book
Short Story Circle
ความสัมพันธ์ของบุคคลคนนึงจะวนหลูบเป็นวงกลม 'กาน' ผู้ที่อยู่ในวงกลมนั้นจะมีหลูบความสัมพันธ์เเบบไหน ติดตามอ่านกันได้
Writer
-MSHFP-
Writer
นมสดน้ำผึ้งปั่นหวานน้อย

Comments