[2SHORT] Happy Birthday | Hyewon x Chaewon
Happy Birthday 
Hyewon x Chaewon
Rate : 15

นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงแต่อย่างใด และไม่มีเจตนาทำร้ายศิลปินใดๆทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
 _______________________________________

.


.


.

                          16:36 น.



🐯: หนูคะ วันนี้พี่ไม่กลับนะ ไม่ต้องรอ


        
      ไปไหนอีกอะ ไม่กลับมาหลายวันแล้วนะ :🐻



🐯: นัดทำโปรเจกต์อะ เดี๋ยวไม่เสร็จ



                              อืม ตั้งใจทำแบ้วกัน :🐻
                                                *แล้ว :🐻



🐯: 555 น่ารัก
  


                                  อะไร ไปทำเลยไป:🐻
          โปรเจกต์มันสำคัญกว่าฉันอยู่แล้วหนิ:🐻 



🐯:สำคัญสิ เดี๋ยวไม่จบ 
🐯:ไปก่อนนะ เยนามันเรียกละ
🐯:💕



                                                   😒:🐻




ถามจริง ? วันนี้วันเกิดฉันนะ จะไม่อยู่ด้วยกันจริงๆเหรอ





สิ้นบทสนทนาผ่านแอพพลิเคชั่นสีเขียวกับแฟนสาว ร่างบางก็วางโทรศัพท์เครื่องโปรดลงข้างๆตัวในทันที 

หงุดหงิด

แน่ล่ะ ก็วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ เธอเองก็คาดหวังว่าจะได้อยู่เป่าเค้กกับพี่เขา แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตา(?) ดันเล่นตลกกับเธอ ให้เธอต้องรอเก้อ แถมยังโดนเมินกันขนาดนี้ 

คิม แชวอน ที่วันนี้อายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ ผ่านเรื่องราวมามากมายและเติบโตมาอย่างสมบูรณ์ เป็นที่รักและน่าเคารพจากบรรดาน้องพี่ ทั้งในตอนที่อยู่ประถม มัธยม และตอนนี้ก็เข้ามหา’ลัยเป็นที่เรียบร้อย 

ปกติแล้วเธอไม่ใช่คนใจร้อนอะไรแบบนี้ แต่คงเป็นเพราะรุ่นพี่คนนั้นที่ทำให้เธอไม่สบายใจอยู่บ่อยๆ 

คัง ฮเยวอน แฟนสาวของเธอนั่นแหละ

ถ้านับวันนี้ ก็เข้าวันที่สามแล้ว ที่ฮเยวอนไม่ยอมกลับมาหากัน พี่เขาให้เหตุผลว่า ต้องทำโปรเจกต์จบนั่นนี่ แชวอนเข้าใจดีเรื่องโปรเจกต์ เพราะมันก็เป็นอนาคตของแฟนสาวเช่นกัน แต่มันก็หงุดหงิดไม่ใช่น้อย จะว่าเธอเอาแต่ใจก็ได้ แต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

เห้อ 

ถอนหายใจรอบที่ร้อยของวัน สุดท้ายก็ทิ้งตัวนอนราบไปกับเตียงสีขาวนุ่ม ที่ว่างทางด้านขวามือเธอเป็นที่นอนของพี่เขาแหละ รู้สึกมันว่างแปลกๆ ก็เขาไม่กลับมาหากันตั้งสามวันแล้วหนิ เลยเอาหมอนที่พี่เขาหนุนมาเป็นตัวแทนนอนกอดแก้เหงาไปก่อน แรกๆก็แอบกลัวนิดหน่อยเพราะต้องนอนคนเดียว แต่พอคืนที่หนึ่ง คืนที่สองผ่านไปก็เริ่มเฉยๆแล้ว กลายเป็นความกังวลเข้ามาแทนที่เสียมากกว่า 

ไม่อยากทำอะไรแล้วเนี่ย!


ร่างบางจิ๊ปากอย่างเสียอารมณ์ มือซ้ายควานหาโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างตัวเมื่อครู่ และกดเข้าแอพแชทสีเขียวอีกครั้ง 

.

.

.


🐻: มินจู พี่ฮเยวอนไม่ยอมกลับมาห้องอีกแล้ว 


                   พี่เขาคงติดทำโปรเจกต์จริงๆ :🦊       
                      แกก็อย่าไปอะไรกับเขาเลย :🦊


🐻: แต่พี่เขาไม่กลับห้องมาสามวันแล้วนะ มินจู 🐻: แบบนี้ไม่ให้คิดมากเหรอ แฟนกันภาษาไรวะ


      เอาน่า ใจเย็นๆ ไปหาไรกินกันดีกว่าไหม :🦊    
       มีคาเฟ่เปิดใหม่แถวหอแกหนิ ไปกันปะ :🦊


🐻: อือๆ
  

                        เค งั้นอีก 10 นาทีเจอกัน :🦊


สุดท้ายการบ่นกับเพื่อนสนิทก็คงเป็นทางออกเดียวที่ไม่ทำให้สมองของเธอคิดอะไรไปไกล แชวอนถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะดีดตัวเองออกจากเตียงสีขาว มุ่งตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อจัดแจงตัวเอง

พอเปิดตู้ก็พบกับเสื้อของฮเยวอนที่ใส่อยู่เป็นประจำ เสื้อตัวนั้นที่เธอเป็นคนซื้อให้พี่เขา 

แง คิดถึง!


บอกตัวเองอยู่เสมอว่าจะไม่งอแงไปมากกว่านี้ เพราะไม่อยากทำให้อีกคนลำบากใจ แต่กลับกัน พี่เขาไม่เคยรู้เลยว่ากำลังทำให้แชวอนคิดมาก!


นิสัยไม่ดี กลับมาห้องเมื่อไหร่จะให้นอนในตู้เสื้อผ้า!
.

.

.

17:12 น.


ณ ร้านคาเฟ่


‘ไม่อร่อย’
‘หืม ปกติแกชอบหนิ เมอแร็งก์อะ’
‘ไม่อร่อยๆๆๆๆ’

แชวอนวางช้อนตักขนมในมือลง ก่อนจะกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด พลางทำเสียงงอแงปากเบะอย่างกับเด็กๆ

‘ไม่อร่อยเพราะมากับฉันหรือเปล่า’
‘ไม่ใช่ แต่มันไม่อร่อย’
‘แชวอน ฉันถามจริงนะ แกไปโมโหพี่เขาแล้วจะได้อะไรขึ้นมา’
‘ก็มันหงุดหงิด ถ้าพี่เขาอยู่ด้วย ฉันจะได้ไม่ต้องลำบากให้แกมา’
‘ลำบากไร ไม่ลำบากซะหน่อย’
‘โกรธอะ วันเกิดฉันแท้ๆ ต้องเมินกันขนาดนี้เลยเหรอ’
‘แชวอนเอ้ย~’

มินจูส่ายหัวเบาๆเพราะเหนื่อยใจกับเพื่อนสาวคนนี้ มือขวาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มให้หายคอแห้ง ก่อนจะวางมันลงกับโต๊ะไม้สีน้ำตาลนั่น

พี่อึนบีไปทำโปรเจกต์เหมือนกัน เพราะงั้นไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้’
‘แล้วแฟนแกกลับห้องไหมอะ’
‘กลับ’
‘แต่พี่ฮเยวอนไม่!’

แชวอนเริ่มเบะปาก ขาทั้งสองข้างสั่นไปมาเพราะความหงุดหงิดอีกครั้ง 

มันไม่เหมือนกัน แกไม่เข้าใจเหรอ มินจู!


‘โอเค ฉันไม่ปลอบละ’
‘ย๊าา!’

สุดท้ายมินจูก็ทำหน้าทะเล้นใส่กันจนได้ ถามว่าแชวอนรู้สึกยังไงน่ะเหรอ หึ ไว้ถึงตาแกบ้างเหอะ!

เมื่อทั้งคู่นั่งกินขนมไปได้สักพัก ไม่รู้อะไรดลใจให้แชวอนเหม่อออกไปยังร้านเสื้อผ้าฝั่งตรงข้ามก่อนจะสะดุดกับใครบางคนที่เธอคุ้นหน้าชินตาเป็นอย่างดี 

พี่ฮเยวอน

‘มองไรอะ แชวอน’
‘...’
‘เอ๊ะ...นั่นพี่ฮเยวอนหนิ’
‘ไหนบอกไปทำโปรเจกต์’
‘เดี๋ยวๆใจเย็น พี่เขาอาจจะมาซื้อของ...แชวอน แชวอน!’

แชวอนไม่สนว่ามินจูจะห้าม หรือพูดอะไร สองขายาวลุกออกจากเก้าอี้ในทันที เป้าหมายคือร้านเสื้อผ้าร้านนั้นนั่นแหละ 

ไหนว่าทำโปรเจกต์จบไง โกหกกันเหรอ วันนี้แตกเป็นแตก!

กริ้ง~


เสียงกระดิ่งที่แขวนบนประตูดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับเสียงรองเท้ากระทบกับพื้นไม้ในร้านเสื้อผ้าเล็กๆแห่งนี้ 

ร่างบางเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังแฟนสาวของตนเอง ที่ยืนอยู่หน้าตู้เครื่องประดับบริเวณเคาท์เตอร์จ่ายเงิน

และใช่ พี่เขาไม่ได้มาคนเดียว เขามากับผู้หญิงอีกคนหนึ่งด้วย


ฮเยวอนไม่ได้รู้สึกตัวด้วยซ้ำ แม้ว่าร่างบางจะยืนใกล้ จนแทบจะหายใจรดคอขนาดนี้ แชวอนยืนกอดอกก่อนจะรอให้อีกฝ่ายหันมาหากัน แต่ดูเหมือนว่าพี่เขากำลังวุ่นอยู่กับการเลือกสร้อยข้อมือให้ผู้หญิงที่ยืนข้างๆกันคนนั้นมากกว่า


พี่ฮเยวอน

สุดท้ายก็เรียกชื่อพี่เขาออกไปให้รู้ตัว ฮเยวอนหันมาหาต้นเสียงเมื่อครู่ก่อนจะตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ
‘ชะ...แชวอน มาทำไรที่นี่’
‘เสียงสั่นเลยเหรอคะ’

ฮเยวอนหันมองสร้อยข้อมือที่ถืออยู่ ก่อนจะหยิบมันซ่อนไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่ขอโทษเถอะ มันคงไม่ทันแล้วล่ะ

‘หึ ไหนว่าทำโปรเจกต์ไง เนี่ยอะเหรอ โปรเจกต์ พาผู้หญิงคนอื่นมาเลือกสร้อยข้อมือนี่เรียกโปรเจกต์เหรอ!’

แชวอนพูดเสียงดัง ยังโชคดีเพราะตอนนี้ในร้านไม่ค่อยมีคนพลุ่กพล่านเท่าไหร่

‘เดี๋ยวๆ มันไม่ใช่แบบที่เธอคิดนะ’
‘แล้วอะไรอะ ถ้าจะพูดว่ามาซื้อของทำโปรเจกต์ล่ะก็โปรเจกต์บ้านพี่นะ!’
‘แชวอน ไปกันใหญ่แล้ว ฟังก่อน’ 
‘ไม่ต้องพูดแล้ว เลิกกันไปเลย ถ้าจะทำแบบนี้’
‘แชวอน แชวอนอา!’

ฮเยวอนพยายามจะอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่คงไม่ทันเสียแล้ว ก็แชวอนสะบัดก้นหนีออกจากร้านไปแล้วน่ะสิ คนพี่เห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งตามออกไป เพื่อหวังจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดกับแชวอน

แต่ไม่นานนักมินจูที่เฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่แชวอนลุกออกจากที่นั่ง จนยัยเพื่อนตัวแสบนั่นวิ่งหนีออกจากร้านเสื้อผ้า ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างหน้าฮเยวอนด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ

แหงล่ะ ก็รีบยัดเมอแร็งก์ตามด้วยน้ำสมูธตี้ตั้งสองแก้ว ไม่อ้วกก็ดีแค่ไหน 


‘พี่ฮเยวอน’
‘มินจู ค่อยคุยนะพี่ต้องหยุดแฟนพี่ก่อน!’
‘แต่พี่คะ พี่จะไปไหนไม่ได้นะ!’
‘ทำไมอะ แฟนพี่ไปนู้นแล้วนะ ไม่ทันแน่ๆ’
‘ไม่ได้ค่ะพี่!’
‘แท็กซี่ เรียกแท็กซี่ให้พี่ก่อน เร็ว!’

ฮเยวอนไม่สนใจมินจู เธอพยายามดันอีกฝ่ายออกแต่มินจูก็ดันไหล่คนพี่กลับเช่นกัน 

จะมายืนขวางทางทำไมเนี่ย!

‘พี่จะไปไหนไม่ได้ค่ะ!’
‘ทำไมอะ!’
‘นั่น ดูที่มือพี่ก่อนสิคะ!’

ฮเยวอนเลิกดันมินจูออก ก่อนจะก้มมองในมือของตัวเองตามที่เด็กสาวพูดเมื่อครู่

ติ้ด ติ้ด ติ้ด


เสียงสัญญาณกันขโมยดังขึ้น บริเวณหน้าประตูร้านเสื้อผ้าร้านนั้น


                               .






                               .






                               .



ดันหยิบสร้อยติดมือมาอีกโว้ยย!








เวทลูกพี่คังอะ 😂จะตามน้องแชวทันไหม ติดตามตอนต่อไปค่ะ 
สุดท้ายนี้ แฮปปี้เบิร์ดเดย์น้องแชวล่วงหน้าค่า💕



SHARE
Writer
DragonSlayer
Cat imacat cat meow
ก็แมวไง มีอยู่ตัวเดียว

Comments

rainstorm13
2 months ago
เป็นเรื่องแล้วค่ะ
Reply
DragonSlayer
2 months ago
ลูกพี่โดนน้องแชวแน่ๆ 🤣
NPD_43
21 days ago
รอติดตามครับ
Reply