ขอบคุณความทุกข์
หนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันเจ็บปวด กับชีวิตรักของตัวเองไม่น้อย คนรักของฉันเป็นผู้ชายที่ขยันมาก เขาไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่ติดเพื่อน ไม่ติดเกมส์ แต่ก็นั่นแหละนะ ไม่มีใครสมบูรณ์พร้อมไปทุกอย่าง 
แต่ข้อเสียเล็กๆ น้อยๆ ของเขา ไม่ได้ทำให้ฉันทุกข์ใจไปกว่า แม่และญาติๆ ของเขา และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันไม่เคยดูละครเรื่อง กรงกรรม และเป็นเหตุผลหลัก ที่ทำให้ฉันหันมาศึกษาธรรมะอย่างเต็มที่

ฉันเพิ่งเรียนรู้ว่า การกินอาหารอร่อย การร้องรำทำเพลง การท่องเที่ยวธรรมชาติ การเขียน การอ่านนิยาย ทำให้ฉันมีความสุขมาก แต่ไม่มีสิ่งใดทำให้ฉันมีความสุขและสงบเท่ากับการนั่งสมาธิมาก่อน 
ในช่วงแรกๆ ฉันพบกับความง่วงและเหน็บชา แต่ฉันก็ยังไม่ล้มเลิก ฉันศึกษาคำสั่งสอนของพระสายวัดป่าและครูบาอาจารย์หลายท่าน และทุกคำสอนจะบอกตรงกันว่า นอกจากการให้ทาน การถือศีลแล้ว การเจริญภาวนา คือสิ่งที่ชาวพุทธไม่ควรละเลย ฉันจึงตั้งใจว่า จะฝึกนักสมาธิให้สำเร็จผลให้จงได้

หลังจากนั่งสมาธิมาราวๆ หกเดือน ฉันค้นพบว่า หากผ่านความง่วงและทนต่อเหน็บชาได้ ใจของฉันจะเข้าสู่ความสงบ ซึ่งความสงบที่แสนจะนิ่งเฉยนี้แหละ มันเป็นขุมทรัพย์ที่ไม่มีใครให้เราได้ หากเราไม่ฝึกกายใจของเราเอง
 ซึ่งแม้จะไปไม่ถึงสภาวะนี้ได้ทุกครั้งที่นั่งสมาธิ แต่มันทำให้ฉันรู้สึกท้าทายและอยากทำสมาธิไปถึงสภาวะนั้นให้ได้บ่อยๆ โดยเฉพาะเวลาที่ฉันเหนื่อย ท้อ หรือเจอกับเรื่องหม่นหมอง เรื่องเศร้าใจ การนั่งสมาธิเป็นยาวิเศษที่ทำให้ฉันหายจากความทุกข์ใจไปได้

มันอาจจะน่าเบื่อไปสักนิด ที่จะเขียนเล่าเกี่ยวกับการทำสมาธิหรือธรรมะ แต่ฉันก็หวังว่า หากมีใครที่กำลังทุกข์ใจมากๆ สักคนเข้ามาอ่าน ฉันอาจทำให้เขาเปลี่ยนใจ หันกลับมามองธรรมะที่น่าเบื่อนี้ดูสักครั้ง ฉันเชื่อว่าเขาจะรู้สึกขอบคุณความทุกข์เหมือนกับฉัน

เพราะหากไม่มีมัน ฉันคงไม่รู้ว่า ธรรมะที่แท้จริงนั้น คืออะไร



SHARE
Written in this book
สายลมในหัวใจ
ความสงบสุขของหัวใจ ^^

Comments