ชีวิตถ้าไม่ต้องการเยอะ มันก็ดีเพียงพออยู่แล้ว
มันมีความภูมิใจเล็กๆที่รู้สึกกับตัวเองบางครั้ง
ที่บางทีก็ไม่ได้บอกใครหรอก
คือ รู้สึกมีเรื่องดีเรื่องหนึ่งในชีวิต
วันนั้นก็ดูมีอะไรดีดีขึ้นมาแล้ว

แน่นอน วันที่ไม่ได้เรื่องก็มีมาบ่อยๆ
บ่อยครั้งที่มีคำถามกับตัวเอง
และอีกหลายครั้งที่พบว่าว่างเปล่า

บางทีคำตอบอยู่ที่การเริ่มตั้งคำถาม
หรือบางคำถามเราอาจไม่เคยนึกถึง
แต่มันเข้ามาทักทายในจิตใจเพียงเพราะโลกภายนอกผ่านมาในสายตา
อาจเอาจิตเอาใจไปติดค้างอยู่บ้าง
แล้วสุดท้ายก็มาถามตัวเองว่า
"คิดไปทำไม?"
"มันไม่ใช่เรื่องของเรานี่นา"

นั่นสินะ ทำไมเราจะพอใจในสิ่งที่มีไม่ได้
ในเมื่อมันมีอยู่แล้วเป็นปกติปัจจุบัน
ใจรู้ทัน สุขมันก็เกิด



แต่โลกภายนอก
ตอนวัยกำลังเริ่มเป็นผู้ใหญ่
มักบอกเราว่าควรจะไปทางไหน
มันก็ไม่มีีผิดถูกหรอก
เพราะความต้องการและความพอใจในชีวิตของคนนั้นต่างกัน พอจิตใจที่ยังไม่รู้ว่า..
ตัวเองเป็นใคร ชอบอะไร ทำอะไรได้บ้าง
ฉันมีอะไรที่พิเศษกว่าใคร..?
(จริงหรอ..)

ความอ่อนแอที่มองข้าม
ความเป็นหนึ่งเดียวในโลก
บางที เราอาจจะเป็นคนธรรมดาที่มีความสุขที่สุดในโลกก็ได้ : )

แล้วคนที่มีอะไรมากที่สุด
แต่ยังไม่รู้ว่า ความสุข คือ อะไร
ก็จะมองว่า เราคือคนที่โชคดีที่สุด



เข้าเรื่องเลยละกัน
เราเป็นคนที่โคตรไม่ได้เรื่อง
ไม่เก่งและไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลยสักอย่าง เราไม่เคยอยากทำหรืออยากเป็นอะไร
เราเคยคิดว่า..
เราเกิดมาทำไม?
เรา..ไม่มีอะไรพิเศษ 
เรา..ไม่มีจุดมุ่งหมาย
เรา..ไม่มีเป้าหมาย
เรา..ไม่มีอะไรเลย
ทำไมยิ่งโต เรายิ่งรู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษเลย

ซึ่งทุกวันนี้ ถึงมันจะผ่านคำถามนี้มาได้หลายปี
เราก็ยังเชื่อว่า 
บางอย่างมันต้องลองไปทำในสิ่งที่ไม่ชอบดูก่อน
คนเรามันไม่ได้รู้ตัวเองทุกเรื่องนะเว้ย
ไม่งั้นหนังสือHow-toจะเป็นที่นิยมได้ยังไง?

เพราะสุดท้าย คนเราอยากตอบตัวเองได้ว่า
เราเป็นใคร ชอบอะไร อยากทำอะไร
ความสุขของเรา คือ อะไร
แล้วในอนาคตอยากเห็นตัวเองเป็นแบบไหน?

ลึกๆคนเราอยากมีคุณค่า : )
เราก็เช่นกัน.




เราภูมิใจในตัวเองที่พลาดบ่อยๆ
เสียใจมามากพอที่น้อยเรื่องจะมีอิทธิพลกับเรา
ทำสิ่งที่ไม่ชอบมามาก พอๆกับทำอะไรไม่ได้นาน
เป็นคนความอดทนต่ำ เมื่อรู้ว่าไม่ชอบ
แต่ถ้าคิดว่าเรื่องนี้จำเป็นต้องเรียนรู้ก็ไม่ปฏิเสธ
เป็นคนไม่ได้เรื่อง มนุษย์ตัวเล็กที่เคยสนโลกมาก
จนไม่สนใจอะไรเลย

เราภูมิใจตัวเองที่เจอสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ
ขอบคุณการตัดสินใจที่จะเปลี่ยนชีวิต
เพียงแค่ตัดสินใจ
การใช้ชีวิตจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

และ
เราตัดสินใจที่จะเป็นในวันนี้
แล้วดีใจปนขอบคุณที่...
เราเป็นคนที่เก่งกว่าเมื่อก่อน
เราเป็นคนที่เก่งกว่าเมื่อวาน

ไม่นับเป็นจำนวนมาก แต่นับเป็นเปอร์เซ็นต์น้อย
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกบั่นทอนตัวเองเลย
เพราะเรารู้สึกดีใจ.



สิ่งหนึ่ง คือ 
ความสำเร็จของเรา
ไม่เคยสำเร็จ ถ้าไม่มีใครอยู่

ความสำเร็จของเรา
ไม่เคยสำเร็จ ถ้าไม่มีใครอยู่

เราให้ความสำคัญกับครอบครัว
และความสัมพันธ์มาก..
ชีวิตเราดีขึ้นได้เพราะคนรอบตัวเหล่านี้

ความภูมิใจที่คิดว่าภูมิใจ
อาจไม่มีความหมายเลย
ถ้าไม่มีใครให้บอก

ความสำเร็จที่รู้สึกว่าโคตรดี
เรายินดีกับมัน ณ เวลานั้น
และมันก็จะผ่านไป
แต่"คนที่อยู่กับเรา จะอยู่"



วันนี้ เราดีใจที่ได้ทำในสิ่งที่รัก
สิ่งนั้นทำให้คนที่ได้เรียนรู้ มีชีวิตที่ดีขึ้น
เราเชื่อแบบนั้น

เพราะ..ความเชื่อของเรา
เคยถูกทำลายโดยคนที่ไม่มีความเชื่อมาก่อน
ประเด็น คือ ไม่ใช่จากคนที่เชื่อแล้วทำไม่สำเร็จ
แต่เรียนรู้กับคนไม่มีใจก็เหมือนไม่มีหัวใจ

เราเลยฝันที่จะเป็นครูและผู้ให้
ครูแบบออนไลน์ที่สามารถกระจายความรู้ไปในวงกว้าง เข้าถึงทุุกคนได้

เราไม่ได้จะพาทุกคนเข้าสู่การตลาดนะ

เราแค่จะบอกว่า
เรื่องที่คุณรู้และมองว่าธรรมดามากๆ
มันมีคนที่ไม่รู้อยู่ และถ้าเขารู้
มันอาจเป็นเรื่องดีๆเรื่องหนึ่ง
สำหรับเขาในวันนั้นเลยก็ได้นะ



เราเป็นคนพอใจในอะไรง่ายๆ
ชีวิตไม่มีอะไรตื่นเต้น 
บางทีก็นอย บางทีก็ขี้เกียจ
ความพอใจของเรามันทำให้ไม่มีอะไรใหม่
ความสุขของเราทำให้ไม่มีอะไรที่ต้องการมาก

แต่อาจเพราะ..
เรามีความรักความสุขกับสิ่งที่ทำ
มันก็เลยทำไปได้เรื่อยๆอยู่ไปได้นานๆ

ชีวิตถ้าไม่ต้องการเยอะ
เราก็รู้สึกว่าที่มีมันดีเพียงพออยู่แล้ว

เราไม่หยุดที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่
เพราะคนที่เปิดใจจะได้อะไรใหม่จากสิ่งเดิมเสมอ

ความสุขของเราคือครอบครัวมีความสุข
ตื่นมาเจอครอบครัวที่อบอุ่น
พ่อแม่ที่แข็งแรง คนรักที่ดูแลและเข้าใจกัน
มิตรสหายที่ยังมีชีวิตยิ้มให้และ
ผู้คนที่ยังมีจิตใจดีให้แก่กันอยู่

ได้ทำอะไรที่ไม่ฝืนใจ
ได้พอใจกับชีวิตที่เป็นชีวิตตอนนี้
มันก็ดีสำหรับเราแล้วมากๆ



รู้ไหม..
เรารักคนที่รู้ว่า..
เรามีเพียงปัจจุบันนี้เท่านั้น

ปัจจุบันที่จะรักและรักษากัน
ปัจจุบันที่จะหายใจบนโลกเดียวกัน
คนที่รู้คุณค่าของชีวิตจะไม่ปล่อยอะไรให้เลยผ่าน

รักและขอบคุณ
เราภูมิใจในตัวเองนะ
ที่อยู่ด้วยกันมาถึงทุกวันนี้





SHARE
Written in this book
Nice's Story
^^
Writer
nicecii
^___^
nice to meet you : ) เราอยากตื่นเช้ามาเพื่อพบว่าเวลาที่ผ่านไปเป็นเพียงตัวเลขที่มากขึ้นไม่ได้เกี่ยวกับระยะเวลาที่อยู่บนโลกมานานเท่าไร ถึงได้พบว่าความเก่าใหม่ไม่ได้ห่างหายหรือเหินห่างเพียงแค่จังหวะที่ไปข้องเกี่ยวจดจำประสบการณ์ของการหายใจ.

Comments

you_46
1 year ago
ขอบคุณที่เขียนนะคะ:)
Reply
nicecii
1 year ago
ขอบคุณที่อ่านค่ะ : ))
artnapat
1 year ago
อ่านแล้วรู้สึกสะท้อนกลับมาที่ตัวเองเลย
ต่างกันที่คุณเป็นเวอร์ชั่นที่ข้ามผ่านสิ่งต่างๆมาได้แล้วและได้เรียนรู้จนตกผลึกเป็นคุณในปัจจุบัน

ขอบคุณสำหรับบทความดีๆนะ​ :)​
Reply
nicecii
1 year ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ : ))
fhaha_sm
1 year ago
ขอบคุณสำหรับบทความดีๆนะ :)
Reply
nicecii
1 year ago
ขอบคุณเช่นกันจ้า : ))