วันศุกร์ที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2562


                                                  8 โมง 15 นาที
    เปิดประตูออกจากห้องทำงานเพื่อจะไปเอาเอกสาร เห็นเธอยืนอยู่ตรงต้นไม้และถือแม็กในมือ ที่กำลังจะยิงแม็กไส่ใบไม้ เราเดินผ่านก็แอบยิ้มเบาๆ ทำไมทำตัวน่ารักอะไรแบบนี้ผู้ชายคนนี้ 
เขาเดินตามหลังเรา เราก็รีบย้ำๆ เดินเร็วๆ เพราะเขินเขา พอกำลังจะกลับห้องก็ดันเจอเขาอีก หลายครั้งที่เราเผลอสบตากัน มันทำให้โลกหยุดหมดไปชั่วขนาด พอรู้สึกตัวอีกที ต่างคนก็ต่างก้มหน้าและเดินหนีไป เรามองในตาเขาเหมือนเขามีอะไรบางอย่าอยากพูดกับเรา แต่เขาไม่กล้า เราก็อยากพูดกับเขาแต่เราก็ไม่กล้า เราเจอกันทุกวันในที่ทำงาน แต่ทำคนละแผนกกัน เราจะเดินผ่านห้องที่เข้าทำงานบ่อยมาก เพราะเราต้องเดินเข้าออกตลอด เราชอบแอบมองเขา เขาก็มองเรานะ ไม่ได้คิดไปเองแต่มันรู้สึกได้ กับคนอื่นเรากล้าทักกล้าคุยกล้ายิ้มให้ แต่กับคนนี้แม้แต่ยิ้มหรือคุยเรายังไม่กล้าเลย ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เราเหลือเวลาฝึกงานที่นี่อีกแค่ 2 เดือนคึ่ง ซึ่งก่อนกลับเราอยากทำไรสักครั้ง เราเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเขาให้เพื่อนเราฟัง เราบอกกับเพื่อนว่า
 
เรา : กูอยากคุยกับเขาก่อนกลับวะ

เพื่อน : เพื่ออะไรวะ ยังไงมึงก็ต้องกลับอยู่ดี

เรา : แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยไม่ไช่หรอวะ . . . . .

เราลองมาคิดดูว่าการที่เราได้ลองพูดอะไรในใจออกไปมันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับเราก็ได้ แต่ถ้าเราพูดออกไปแล้วไม่เป็นยังที่ใจเราต้องการละ เราจะยังอยากพูดอยู่ไหม หรือเราควรเก็บความรู้สึกแบบนี้ไว้แค่เราคนเดียว . . . .

SHARE
Written in this book
ความทรงจำ
Writer
weenus
Alone
ทุกอย่างที่ทำไปมันออกมาจากความรู้สึก คนขี้แพ้คนหนึ่ง

Comments