ขอโทษนะแม่ ที่เป็นลูกที่แม่อยากได้ไม่ได้ แต่หนูก็จะเป็นแบบนี้แหละ

เราเป็นปลา แต่เขาอยากให้เราเป็นนก
เราไม่มีวันที่จะบินสูงได้อย่างที่เขาต้องการ
ปลาไม่สามารถไปแตะท้องฟ้าได้เหมือนนก
แต่นกก็ไม่มีวันเข้าใจความสวยงามของท้องทะเล
ได้อย่างที่ปลามองเห็นเหมือนกัน

เรามีความรู้สึกมาตลอดว่า ตัวเองไม่สามารถทำได้อย่างที่ครอบครัวคาดหวัง
ไม่สามารถเป็นลูกที่พ่อแม่อยากได้
เราเคยคิดถึงขั้นว่า
"เราไม่น่าเกิดมา"
เคยคิดเล่นๆ ว่า ถ้าเจอพระเจ้าแล้วขอพรได้ 1 อย่าง
จะขอให้ท่านเสก "ลูกที่แม่อยากได้" มาให้แม่เรา
แล้วให้ตัวเราหายไปซะ บางทีแม่เราอาจจะมีความสุขกว่านี้ก็ได้...

พูดแบบนี้แล้วมันเศร้าชะมัดเลยแฮะ...

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นประจำเลยก็คือ
พอแม่เราบอกว่า
"เป็นลูกแม่ต้องเข้มแข็งสิ! อย่าอ่อนแอ ห้ามร้องไห้ เข้มแข็งให้ได้อย่างน้อยครึ่งหนึ่งของแม่หน่อย!"
เราก็ร้องไห้ งอแง

พอแม่เราบอกว่า "อย่าคิดมากสิ! เรื่องแค่นี้เอง"
เรานั่งคิดมาก เราเครียด เราเศร้า

ใช่...เราทั้งอ่อนแอ ขี้แง เซนซิทีฟ ไม่เข้มแข็ง
แต่เราก็เป็นคนอ่อนโยน เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น
น่าเสียดายที่แม่เราไม่ค่อยพูดถึงข้อดีตรงนี้เท่าไร...


จู่ๆ เราก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างหนึ่งว่า
"คนเราเลี้ยงลูก เพื่อสร้างตัวเองร่างก้อปปี๊มาอีกคนหนึ่งงั้นเหรอ?"

แม่เราอยากให้เราเป็นแบบนั้นแบบนี้ ไอ้ตอนเด็กๆ เราก็สามารถทำตามที่แม่เราขีดเส้นไว้ได้อยู่หรอกนะ โจทย์ชีวิตตอนเด็กๆ มันยังง่ายอยู่ไง ตั้งใจเรียน เชื่อฟังผู้ใหญ่ ทำการบ้านให้เสร็จ แปรงฟันก่อนนอน แต่พอชีวิตเริ่มโตขึ้น อายุมากขึ้น สิ่งที่ต้องรับมือก็มากขึ้นตามเหมือนกัน

สุดท้ายพอชีวิตเรามาถึงจุดที่เป็นผู้ใหญ่ ปัญหาที่เราเจอหลายๆ อย่าง อาจจะเรียกว่าเกือบทุกอย่างก็ได้ แม้แต่แม่ของเราเองก็ยังไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำไป เพราะปัญหาในสมัยนี้มันไม่เหมือนสมัยก่อน แน่นอนว่าวิธีแก้ปัญหาของสมัยก่อนมันก็เอามาใช้ในสมัยนี้ไม่ได้แล้วเหมือนกัน แต่แม่เราก็ยังคาดหวังให้เราเป็นได้เหมือนตัวแม่เราในสมัยก่อนอยู่เลย

แม่จ๋า ชีวิตในยุคนี้มันยากกว่าในยุคก่อนมากเลยนะ รู้ไหม? นี่ไม่ใช่เจนที่ฝากเงินในธนาคารแล้วรอกินดอกเบี้ยได้เฉยๆ แล้วนะแม่! สิ่งที่สามารถสร้างได้ง่ายๆ ในยุคก่อน อาจไม่ใช่แล้วในยุคนี้

เรากลายเป็นคนที่ไม่มีความอดทนในสายตาแม่ แต่แม่เราก็ไม่เข้าใจเราเลยเหมือนกันว่าเราต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง ทำไมปัญหาของเรามันดูหนักหนา ทำไมเราดูกลุ้มนัก เราเคยเจอปัญหา Burn Out กับงานมาก แต่ฟิลนี้แม่เราไม่รู้จักเลยสักนิด อธิบายเท่าไรก็ไม่เข้าใจกัน ปัญหาหลายๆ อย่างน่ะ มันไม่ได้ใช้แค่ความอดทนแล้วมันจะแก้ได้ซะหน่อยนี่นา

เราแค่อยากได้คนรับฟังแบบไม่ตัดสิน
เราไม่ได้อยากได้คนที่จะมาเป็น
กรรมการผู้ตัดสินความมีคุณค่าของเรา

สังคมเชื่อว่า การมีค่านิยมที่เป็นเกณฑ์วัดความสามารถคน จากการประสบความสำเร็จและทรัพย์สินรอบตัวเขาเป็นเรื่องที่ดี มันจะช่วยให้คนกระตือรือร้นและพัฒนาชาติให้ก้าวหน้า ความกดดันจะกระตุ้นให้คนพัฒนาตัวเอง...

แต่ตอนนี้...เราเหมือนโดนค่านิยมของสังคมกำลังจะทับตัวเราตาย เหมือนโดนรถบดถนนกำลังบดขย้ีจิตใจของเราให้แหลกเป็นจุนอยู่เลย
มันเหนื่อยและทรมานจัง เหนื่อยซะจนอยากหายไปจากโลกใบนี้เลยล่ะ


เรื่องตลกของชีวิตของเราอย่างหนึ่งคือ
เราเป็นปลา แต่แม่เราอยากให้เราเป็นนก เราเคยคิดว่าเราจะเป็นนกอย่างที่แม่เราอยากได้ แต่เราก็มารู้ตัวเองจริงๆ แล้วว่าเราเป็นปลา

ที่ผ่านตอนที่เรายังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ก็ได้แต่เสียใจที่ไม่สามารถทำตามความต้องการของแม่ได้ แต่ตอนนี้เรารู้ตัวเองแล้วว่าเราเป็นปลา เราก็ต้องใช้ชีวิตตามธรรมชาติของปลา เราว่ายน้ำ เราไม่บิน การว่ายน้ำในท้องทะเลที่สวยงามมันคือสิ่งที่ปลาทำได้ดีแล้วมีความสุข ไม่จำเป็นเลยซักนิดที่ปลาจะต้องฝืนบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแบบนก

เราเป็นคนอ่อนแอ เราขี้แง เราเป็นมนุษย์ดาวเศร้า แม่บอกเราห้ามร้องไห้ ห้ามแสดงความอ่อนแอให้ความอื่นเห็น แต่เราก็เป็นคนอ่อนแอแบบนี้แหละ น่าเศร้าที่แม่เราคงไม่มีวันเข้าใจธรรมชาติของเรา

ลึกๆ แล้วเราอยากให้แม่เรายอมรับได้บ้างว่า เราเป็นคนอ่อนแอแบบนี้แหละ อย่าฝืนให้ปลาเป็นนกเลย ปลาก็คือปลา ปลาถนัดว่ายน้ำ ไม่ใช่การบิน

เราถนัดที่จะร้องไห้มากกว่าที่จะกลั้นน้ำตาไว้แล้วทำตัวเข้มแข็งไม่กลัวใคร เราไม่ถนัดไปสู้กับใคร เราถนัดในการทำความเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากกว่า เราไม่สามารถทำตัวเป็นก้อนเหล็กที่แข็งแกร่งได้ สิ่งที่เราทำได้ดีคือการเป็นสายน้ำที่ไหลผ่าน ทำให้จิตใจของผู้อื่นสงบลงได้

อย่างน้อยก็มีเรื่องโชคดีอย่างหนึ่งละมั้ง ที่เรายังค้นพบตัวเองได้ว่าจริงๆ แล้วตัวเราเองเป็นอะไร ธรรมชาติของเราเป็นแบบไหน แล้วต้องใช้มันยังไง

เราคงต้องไม่ทำตามคำสั่งแม่บางอย่างบ้าง ก็มันทำไม่ได้นี่นา ช่วยไม่ได้หรอก เราจะร้องไห้ เราจะขี้แง เราจะอ่อนแอแบบนี้แหละ ยิ่งฝืนก็ยิ่งทรมาน ปล่อยให้น้ำตาไหลไปบ้าง มันรู้สึกดีกว่ากันเยอะ

ขอโทษนะแม่ ที่เป็นลูกในอุดมคติของแม่ไม่ได้ มันก็ทรมานเหมือนกันนะ ที่แม่บ่นทุกครั้งว่า "ทำไมทำตัวไม่ได้ดั่งใจแม่บ้างเลย" "ทำไมไม่เข้มแข็งเหมือนแม่เลย" แต่หนูก็ไม่ใช่ร่างก็อปปี้ของแม่ไง หนูก็เป็นตัวหนูแบบนี้แหละ เพราะงั้นถึงจะขัดใจไปบ้าง แต่ก็ช่วยไม่ได้แหละนะแม่

ปล่อยให้ปลาได้ใช้ชีวิตอย่างที่ปลาควรจะเป็นเถอะ...
SHARE
Writer
Yoksin
Monster
สิ่งมีชีวิตในโหมดประหยัดพลังงานชีวิตเบอร์ 5 ที่ชอบเพลิดเพลินไปกันความคิดของตัวเอง

Comments

Pimchan
3 months ago
ขอให้เป็นปลาที่ว่ายน้ำอย่างมีความสุข เเละเป็นปลาที่ทำให้รู้ว่าเเหล่งน้ำนั้นสมบูรณ์เเค่ไหน นี่คือคุณค่าของปลาที่อ่อนโยนตัวนี้ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Reply
Yoksin
10 days ago
ขอบคุณมากค่ะ