นามธรรม —ชีวิตในมุมมองของผม

21.08.62

   — แด่เจ้านกซึ่งสูญเสียปีกทั้งสอง


 ผมเชื่ออย่างสัตย์จริงว่าชีวิตเรานั้นสามารถอธิบายได้ด้วยคำว่า "นามธรรม" — เช่นเดียวกับคำว่าความเป็นมนุษย์ซึ่งเบี้ยวบิดตามกาลสมัย

 คนที่มีความเป็นมนุษย์อย่างเต็มเปี่ยมนั้นเป็นอย่างไรกัน, ใช่คนที่เมื่อลมหายใจดับไปแล้วมีผู้คนกล่าวคำว่า "ไม่น่าเลย" ด้วยความอาลัยหรือเปล่า? หรือว่าจะเป็นผู้อุทิศตนเพื่อส่วนรวมอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ยังคงมองโลกด้วยสายตาภาคภูมิใจและก้าวเดินต่ออย่างเข้มแข็ง? ผมไม่รู้, และด้วยความไม่รู้นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตนขาดความเป็นมนุษย์ไปอย่างสาหัส

 ก่อนอื่นคงต้องย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น —ช่วงสามสี่เดือนที่ผ่านมานี้ผมคิดอะไรหลาย ๆ อย่างเกี่ยวกับความซับซ้อนของจักรวาล เริ่มด้วยเหตุผลที่ผมยังคงดำรงอยู่จนไปถึงคำว่ามนุษย์นั้นเป็นอย่างไร, ผมถามใครหลายคนและได้คำตอบอันสรุปได้ว่าขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน ซึ่งนั่นไม่ใช่คำตอบที่ผมคาดหวังและพอใจมากนัก, แต่ช่างเถอะ, วันนี้ผมจะเขียนเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ในมุมมองของผมเอง 

 ชีวิตนี่เจ็บปวดนะ

 ทั้งสับสน, เศร้าโศก หรืออาจจะโกรธเคือง, หมุนวนเหมือนปลาทองในขวดโหล เปราะบางและแตกหักได้ง่ายราวกับเปลือกไม้กระเทาะแผ่นกระจก เต็มไปด้วยความไม่ยุติธรรมจนน่าเวทนา ถ้าเป็นผืนผ้าใบก็คงมีสีดำหรือเทาแต้มเป็นส่วนมาก, มีสีอื่นนิดหน่อยยามที่ผมได้นั่งพักจิบชาในร้านคาเฟ่คนเดียวอย่างสงบและตอนนอนหลับ, แต่ก็นั่นแหล่ะ เจ็บปวด

 ผมควรจะเปรียบเทียบอย่างไรดี, อ้อ ใช่.. รสชาติ? —มันเหมือนกับรสชาติของกาแฟในคืนที่ต้องทำงานจนกระทั่งตีสาม คล้ายกับเบียร์ในยามที่ดื่มเพื่อกล่อมให้ร่างกายง่วงงุนทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าในวันพรุ่งนี้จะต้องพบเจอกับความบัดซบยังไงบ้าง, ฟังดูมองโลกในแง่ลบแต่รู้สึกเป็นเช่นนั้น, เหนื่อยแทบขาดใจ ดิ้นรนโดยมองไม่เห็นจุดหมายปลายทาง —ทำไมล่ะ? ทำไมต้องดิ้นรนขนาดนั้นด้วย? ทำไมต้องแข่งกับคนอื่นด้วย? 

 ผมยังยึดมั่นในคำนี้เสมอ "ไม่ต้องมีเป้าหมายก็ได้ แค่มีความสุขก็พอ" —แล้วถ้าความสุขของผมนั้นมันขัดกับความหวังของคนอื่นล่ะ? ผมอยากมีชีวิตเพียงแค่จมอยู่ในกองหนังสือปรัชญาและวรรณกรรมกับชานมไข่มุก อยู่กับเจ้าแมวหนึ่งตัวหรืออาจจะภรรยาที่น่ารักสักคน ทำงานในสิ่งที่ตัวเองชอบและภาคภูมิใจไปกับเรื่องเล็ก ๆ ที่สามารถทำได้, ถ้าสิ่งเหล่านี้ขัดกับความหวังของคนอื่นล่ะ? ผมจะต้องแบกกระเป๋าผ้าขาด ๆ ที่ใส่หนังสือวิทยาศาสตร์การแพทย์เล่มหนาและไปเรียนจนกว่าสมองจะคั่งเลือดหรือเปล่า? ทำไมล่ะ? การที่ผมเกิดและเติบโตเป็นกระบองเพชรในสังคมที่นิยมดอกกุหลาบมันผิดพลาดตรงไหนกัน?

 ผมมีคำถามมากมายที่เกิดขึ้นในหัว ตกตะกอนและค้างอยู่ในหัวจนหนักตุ้บพอ ๆ กับบ่าที่แบกหนังสือเรียน, ทำไม? ทำไม? ทำไม? —ความเป็นนามธรรมกำลังกลืนกินผมเข้าไป ความเป็นนามธรรมซึ่งเจ็บปวดและย่อยยากกว่าเนื้อวัวดิบ ๆ —ผมอยากหนีไปให้ไกลจากที่นี่ หนีไปจากความเป็นนามธรรมอันเรียกว่าชีวิต ผมอยากหนีไปจากบทบาททั้งหมดที่ผมแบกรับ, ผมอ่อนแอเหลือเกิน นั่นเป็นความจริงที่ผมรู้ดี, ผมอ่อนแอมากเกินไป แต่ยังคงมีชีวิตอยู่

 หลาย ๆ ปัจจัยที่ทำให้ผมยังคงดำรงอยู่ แต่ก็นั่นแหล่ะ, แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม, จนกระทั่งวันนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น

 — ผมเจ็บปวดเหลือเกิน
SHARE
Written in this book
animism
ชีวิตซึ่งอาจจะไม่ใช่ของผม
Writer
astre_
observer
"I will gladly break my heart for you." - Sweet, Cigarettes After Sex

Comments

Moonlights
3 months ago
นั่นสิ เราดิ้นรนไปทำไมกัน
Reply