ตัวร้าย...มันร้ายจริงๆนะเธอ
ชีวิตมันขึ้นๆ ลงๆ เป็นเรื่องปกติ วันนี้กับเมื่อวานก็ยังแตกต่างกันมาก เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนมีเรี่ยวมีแรง มีความรู้สึกดีๆ มีกำลัง ถัดมาไม่กี่วันก็เบื่อ เศร้า เหงา เซ็งได้ วันนี้มันพีคตรงที่ตัวร้ายในหัวเรามันทำงานอย่างบ้าคลั่งไปหน่อย 

เราก็ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นๆ ทั่วไปเขาเคยเจออะไรแบบนี้ไหม แต่ตั้งแต่เราเริ่มสังเกตตนเองดู เรามารู้ว่าเราไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เราคิด หรืออยากจะเป็น แล้วมันก็ยากมากที่จะจอมรับจนแทบเกลียดตัวเองไปเลย แต่นานๆ ไปมันก็ชิน และมายากตรงที่ทำยังไงไม่ให้ตัวร้ายมันออกมา เมื่อก่อนมันออกมาทำงานอย่างอิสระ และมักจะพาเราไปทำร้ายคนรอบตัวด้วยวาจา ด้วยการกระทำบางอย่างอยู่บ่อยๆ และมันน่าเจ็บใจตรงที่สุดท้ายคนที่ทุกข์ใจและรับผลกรรมก็เป็นเราเองนี่แหละ ส่วนมันก็หายหัว ลอยตัวเหนือปัญหา
แค่จัดการกับตัวร้ายของตัวเองก็ยากแล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนไปรับมือกับตัวร้ายคนอื่น
แค่รับมือกับตัวร้ายในตัวเราก็ทำให้เฉามากพอแล้ว คิดดูซิว่าถ้ายังต้องมาเจอกับตัวร้ายของคนอื่นอีก มันจะเหนื่อยสักแค่ไหน... at the end of the day แทบคลาน เพราะว่าเรารู้ว่ามันเหนื่อยมาก มันยากและใช้แรงเยอะ ที่จะต้อง deal กับตัวร้ายของคนอื่น โดยที่ยังต้องควบคุมของตัวเราเองให้ได้ด้วย เราเลยไม่อยากให้ตัวร้ายของเราไปชนกับใคร

ไม่แปลกใจหรอกทำไมคนเราทะเลาะกันง่ายๆ เพราะใครๆ ก็เกลียดตัวร้ายทั้งนั้น พอเราปล่อยตัวร้ายมาชนกันมาสู้กัน มันต้องเจ็บด้วยกันทั้งคู่อยู่แล้ว...แต่คนก็ยังปล่อยตัวร้ายออกมาขวิดกันแบบไม่รู้ตัวเลย... ตรงๆ เลย แม่งเหนื่อยเว่ย ยังไงหนีก็ไม่พ้น แต่ก็ยังหวังอยู่ลึกๆ ว่าวันนึงเราจะหลุดออกจากวัฏจักรอันน่าเกลียดน่ากลัวนี้ไปเสียที
SHARE

Comments