นี่แหละ "ธรรมดา ธรรมชาติของชีวิต"
เวลาประมาณตีห้าครึ่ง ซึ่งเป็นเช้าที่ไม่ค่อยมีใครอยากจะตื่นขึ้นมาจากที่นอนกันสักเท่าไหร่ แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาเพื่อการอยู่รอดในการดำรงชีวิตของตัวเองในวังวนของวัฏจักรที่ต้องมาวนลูปอยู่ในแบบเดิม ๆ ในเช้าของทุก ๆ วัน...

ประตูระเบียงที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตลอดทั้งคืน บวกกับแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ในยามเช้าตรู่ นี่คงเป็นวันที่สุดแสนจะพิเศษมาก ๆ เลยนะสำหรับฉัน

ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาพร้อมทั้งกระพริบตาถี่ ๆ แล้วมองออกไปยังแผ่นฟ้ากว้างนอกประตูระเบียงนั้นก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงอีกครั้ง อีกครั้งของการเข้าสู่พวังอันหลับลึก แต่พอกำลังจะเคลิ้ม ๆ หลับ เสียงมือถือก็ดังขึ้นเป็นจังหวะดนตรีที่ไม่ค่อยชวนให้ตั้งใช้เป็นเสียงเรียกเข้าในยามเช้าตรู่แบบนี้เสียเท่าไหร่ ไม่ว่าเสียงอะไรในตอนเช้า ๆ แบบนี้ ก็ไม่เพราะทั้งนั้นในโสตประสาทของคนกำลังจะเคลิ้มหลับอย่างฉัน

ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโซฟาข้างเตียงขึ้นมาพร้อมกับกดเลื่อนปุ่มกลม ๆ สีเขียว และแดงที่โชว์เด่นหลาอยู่บนหน้าจอมือนั้นก่อนจะโชว์ชื่อของบุคคลที่โทรเข้ามา...'พ่อ'

บุคคลที่ชอบโทรเข้ามาช่วงเช้ามืดของในทุก ๆ วันคงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกเสียจากบุคคลท่านเดียว และพี่อีกคนที่ทำงานร่วมกัน ฉันกดรับสายพูดคุยกันได้ไม่ถึงนาที พ่อก็ตัดสายไป พร้อมกับทิ้งท้ายคำที่ชวนให้ฉันไม่อยากจะข่มตาหลับต่อลงได้ในเช้าตรู่นี้

ฉันเอื้อมมือกลับไปวางโทรศัพท์มือถือนั้นไว้ที่เดิม ก่อนจะพลิกตัวกลับมายังหมอนข้างอันแสนอบอุ่น แต่สิ่งที่พึ่งได้ยินมาจากปลายสายที่พึ่งจบการสนทนาไปไม่ถึงนาทีนั้นกับข้อมูลที่ได้รับฟังมากลับทำให้ฉันเลือกที่จะข่มตาหลับต่อไปไม่ได้ ฉันเลยเลือกที่จะลุกขึ้นจัดผ้าปูที่นอน หมอนข้างให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปเลือกเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้นั้น และไม่ลืมที่จะคว้าเอาผ้าเช็ดตัวที่ถูกแขวนไว้ที่หน้าตู้นั้นเดินเข้าห้องน้ำไปด้วย

เวลาหกโมงเช้ากว่า ๆ ฉันขับรถมอเตอร์ไซค์คู่หูไปยังร้านของฉัน โดยมีแม่หญิงสาวในชุดนอนลายยาว (เขาเรียกยังไงอ่ะ😅) นั่นแหละ หัวฟู ๆ เดินมาเปิดประตูแล้วกลับเข้าไปนอนยังที่เดิม ก่อนแม่จะเอ่ยถามฉันขึ้นมาว่า...



"ทำไมวันนี้มาเช้าได้ล่ะ" 

ฉันตอบแม่กลับออกไปว่า...

"พอพ่อพูดถึงเกี่ยวกับงานในวันนี้เลยนอนต่อไม่ได้" 

แล้วแม่ก็เงียบเสียงไป พร้อมทั้งเข้าสู่พวังอีกครั้ง รวมถึงฉันเองก็เช่นกัน อย่างน้อย ๆ การได้อยู่ใกล้ ๆ แม่เรื่องบางเรื่องก็พอทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นไปบ้าง ^^

และมันก็เกิดปัญหาขึ้นจริง ๆ และปัญหาทุกอย่างก็จบลงและคลี่คลายลงไปด้วยดีทั้งสองฝ่าย ทั้งลูกค้าและก็เราเองด้วย แต่ก็ทำเอาแทบแย่ไปทั้งสองฝ่ายอยู่เหมือนกันนะ

แต่สุดท้ายสิ่งที่เราได้กลับมาคือความสบายใจของลูกค้า และเขาก็ตอบกลับเรามาว่า 
"ปัญหาก็มีแค่นี้แหละ แก้ไข ผ่านพ้นไปได้ และเป็นไปตามเป้าหมาย ช้าหน่อย เหนื่อยหน่อย แต่เราก็ผ่านกันไปด้วยดี"
เขาเอ่ยจบและตบท้ายด้วยคำพูดอันแสนสบายใจนั้นด้วยน้ำเสียงไพเราะและทุกอย่างก็เข้าสู่สภาวะปกติอีกครั้ง และหลังจากนั้นเขาจบท้ายประโยคก่อนจะวางสายที่ว่า 'ขอบคุณ' 

ส่วนเราก็ทั้งกล่าวคำขอโทษและขอบคุณไปในคราวเดียวกัน...ใช้งานกันมานานพอสมควร คุณเขาใจดี แต่เราก็ต้องรักษาความเชื่อใจและความใจดีของเขาไว้ด้วย ถึงจะเป็นงานเล็ก ๆ เป็นจ๊อบ ๆ ก็เถอะ แต่ 'เงิน' คือตัวแปรและปัจจัยสำคัญในการดำเนินชีวิตนะจ้ะ

วันนี้เราได้บทเรียนดี ๆ อยู่ 2 เรื่องใหญ่ ๆ เลย และก็ได้แก้โจทย์ปัญหานั้นร่วมกัน จนเจอทางออกที่ดี มีเครียดบ้างเป็นธรรมดา สุดท้ายเราก็กลับมาเฮฮาได้อีกครั้ง #ร้องเพลงวนไป (เส้นเสียงไม่ดีแต่ก็มีใจรักในเสียงเพลง)

เราชอบคำพูด ๆ นึงของการบรรยายธรรมในช่องยูทูยของท่าน ว.วชิรเมธี ที่ว่า...

"เกิดสิ่งนั้น  สิ่งนี้จึงมี"
เราก็เลยเลือกที่จะปล่อยวางมันลง จริง ๆ เอาเข้าจริง ๆ มันก็อยู่กับเราได้ไม่นาน บางทีธรรมชาติของโลกใบนี้ก็มักจะโยนบทเรียน บททดสอบแปลก ๆ มาให้เราทดสอบ แล้ว 'เดี๋ยวสักพักมันก็ผ่านพ้นไป' ไม่ยึดติด ไม่เก็บความคิดวิตกกังวลนั้นมาหมักหมมให้เกิดความทุกข์ เพราะต่อให้คิดมากแค่ไหน สุดท้ายปัญหานั้น ถ้าหากเราแก้ไม่ตก หรือแก้ไขมันไม่ได้ มันก็ยิ่งทำให้ตัวเราเองหรือบุคคลรอบข้างเราทุกข์ร่วมไปด้วย ถ้าแก้ไขไม่ได้ ก็อย่าเก็บมาคิดหรือเก็บมาให้มันเป็นทุกข์ไปเสียเลย เพราะสุดท้ายแล้ว...


"มันก็จะโคตรทุกข์มากขึ้นกว่าเดิม"
ชีวิตก็แบบนี้ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ไม่นานก็ 'ดับไป'
เพราะนี่คือ... 
"ธรรมดา ของธรรมชาติชีวิต"
ใครอ่านจบแล้วก็ขอขอบพระคุณมา ณ ที่นี้ ที่ท่านได้อ่านจบ อาจจะเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้างก็อย่าว่ากันเด้อ สุดท้ายแล้วคุณและเราต่างก็เลือกสิ่งที่ชอบ มุมมอง และทัศนคติทางความคิดที่แตกต่างกัน

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และบางคนแวะเข้ามากดมั่ว ๆ แล้วก็ผ่านไปนะจ้ะ...คืนนี้ขอกล่าวคำว่า 
"ฝันดีจ้ะ" ^^

#กูนี่แหละเขียน #Bantuek28 #เล่าไปเรื่อย

12.07.2562
00.48 น.
SHARE
Written in this book
Bantuek By กูนี่แหละเขียน
คนเรามีทั้งช่วงดีและไม่ดี บางคนทุกข์ บางคนท้อ แต่อย่ารอให้มันนานจนกัดกร่อยใจ ถ้าใจยังบอกว่า 'สู้ไหว' ก็ขอให้คุณจงลุกขึ้นสู้เดินต่อไป แค่เดินต่อไป แต่นั้นจริง ๆ
Writer
Bantuek28
Bantuek28
สวัสดี สบายดีไหม? วันนี้ได้ทำอะไร พักผ่อนบ้างได้ไหม แค่หลับตา

Comments