ฉันคิดกับเธอแบบไหน.. ฉันเองก็อยากรู้
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ…

เราเรียนอยู่ในสาขาเดียวกัน ในปีแรกเราแทบไม่เคยคุยกันเลยฉันไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำแทบไม่เคยเห็น จนกระทั่งในปีที่สองเรามีโอกาสได้คุยกัน สุดท้ายเราก็กลายมาอยู่กลุ่มเดียวกัน

ถึงจะอยู่กลุ่มเดียวกัน แต่เธอก็มีเพื่อนสนิทของเธออยู่แล้วมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่เคยเข้าไปถึงตัวเธอ มันรู้สึกว่าเธอไม่ให้ความสนิทใจต่อฉัน ช่วงปีสอง ปีสามนั้น เธอเป็นอย่างนั้นตลอดมา

จนมาถึงปีสุดท้าย เธอกลับมาสนิทกับฉันมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเปิดใจคุยกับฉันมากขึ้น ซึ่งมันทำให้ฉันเห็นหลายๆมุมของเธอ มุมที่ดี มุมที่ไม่ดี และฉันกลับชอบตัวเองมากๆเวลาที่ฉันคุยกับเธอ แต่เหมือนยิ่งฉันเข้าไปลึกเท่าไหร่ ความรู้สึกอึดอัดและความหน่วงในใจกลับเพิ่มขึ้น 

ฉันมอบความสนิทใจทั้งหมดให้ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามันยังมีอะไรบางๆที่เธอกั้นฉันอยู่ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรหรือเป็นฉันที่คิดมากไปเอง

ตลกดีเมื่อก่อนตัวฉันเองก็ไม่เห็นเป็นอะไร แต่ถ้าวันไหนที่เราไม่ได้คุยกัน ฉันกลับรู้สึกโหวงเสียอย่างนั้น หรือบางทีที่ฉันรู้สึกอ่อนแอ ท้อแท้ แค่เพียงหนึ่งบทสนทนาจากเธอ เหมือนฉันได้รับการฟื้นฟูจากความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

สรุปแล้วความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน..?

ฉันรู้สึกอยากเจอหน้าเธอบ่อยขึ้น อยากคุยกับเธอมากขึ้นทั้งๆที่แทบทุกวันฉันอยู่เล่นเกมส์คุยกับเธอ 6-7ชม.ก็ยังมี แต่ทำไมฉันยังรู้สึกไม่พอ มันเหมือนกับบทสนทนาของเรามันมีแค่เรื่องนี้ 

บางทีมันก็มีนะที่เธอมาบ่น แชร์เรื่องราวที่มันน่าปวดหัว และฉันก็รีบที่จะมารับฟัง แต่ทำไมพอถึงตาฉันเธอกลับไม่เร็วเท่าฉันบ้างล่ะ

ฉันไม่ได้หวงหึงเธอนะถ้าเธอมีใคร อาจจะมีแต่ฉันเองนั่นแหละที่ไม่ยอมรับ

หรือฉันเองที่เห็นแก่ตัว 
ที่รู้สึกว่ามันไม่พอ..
กับการกระทำที่เรียกว่าเพื่อนที่เธอมอบให้..

และเป็นฉันเองที่ไม่รู้ตัวเอง
ฉันต้องการอะไรจากเธอ..
ฉันรักเธอแบบไหน..

แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจที่สุดไม่ว่าเมื่อไหร่ 
ที่เธอต้องการฉัน
ฉันจะยังอยู่เสมอ

เรื่องทั้งหมดนี้ฉันไม่พูดกับเธอหรอก
ถึงจะมีความอึดอัดในใจ
แต่ลึกๆในนั้นฉันโครตมีความสุขที่มีเธออยู่

รักนะไอเวร..







SHARE
Writer
Jbpy
Daydreamer
มนุษย์คิดมากที่ทำเหมือนปล่อยวางได้

Comments