ทะเลของฉัน
วันที่ 5840 ของการมีตัวตนอยู่บนโลกของฉัน
เป็นเวลา 2920 วันที่ฉันไม่เคยย่างก้าวเหยียบพื้นน้ำทะเล

เมื่อก่อนนั้น
ฉันชอบทะเล
ผืนน้ำสีฟ้า
ไกลสุดลูกหูลูกตา
ดวงอาทิตย์ที่ลับฟ้ายามโพล้เพล้

ฉันชอบมัน

ชอบทะเลมาก

จนครั้งหนึ่งเคยจินตานาการว่า
ทะเลจะมีนางเงือกอยู่จริงไหม
นั่นคือฉันในวัย 8 ขวบ
เด็กไร้เดียงสา

แต่หลังจากผ่านมา 8 ปี

หลังจาก 8 ขวบ
ฉันเรียนรู้หลายสิ่ง
วิทยาศาสตร์ที่ฉันเรียนมักปลูกฝังลึกๆ ว่าทุกสิ่งสามารถพิสูจน์ได้

แต่จะจริงแน่เหรอ?

มนุษย์หรือวิทยาศาสตร์ไม่ได้รู้ทุกอย่างสักหน่อย

เพราะฉะนั้นแม้จะผ่านมา 8 ปีแล้ว

นางเงือกของฉันก็ยังคงมีจริงอยู่

ดวงอาทิตย์ ท้องฟ้า
และทะเล

แม้ฉันจะไม่ได้ย่างก้าวเข้าไปใกล้มันอีกแล้ว
แต่มันก็ยังคงอยู่ในความทรงจำตลอด

มันเหมือนกับคนที่ยังไม่ละทิ้งตัวตน

ถึงคุณจะไม่เคยได้ทำในสิ่งที่เป็นตัวตนเลยก็ตาม

เราต่างมีสิ่งหนึ่งที่ยึดมั่น

ตัวตนของเรา
ถึงทะเลสีฟ้าของฉัน

เธอยังอยู่ตรงนั้นคู่กับท้องฟ้าและแสงอาทิตย์
สิ่งสวยงามทั้งหลายรวมอยู่ที่เธอ

แม้ฉันจะไม่เคยย่างก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้งได้

แต่ฉันก็รักเธอ.. มากกว่าใคร





SHARE

Comments