drinking & thinking (2)
..."เธอไม่ปริปากเล่าอะไรให้ผมฟังสักอย่างเกี่ยวกับวันนั้น ทุกอย่างเป็นปกติอย่างที่มันควรจะเป็น อันที่จริงผมควรจะดีใจ เพราะรุ่นพี่ที่มาเกาะแกะเธอคนนั้นหายหน้าหายตา...เรียกว่าหายหัวไปเลยเป็นเดือน ซึ่งผมก็แฮปปี้นะ แต่รู้สึกแปลกๆ ตะหงิดๆ 
"คิดอะไรอยู่วะ" ไอ้เร เพื่อนสนิทผมตั้งแต่ ม.ปลาย เดินเข้ามาหา ตบบ่าผมดังผั้วะ แล้วนั่งลงข้างๆ
"ไม่มีอะไร กูแค่กำลังสงสัยบางอย่าง"
"อย่างเช่น?"
"เช่น ตอนกูเมากูทำอะไรไปบ้าง"
"โอ้ย ไม่เห็นยาก อะไรที่คนปกติไม่ทำก็ทำได้หมดอ่ะ" มันบอกพลางหัวเราะร่า ....นั่นแหละที่ผมกังวล เธอบอกว่าผมร้องไห้ ตอนเมาผมก็จะอ่อนไหว เจ้าน้ำตาหน่อย...แต่มันเรื่องอะไร นึกจนหัวจะแตกก็นึกออกเรื่องเดียว...เรื่องเธอ แต่ผมพูดอะไรไปบ้าง ทำอะไรไปบ้าง จำไม่ได้เลย แต่ก็คงไม่แย่ เพราะเหตุการณ์หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร แถมยังมีเรื่องดีๆ ด้วย ก็ถือว่าดีแล้วกัน
ไอ้เรหันไปทางทางเข้าตึก ก่อนจะบึนปาก "กูว่ามึงไม่ต้องคิดมากหรอก ทำไปแล้วก็แล้วๆ กันไป...โน่น...เมียมาแล้ว ได้เวลากลับบ้าน"
"เมียไหน" ผมหันไปมองตาม...ตามันดีมาก เธออยู่ที่ประตูทางเข้าตึก ห่างไปเป็นสิบกว่าเมตรได้ กำลังเดินมาทางนี้
"เมียมึงมีกี่คน ก็เห็นอยู่คนเดียวเนี่ย"
"เบาๆ หน่อยดิวะ คนได้ยินจะเข้าใจผิด"
"แหม...เข้าใจผิดว่ามีคนเดียว?"
"ไม่ใช่เว่ย" 
"ถ้าไม่ใช่งั้นกูขอจีบนะ"
"เฮ้ยๆ ไม่เอาดิ"
"แหม...หวง ชอบเขาก็บอกเขาไป จีบให้เป็นเรื่องเป็นราว พอเขามีคนอื่นเข้ามาจะได้มีสิทธิ์หวงเขา ไม่ต้องไปเมาหัวราน้ำแบบคราวก่อน"
"ทำไมมึงรู้?"
"ก็นั่นร้านพี่กู" เออใช่ ร้านพี่มัน บ้านมันทำธุรกิจหลายอย่าง เรียกว่ารวยมาก พี่มันเช่าที่เปิดบาร์อยู่บนตึกชั้น 16 วิวสวย เครื่องดื่มแพง ตกแต่งอย่างหรู แต่ผมชอบไปเพราะได้ลดบ้าง กินฟรีบ้างนี่แหละ
"แต่กูไม่ได้เล่า"
"ก็เมียมึงไปรับ แล้วเมองก็อ้อนวอนขอเขาว่าอย่าไปคบกับคนอื่นเลย อยู่กับมึงเถอะ ร้องไห้โวยวายซะลูกค้าพี่กูหนีหมด"
นั่นไง! เรื่องที่ผมจำไม่ได้ เรื่องที่ทำให้เธอยิ้มกรุ้มกริ่มวันนั้น สาเหตุที่รุ่นพี่คนนั้นหายหัวไป
"หวัดดีไพน์" ไอ้เรทักเธอ ตอนเธอเดินมาถึงพอดี "มารับลูกชายเหรอ" ดูมัน ลูกชายพ่อง! เพลียกับมันจริงๆ
"เปล่าๆ เอาของมาให้" เธอเปิดย่ามผ้าดิบสีครีมมอมแมมของเธอออก หยิบม้วนผ้าออกมา "เสื้อที่ฝากซื้อวันก่อนอ่ะ ขอบใจมากเลยนะที่ช่วยซื้อ"
"เสื้ออะไรเหรอ" เรถาม
"คณะเราทำเสื้อขาย เอาตังค์ไปทำค่าย"
"อ๋อ เป็นเขยคณะก็ต้องอุดหนุนกันอ่ะเนาะ" มันยิ้มกรุ้มกริ่มพลางขยิบตาให้ผม
"อะไรมึง คณะไหนกูก็ช่วยหมดแหละ เรียกคะแนนนิยม เข้าใจมั้ย"
"เหรอ" มันทำหน้าทำตาล้อเลียน "กูไปดีกว่า ไม่อยากอยู่เป็นก้าง"
"มึงนัดสาวไว้ก็บอก"ผมได้จังหวะเอาคืนบ้าง
"เออ กูต้องไปหาสาว เพราะสาวไม่มาหากูเหมือนใครบางคน...ไปล่ะ" พูดจบมันก็เด้งตัวลุกจากเก้าอี้แล้วจากไป
ไพน์มองตามยิ้มๆ "เพื่อนเธออารมณ์ดีดี"
"ได้แกล้งคนก็อารมณ์ดีตลอดแหละ" ผมลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ "เย็นนี้ว่างไหม"
"ไม่ว่าง มีนัดกับหนุ่ม"
... หนุ่มไหน!
เธอหัวเราะก๊าก "ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้น ก็เธอไง เธอนัดเราให้ไปฟังเพลงใหม่ที่เธอแต่ง ลืมแล้ว?"
อ๋อใช่ ผมนัดเธอนี่หว่า ลืมว่าชวนเธอแล้ว โอ้ย...ตกใจหมด "เออ ลืมจริง"
"แล้วจะชวนไปไหนล่ะ"
"ก็หาข้าวกิน ละก็ไปช่วยฟังเพลงนี่แหละ"
"จะเลี้ยงข้าวหนูด้วยไหมคะป๋า" เธอแกล้งทำเสียงออดอ้อน โอ้ย แค่ธรรมดาผมก็หวั่นไหวอยู่แล้ว พักนี้ชอบแกล้งแบบเนี้ย ชอบหยอดชอบแหย่ ผมจะทำเป็นไม่สะทกสะท้าน ก็ปั้นหน้ายากมาก
"เดี๋ยวป๋าเลี้ยงเองจ่ะ แต่คืนนี้อยู่กับป๋าทั้งคืนนะจ๊ะ" ผมหยอกกลับบ้าง
เธออึ้ง
"นั่น...อึ้งเลย คิดอะไรอยู่ครับคุณ" "ทะลึ่ง!" เธอว่าก่อนตีผม
"ใครคิด คุณน่ะคิด ผมยังไม่ได้พูดว่าอะไรเลย"
"..." เธอสะบัดบ๊อบเดินนำไปก่อน
"รอด้วยสิ" ก็เล่นเองแท้ๆ พอสู้ไม่ได้ละก็หนีอย่างงี้ทุกที


SHARE
Written in this book
Midnight story

Comments