เรื่องเล่าจากครอบครัวหมา EP.1
หากพูดถึงโชคชะตา เพื่อนๆ เชื่อไหมว่าโชคชะตามีอยู่จริง ผมคนหนึ่งที่ไม่เชื่อ ชีวิตของผมเกิดมาอย่างไร้เป้าหมาย จะเรียกว่าอยู่ไปวันๆ เลยก็ว่าได้ ตั้งแต่ผมเกิดมา ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพ่อและแม่เป็นใคร หน้าตาของพวกเขายังไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำ แม้แต่ชื่อของตัวเองก็ไม่มี สิ่งที่เลี้ยงดูผมมาคือกองขยะและตุ๊กตาเก่าๆที่มีคนเอามาทิ้ง เรียกได้ว่ากองขยะและเจ้าตุ๊กตาตัวเก่าคือเพื่อนแท้ของผมเลยล่ะ หาก เพื่อนๆ คิดว่าทำไมถึงไม่มีใครมาดูแลผม ปล่อยให้ผมโตมาแบบนั้นได้อย่างไร ผมลืมบอกไป
ผมเป็นหมาชีวิตของหมาแบบผมก็ไม่มีอะไรมากในแต่ละวัน แค่หากินไม่ให้อดตายก็เป็นอันใช้ได้ ผมไม่มีเพื่อน ส่วนครอบครัวก็น่าจะเรียกได้ว่าไม่มี เดินไปตามทางเพื่อหาอาหาร แต่การหาอาหารนอกพื้นที่ของผมก็ต้องระวังตัวหน่อย เพราะแต่ละที่ล้วนมีเจ้าถิ่นจับจองพื้นที่นั้นๆไว้เสมอ บางพื้นที่เจ้าถิ่นก็ไม่ดุ แต่บางพื้นที่อย่าเข้าไปเลยจะดีกว่า หลังจากที่ผมออกท่องยุทธภพเพื่อหาอาหาร ตกเย็นก็กลับมานอนที่บ้านของผม กองขยะนั่นล่ะที่ผมเรียกมันว่าบ้าน กลับมาทักทายเจ้าตุ๊กตาเพื่อนยาก ถามสารทุกข์สุกดิบซึ่งกันและกัน บางทีผมก็ทะเลาะกับมันบ้าง แต่ก็ปรับความเข้าใจกันได้ตลอด มีกันอยู่แค่นี้นิเนอะ

แต่ใช่ว่าชีวิตมันจะแย่ไปซะทุกอย่าง เพื่อนๆ รู้ไหม บางทีผมก็ได้กินพิซซ่า บางทีผมก็ได้กินไก่ทอด แต่ทั้งนี้ก็ต้องแล้วแต่คนเอามาทิ้งนะ ผมไม่รู้หรอกว่า เพื่อนๆ หมาตัวอื่นๆ เขาใช้ชีวิตกันอย่างไร อาจจะดีกว่าผม หรือ แย่กว่าผมก็ได้ ผมคิดว่าผมพอใจกับสิ่งที่ผมเป็นนะ พระเจ้าไม่ได้สร้างความอยากได้อยากมีมาให้หมาแบบผม ผมเลยไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่สิ่งที่พระเจ้าให้หมาอย่างผมมาเต็มๆ นั่นคือ ความอดทน เพื่อนๆ รู้ไหม ผมสามารถอดอาหารได้เป็นวันๆ เลยนะ ส่วนความซื่อสัตย์ ผมก็เคยได้ยินมาจากหมาตัวอื่นนะ ว่าพระเจ้าก็ให้มากับหมาด้วยเหมือนกัน แต่สำหรับผม ผมยังไม่เคยลองใช้ความสามารถข้อนี้ ไม่สิ 
ผมไม่รู้ว่าจะใช้ใครกับใครมากกว่า
หมาแบบเราๆ มีความเชื่อว่า " หมาเกิดมาเพื่อเป็นเพื่อนกับมนุษย์ " เราเกิดมาเพื่อทำให้คนมีความสุข ในระหว่างที่ผมเดินหาอาหารปกติเหมือนทุกๆ วัน ผมได้ลองสังเกตไปรอบๆ แล้วผมก็พบว่ามีหลายที่เลย ที่หมาอยู่กับคน หมาพวกนั้นทำให้คนมีความสุข ผมสัมผัสได้ถึงความสุขของคนเมื่อได้อยู่กับหมาและผมก็หวังว่าสักวัน 
ผมจะมีเพื่อนเป็นคนและทำให้พวกเขาเหล่านั้นมีความสุขอยู่มาวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันดีของผม เพราะมีคนมาทิ้งขยะเยอะ มีเมนูมากมายให้ผมได้เลือกกิน ผมรู้สึกว่าผมต้องเข้าไปขอบคุณพวกเขาสักหน่อย ผมเดินตรงเข้าไปหาเพื่อที่จะแสดงความขอบคุณ อีกใจหนึ่งก็หวังที่จะได้เป็นเพื่อนกับพวกเขา แต่ท่าทีของพวกเขาดูไม่ปกติ เขามองหน้ากันแล้วพูดอะไรสักอย่างสลับกับมองมาที่ผม จากที่ผมเห็น พวกเขามา 3 คน มีผู้ชาย ผู้หญิง และ เด็ก คนผู้ชายเหมือนจะก้มลงหยิบไม้แล้วก้าวมาข้างหน้า เขาตีพื้นแล้วพูดว่า " ไป ! " ผมเองก็ไม่รู้หรอกว่าหมายความว่าอะไร แต่ต้องเป็นไปในทางลบแน่ๆ ผมถอยดีกว่า ผมรีบวิ่งกลับไปหลบในป่าข้่างทาง ผมไม่อยากให้พวกเขาไม่สบายใจ หลังจากที่พวกเขาไปแล้ว ผมก็จัดการขยะที่พวกเขาทิ้งไว้ซะเรียบเลย อิ่มไปอีกหนึ่งวัน

อยากจะบอก เพื่อนๆ ว่าอาหารที่ผมกินไปครั้งนั้น ยังอิ่มมาถึงวันนี้ งั้นวันนี้ผมขอไม่ออกไปหาอาหารแล้วกัน ขอนั่งชิลๆ ดูนู่นนี่ดีกว่า แต่ระหว่างที่ผมกำลังนั่งชิลฝนก็ตกหนัก หนักชนิดที่ว่าตั้งแต่ผมเกิดมา ผมไม่เคยเห็นฝนตกหนักขนาดนี้มาก่อน ฝนตกติดต่อกันเป็นระยะเวลานานจนกองขยะของผมเริ่มที่จะเคลื่อนที่ได้ บ้านของผมเริ่มที่จะค่อยๆ ลอยไปกับน้ำ น้ำเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ขาของผมเริ่มที่จะไม่ติดพื้น ตัวผมไหลไปตามน้ำอย่างรวดเร็ว ผมควบคุมตัวเองไม่ได้เลย นานเท่าไรไม่รู้ที่ผมลอยมาตามน้ำ แต่สุดท้ายผมก็ลอยมาติดอยู่ที่กองไม้กองหนึ่ง ผมเหนื่อยมาก มากเสียจนลืมตาไม่ไหว แต่
ผมยังไม่ตาย
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมตื่นมาพบว่า ผมไม่ได้อยู่ในที่ที่ผมคุ้นเคย ผู้คนเดินเต็มไปหมด สิ่งของมากมายกองอยู่บนถนน เท่าที่ผมเห็น ที่ตรงนี้ไม่มีเพื่อนหมาเลยสักตัวเดียว ไม่มีแม้แต่กองขยะ มีแต่บ้านและมนุษย์
ผมจะอยู่อย่างไร
To be continued...


SHARE
Written in this book
เรื่องเล่าจากครอบครัวหมา
เรื่องราวของหมาจรจัดที่เกิดมาเพื่อเรียนรู้คุณค่าของชีวิต
Writer
DANOPTHSTORY
Writer
" เขียนความคิดออกมาเป็นบทความ "

Comments

bntpw
2 months ago
ชอบจังเลย รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
Reply