Dear Dad,
02.00 am.
เข็มนาฬิกาบอกเป็นเวลาตีสอง
เวลาที่คนทั่วไปมักจะหลับใหล 
มักจะฝังตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ กับ หมอนใบโปรด
มักจะได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนออกช้าๆ จากคนที่นอนอยู่เคียงข้าง
มักจะท่องอยู่ในโลกของความฝัน 
ความฝันที่พาทุกคนไปยังโลกเสมือนจริง
จากจิตใต้สำนึกเบื้องลึก ที่ไม่เคยได้พูดเวลาตื่นสวยงาม และ แทบไม่อยากจะลืมตา

แต่ในอีกด้านนึงของมุมโลก
ยังมีบางคนที่กำลังครุ่นคิด 
กระสับกระส่าย พลิกตัวไปมา
มือปัดป่ายไปทั่วเตียง 
ถึงแม้จะเป็นหมอนที่คุ้นเคย กลิ่นที่คุ้นชิน
หรือ ผ้าห่มที่เคยอุ่น
แต่มันกลับเหน็บหนาว และ เย็นเยือก 
หรือ ในทางกลับกัน
บางทีมันก็แผดเผาจนแทบสิ้นสติ

ในด้านของความฝัน
จิตใจว้าวุ่น ราวกลับวิ่งวนไปมาในเส้นขนาน
ทั้งที่มีจุดไป และ กลับอย่างชัดเจน
แต่คนเหล่านั้น กลับมองไม่เห็น
เลือกจะวิ่งเป็นวงกลม วนอยู่ในห้วงความคิด
จนอ่อนล้า แต่ก็ยังไม่พบทางออก

“พ่อรู้แล้วนะว่าเรากลับมา” 
ผู้หญิงหน้าตาคุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องนอนกว้าง เธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา 
ยังเหมือนเดิมแม้กระทั่งรูปร่าง
แต่ต่างตรงที่ว่า หน้าตาเต็มไปด้วยความกังวล
เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ

“แล้ว..เขาว่ายังไงบ้าง” ฉันถามกลับไป แม้ข้างในอกค่อยๆบีบรัดช้าๆ ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดมันเอาไว้ เริ่มจะเผยออกมาทีละนิด
เพียงได้ยินคำๆเดียว ‘พ่อ’

“เขาอยากเจอเรา เขาถามว่าพอจะมีทางไหนที่จะติดต่อเราได้รึป่าว”
พ่อเป็นคนไม่เล่นไลน์ 
ไม่ชอบซื้อโทรศัพท์ใหม่
ไม่ชอบเวลามีคนมายุ่งกับรถ นั่นอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่เขาถนอมที่สุดตั้งแต่ฉันจำความได้
เพราะความทรงจำที่ชัดที่สุดสำหรับตัวตนของเขา
คือ ทำให้แม่ร้องไห้ แทบขาดใจ...

บางครั้งก็พลั้งพลาด 
ใช้อารมณ์แทนความนึกคิด
ต่อต้านศีลธรรมภายใน
เลือดออกจากปากผู้หญิงที่ฉันรักที่สุดช้าๆ
ไม่ต่างจากน้ำตาที่รินไหลของฉันเอง 
ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า 
ฉันได้แต่ทรุดตัวลง จับราวบันไดด้วยมือที่สั่นเทา 
อยากจะตะโกนออกไปว่า พอได้แล้ว
แต่เสียงแทบไม่เล็ดลอดออกจากปาก 
คอแห้งผากเกินไป เพราะน้ำที่ควรจะหล่อเลี้ยงนั้น
ไหลออกทางตาจนหมดสิ้น
และนั่นคือภาพสุดท้าย สำหรับ ‘พ่อ’

“เขาบอกว่าเราไม่อยากเจอเขาบ้างเลยเหรอ เขาร้องไห้นะ”

“แล้วเขารู้มั้ยว่าตอนนี้ป่วยอยู่..” ไม่ใช่แค่ร่างกายแต่จิตใจ

“รู้..แม่บอกเขาเอง” เสียงของคนเป็นแม่เต็มไปด้วยความกังวล เธอขมวดคิ้วอย่างหนัก

“หนูไม่รู้จะเริ่มยังไง ตอนนี้มันสับสนไปหมด ทั้งอยากเจอและไม่อยากในเวลาเดียวกัน..”

“เข้าใจ” เธอนั่งบนเตียงช้าๆ ก่อนจะโอบกอดที่ไหล่ของฉันเบาๆ 

“การแยกทางของเราสองคน ไม่ได้หมายความว่าสถานะความเป็นพ่อของเขาจะหายไปนะลูก เชื่อเถอะว่าลึกๆเขาก็ยังรักเรามาก”

“แต่แม้แต่ค่าเทอมหนู เขายังไม่คิดจะออกเลยนะ เห็นเขาบ่นตลอด” 
ชีวิตของฉันที่เขาให้มา เขาเคยเห็นค่ามันมั้ยนะ
ความทรงจำในอดีตผุดขึ้น ราวกลับมีรถคันใหญ่กระแทกเข้าที่ตัวอย่างจัง
แม่ต้องทรมานขนาดไหน ทำงานหนักขนาดไหนที่จะเลี้ยงสองชีวิตนี้มาจนเข้าอายุขนาดนี้

ตัวฉันเริ่มสั่นเทา และ ฉันรู้ว่าแม่รู้ว่าตอนนี้สิ่งที่อยู่ในอก ค่อยๆคลายที่บีบรัดออก พังทลายลงอย่างช้าๆ
ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร. ถ้ายังไม่อยากเจอก็อย่าลืมว่าเคยคิดถึง ถ้ายังเจ็บปวดก็อย่าลืมว่าเคยรัก
ถ้ายังอึดอัดก็อย่าลืมว่าเคยอยู่ด้วยแล้วสบายใจ ถ้าอดีตมันหนักเกินไป ก็วางมันลงเถอะนะ ปล่อยให้ปัจจุบันเป็นเครื่องพิสูจน์
เป็นตัวนำทางเราไปข้างหน้า

“รู้ว่ามันยาก แต่อย่าได้หวนกลับไปอีกเลยนะ” ผู้หญิงที่เป็นดั่งทุกสิ่งกอดฉันไว้แนบแน่น 
อ้อมกอดที่ฉันโหยหามาตลอดในระยะสองปีที่ห่างไกลกัน
และ เขาคือคนๆเดียวที่เป็นแรงผลักดันให้ฉันยังคงเดินหน้าต่อ แม้ปลายทางมันจะยากแค่ไหนก็ตาม

บทสนทนาหยุดลง
แต่ยังวนอยู่ในห้วงความคิด
เวลาตีสองเป็นเวลาที่ฉันไม่เคยหลับได้ลง
ในตอนนั้น ฉันเลือกจะหยิบกระดาษ กับ ปากกาหนึ่งด้าม และจดสิ่งที่อยู่ภายในลงไป
ตอนที่ปลายปากกากระทบกระดาษ 
ฉันแทบมองอะไรไม่เห็น เบลอ และ คลุมเครือ
เหมือนมีม่านมาคลุมหน้าต่าง ในตอนที่พระอาทิตย์ขึ้น บดบังความสว่างที่ควรจะเป็น
มันคือม่านน้ำตาที่บังตัวอักษรทุกตัว
ก่อนจะสูดหายใจ เข้าออกลึกๆ 
และเขียนมันลงไป

ถึง พ่อ,

ฉันใช้เวลากับจดหมายฉบับนั้นสักพักใหญ่ๆ
ก่อนจะจบด้วยประโยคที่อยากจะพูดมาตลอด
ในช่วงชีวิตของการเป็นเด็กจนเติบโต 

 
อย่าได้ลืมว่ารักขนาดไหนนะ เพราะมันไม่เคยน้อยลงไม่เคยเลย แม้แต่วินาทีเดียว...


ด้วยรักและคิดถึงเสมอ 
:
จากลูกสาวคนที่สอง

Hibernation 




SHARE
Written in this book
𝙎𝙩𝙞𝙡𝙡 𝘼𝙡𝙞𝙫𝙚.
Just random short stories from my unforgettable memories- : The flowers will eventually turn into ash, but my life still goes on Like a daisy that used to bloom in the sunlight and barely see through the naked eyes at midnight 🥀
Writer
Hibernation
whether a dreamer or a realist
-If you can’t handle it, just accept it

Comments

_Palette
1 month ago
เศร้ามากค่ะ
Reply
Hibernation
1 month ago
มันเป็นเรื่องเศร้าที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่เชื่อว่าทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตจะสอนให้เราเข้มแข็งขึ้นได้ เราเชื่อว่าสักวันทุกอย่างจะผ่านไป ทิ้งไว้เป็นบทเรียนชีวิตบทนึง ขอบคุณที่ติดตามนะคะ💙🌊