Empty Heart
คุณเคยรู้สึกถึงความโหวงในหัวใจมั้ย
ความโหวงที่คุณไม่สามารถหาเหตุผลให้มันได้
ความโหวงที่เกือบจะแห้งแล้ง ไร้น้ำหล่อเลี้ยง
ความโหวงที่ไม่มีวี่แววว่าจะถูกเติมเต็ม

ฉันมักมีความรู้สึกเช่นนั้นบ่อยๆ
เกิดขึ้นในเวลาที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า
ความมืด ทำให้จิตใจหวาดกลัว และ หม่นหมองในเวลาเดียวกัน

ทุกครั้งก่อนจะหลับตานอน
ฉันภาวนา ให้สมองนั้นว่างเปล่า
ไร้ภาพ
ไร้เสียง
ไร้แม้กระทั่งสี
ขาวโพลน ราวกลับ ผ้าสีขาวไร้การใช้งาน
ราวกลับกระดาษที่ไม่ได้ถูกเขียน

แต่โชคไม่เคยเข้าข้าง
เมื่อเปลือกตาอันหนักอึ้งจากฤทธิ์ยานอนหลับ ค่อยๆหรี่ลง ลมหายใจค่อยๆผ่อนเข้าออกช้าๆ
ร่างกายกลับเกร็งขึงอย่างน่าประหลาด
มือเริ่มกำแน่น ราวกลับไม่อยากปล่อยของมีค่าให้หายไป
กำจน ชื้นเหงื่อ เปียกปอนไปทั้วร่าง
ในใจรับรู้ว่ามันกลับมาอีกครั้ง - ฝันร้ายที่ไม่เคยหายไป

ความทรงจำในอดีตหวนกลับมาอีกครั้ง
เหมือนเทปที่ถูกกรอกลับซ้ำไปซ้ำมา
ภาพทับซ้อน ที่ถูกฉายขึ้นไม่รู้จักจบสิ้น
เจ็บ. ฉันบอกตัวเองแบบนั้น

น้ำใสๆค่อยๆรินออกจากปลายตา
ภายในอก เต้นเร็ว ถี่ ราวกลับอยากให้ลมหายใจได้หยุดนิ่ง เหนื่อย ล้า 
ราวกลับมีคนตะโกน กรีดร้อง ด้วยความทรมาน
ทำไมถึงฝันร้าย ซ้ำแล้วซ้ำเล่านะ
เมื่อไหร่เทปอันใหม่จะถูกเล่นสักที 
เมื่อไหร่กันนะ

ฉันลุกขึ้น พอกันที ไม่นอนอีกแล้ว
สมองไม่มีวันหยุดพัก 
จิตใจก็เอาแต่จดบันทึกเรื่องราวเก่าๆไม่หยุด
ความรู้สึกแบบนี้มักจะวิ่งใส่เราไม่รู้ตัว
เราจะควบคุมมันไม่ได้
มันจะเป็นช่วงหนึ่งของชีวิต

ช่วงชีวิตที่ผ่านอะไรต่ออะไรมา มันคือเรื่องยากที่จะลบออกไปจากหัว ฉันตระหนักรู้มาตลอด
แต่อยากให้ ใจดวงนี้ได้เย็นลงสักหน่อย
เหมือนคลื่นน้ำ ที่ค่อยๆซัด ก่อนจะดับไฟที่แผดเผา

“รักตัวเองมั้ย” เธอถาม
“ฉันไม่แน่ใจว่านิยามของการรักตัวเองคืออะไร”

“แล้วนิยามของความสุขละ”
ฉันใช้เวลาสักพักก่อนจะตอบกลับไปว่า
“ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่รู้หรอกว่าความสุขของตัวเองคืออะไร-
แต่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เห็นแม่ยิ้ม และ ไม่ได้ร้องไห้ ฉันจะสบายใจทุกครั้ง”

เธอเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบ
“เธอรู้ตัวมั้ยว่าความสุขของเธอไปผูกอยู่กับคนอื่น”
ฉันได้แต่เงียบ

“เธอเลือกที่จะฝากมันไว้กับใครสักคน ตอนที่เธอยังไม่พร้อม ยังไม่ได้พบเจอความสุขของตัวเธอเองเลย”


“เพราะอะไรรู้มั้ย?” ฉันได้แต่ก้มหน้านิ่ง
แต่ลึกๆรู้ว่ากำลังจะมีคนค่อยๆเปิดกล่องที่เก็บความทรงจำบางอย่างไว้
ความทรงจำที่เหมือนจะเลือนลาง ไม่ชัดแม้ในความมืด และไม่เคยที่จะเข้าใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในกล่องใบนั้น
ความสุขที่ไม่ได้เกิดจากการสร้างด้วยตัวเอง แต่กลับไปผูกมันไว้กลับคนอื่น เมื่อคนๆนั้นหายไป เธอจะเป็นเพียงมนุษย์ที่ไร้ความรู้สึก โหยหา และ รอวันให้เขาคนนั้นกลับมา เติมเต็มในส่วนที่เคยมี

น้ำตาไหลราวกลับมีคนมาปลดลอคบางอย่างในจิตใจ ใช่. บางทีมันคงถึงเวลาแล้วที่จะหยุดความโหวงในใจนี้ ด้วยการสร้างความสุขด้วยตัวเอง
ถึงแม้อาจจะยังทำมันได้ไม่เต็มที่
แต่สักวันนึง ฉันจะกลับมา

ฉันคนเก่าจะกลับมาเอาเทปเก่า เกรอะกรัง นั้นไปทิ้ง และ เริ่มอัดเทปม้วนใหม่ต่อไป

-เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังอยู่ในห้วงความรู้สึกแบบนี้ ความทุกข์ที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ

Hibernation


SHARE
Written in this book
𝙒𝙝𝙖𝙩 𝘼 𝙇𝙞𝙛𝙚.
These would be all deep dark stories written by a sad person. We all have to face difficulties in life, feel pain, and cry in the corner at the same old spot before we will finally see the value of happiness. Embrace your imperfection and don’t let the failure be greater than your kind heart- Hibernation (I will be your friend, your writer, your reader, and the person who always reminds you of how great you are from now on) Thank you for being a part of my story 🦋
Writer
Hibernation
whether a dreamer or a realist
-If you can’t handle it, just accept it

Comments