เสียงพรำรำพันจากฝันในสายฝน


น้ำฝนหยดแล้วหยดเล่า
อบอุ่นเท่าจูบแรก
เย็นชืดเท่าจูบสุดท้าย
อ้อยอิ่ง ประวิงเวลา
.
สุดท้ายฝนก็หยุดตกลงมาอยู่ดี



วานวัน

อันดับหนึ่งไม่เคยเป็นฉัน
อันดับสองไม่เคยเป็นฉัน
อันดับสุดท้ายก็ไม่ใช่ฉัน
รู้ดีว่าไม่เคยมีความสำคัญในชีวิตเธอ

เธอมีโลกของเธอ
ฉันมีโลกของฉัน
ฉันพยายามทำให้โลกของเรามีส่วนเหลื่อมกัน
เธอพยายามทำให้มันห่างไป

เฉยชา
สิ่งที่เธอทำ
ชินชา
สิ่งที่ฉันต้องพยายามเป็น

น่ารำคาญ น่ารำคาญ น่ารำคาญ
คำเดิมที่เห็นผ่านสายตา
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร
เพราะเจ็บเท่าไหร่ก็ยังไม่อยากจากไป

ถูกคำพูดเชือดเฉือนของเธอรุมทึ้ง
โลกกลายเป็นโดดเดี่ยวและว่างเปล่า
เธอมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมี
ฉันอาศัยวอดก้าขวดนี้ผ่านค่ำคืน

อันดับหนึ่งคือเธอ
อันดับหนึ่งคือเธอ
อันดับที่หนึ่งคือเธอเสมอมา
คำว่ารักจากปากพวกเราไม่เคยเท่ากัน



ฟันเฟือง

อดีตเป็นสิ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปร
อนาคตเป็นความไม่แน่นอน
ปัจจุบันเป็นชั่วขณะที่มีจริง
ส่วน‘เธอ’...เป็นสิ่งเดียวที่คงอยู่

เราต่างเปลี่ยนไป
ฉันรักมากขึ้น
เธอรักน้อยลง
ปริมาณความรักดุลยภาพไม่ปรากฏ

บอกทีว่าทำไม
หัวใจดวงนี้
ถึงไม่หยุดลง
พร้อมกับความรักที่จบไป

มองขึ้นไปบนฟ้า
ไม่เคยเห็นเม็ดฝน
แต่ความชุ่มโชกนั้น
อย่างไรก็เป็นจริง

หากพยายาม
แล้วได้ตามปรารถนา
ที่เรื่องของเราพังทลายลงมา
เป็นความผิดของใคร

จมปลักจนคุ้มคลั่ง
ความหลังไม่เคยเขียนในรูปอนาคต
แต่หลอกหลอนจวบปัจจุบัน
และจะเป็นเช่นนั้นเรื่อยไป



เปลื้องปลด

ฉันเล่นกีตาร์ที่ไร้สาย
เล่นเปียโนที่ไร้เสียง
เล่นบรรเลงโดยไร้ความรู้สึก
ใครกันจะนึกว่านี่คือดนตรี

ความเละเทะของจิตใจ
เก็กกักจนทะลักล้น
แต่ไม่สามารถระบายออกมาได้
เพราะไม่สามารถบรรยายออกมาได้

มือขวาจับดินสอปลายทู่
ขีดเขียนลงหน้ากระดาษหน้าหนึ่ง
เป็นรูปอะไรกันแน่
เห็นแต่สีดำและความมืดมน

เกลียดกลัวความผิดหวัง
หวาดหวั่นต่อการทรยศ
ชิงชังการถูกทอดทิ้ง
แต่กลับพบเจอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เจิดจ้าจนแสบตา
มืดมนจนหม่นมิด
ฉันเกลียดแสงอาทิตย์
และสิ่งมีชีวิตที่เริงร่าเหล่านั้น

มองคนมั่นใจในตัวเอง
มองตัวเองในกระจก
ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง
เป็นมนุษย์คนละประเภทกันโดยสิ้นเชิง



จดจำ

ที่นี่เต็มไปด้วยกับระเบิด
เขตสงครามที่อาจบาดเจ็บถึงตาย
เพียงสะเก็ดเดียวจากระเบิดความทรงจำ
ก็ปลิดขั้วหัวใจฉันได้อย่างง่ายดาย

สีเทาของเมฆฝน
สีเทาของควันบุหรี่
สีเทาของเสื้อตัวโปรด
สีเทามืดของฉันยามคิดถึงเธอ

ฉันจำเสื้อเชิ้ตตัวนั้นได้
จำความสบายใจตอนที่ได้กลิ่นมันได้
จำสัมผัสที่ปลายจมูกยามซุกมันได้
แต่จำกลิ่นของมันไม่ได้อีกแล้ว

อยากจับมือนั้นอีกครั้ง
มือของเธอที่บอกว่า จะคอยอยู่ตรงนี้
กลัวที่จะจับมือเธออีกครั้ง
มือของเธอที่บอกว่า ไม่อยากอยู่ตรงนี้



ล่ำลา

หยาดน้ำสีใส หาใช่หยดฝน
กลิ่นโศกลอยโชยมาแตะจมูก
กลิ่นเศร้าปลิวโปรยไปกับสายลม
คงเหลืออยู่แค่ความว่างเปล่า

กับหยดน้ำหยดเดิม
.







SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments

DarkEndless
1 month ago
สะเทือนใจกับบท วานวัน มากครับ
Reply
MkRoodee
1 month ago
สู้น่ะถูกต้องมากค๊ะ กับคำว่า รักมากขึ้นแต่อีกคนกลับ ถอยลง ความรักไม่เท่ากัน
Reply