หากคุณกำลังท้อเเท้ในชีวิตมหาลัย เราคือเพื่อนกัน จากใจคนที่ทุกข์ใจเพราะมหาลัย
ใครๆ ก็คงวาดฝันว่าชีวิตมหาลัยนั้นช่างอิสระ

น้องๆ หลายๆ คนในวัยมัธยมต่างก็ใฝ่ฝันที่จะก้าวสู่วัยมหาวิทยาลัย เเละหลุดพ้นจากกฎระเบียบมัธยม

เราเองก็เคยเป็นเเบบนั้น


.

ในปีเเรกทุกอย่างมันใหม่ น่าตื่นเต้น ท้าทาย เเละสนุก

มันมีความเครียดเป็นระยะ เเต่เราคิดได้อยู่เสมอว่าทุกอย่างคือการเรียนรู้ เริ่มต้นใหม่

.

ปีที่สอง เราเริ่มสงสัยในคณะที่เลือก ว่าเราควรจะเรียนคณะนี้จริงๆ หรือเปล่า มันเหมาะกับเราเหรอ? สังคม? เพื่อน? เนื้อหา? เข้ากับเราจริงเหรอ?

เวลาสองปีผ่านไป เราก็เริ่มตระหนักรู้ได้จากความเป็นจริง ว่าคณะนี้ช่างไร้สาระ เเละไร้ประโยชน์ในโลกเเห่งทุนนิยมเหลือเกิน

.

ในปีที่สาม ความเบื่อหน่ายเริ่มเข้ามา อาการหมด passion ขั้นรุนเเรง รู้สึกเศร้า เเละอยากหลุดพ้นจากที่นี่ จินตนาการทุกวันถึงวันที่จะได้หลุดพ้นจากที่เเห่งนี้
คณะนี้ไม่ได้มอบเเค่ความรู้ที่ไร้ค่าให้เรา เเต่ยังทำให้ self esteem ค่อยๆ หดไปจนไม่เหลือ ความมั่นใจ ความเชื่อมั่นนั้นหายไปจนเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง


การเรียนมันต้องเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ?

ทำไมทุกคนต้องจริงจังกันขนาดนั้น?

คำถามที่เกิดขึ้นตลอดเวลาเห็นเพื่อนๆ หลายคนไม่นอนเพราะต้องอ่านหนังสือ

เพื่อนที่ขยันมากๆ ก็ไม่ผิดหรอก เเต่บางทีเราก็รู้สึกสงสารเขาเหลือเกิน ที่เขาทุ่มเททุกอย่างให้การเรียนขนาดนั้น จนสุขภาพเสีย ซึ่ง 80% ของคนในคณะ ก็คงจะเป็นเเบบนั้น ทุกคนจริงจังมาก จนความกดดันนั้นค่อยๆ เเทรกซึมมาหาเราโดยไม่รู้ตัว

.

ในปีที่ 4 (ปัจจุบัน) รู้สึกเหมือนเป็นช่วงที่ทรมานที่สุดของการเรียนในมหาวิทยาลัย วิชาที่ยากขึ้นเรื่อยๆ อาจารย์บางคนที่มีความโรคจิต ชอบเห็นนักเรียนทำข้อสอบไม่ได้ ฟูมฟาย เครียด ซึ่งความจริงเราค่อนข้างงงมาก ว่า ทำเเบบนี้เเล้วมันสะใจมากเลยเหรอ? เป็นการเเก้เเค้นนักเรียนคืนเหมือนที่ตัวเองเคยโดนหรือเปล่า?

ความรู้สึกเบื่อทุกสิ่งประดังประเดเข้ามา จนวาดฝันไว้ว่าหากจบเเล้ว ก็คงจะไม่กลับมาที่นี่อีก เรียกว่าไม่ย่างกรายเข้ามาในฝันร้าย เพื่อนที่นี่ คนที่เคยรู้จักก็คงจะเลิกติดต่อ ด้วยที่เเห่งนี้มันมีเเต่ประสบการณ์ร้ายๆ หรือสิ่งที่ทำให้เราเครียด

กลับมาที่คำถามเดิม

การเรียนมันต้องเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ? ในชีวิตไม่มีอย่างอื่นให้ทำเเล้วเหรอ? เราคนนึงที่ไม่ใช่คนซีเรียสกับการเรียน รู้สึกตะลึงมาก ที่เจอเเต่คนที่ชีวิตเเขวนไว้ที่การเรียน เนื่องจาก เรารู้สึกว่าเรื่องบางอย่างก็สำคัญกว่าการเรียน

.

ถ้าเป็นคนไม่เก่ง คุณไม่สามารถอยู่อย่างมีความสุขได้

คือบทเรียนจากการเรียนที่คณะเเห่งนี้ ถ้าคุณไม่เก่งก็ไม่อยากมีคนเป็นเพื่อน ไม่อยากมีคนทำงานกลุ่มด้วย โดนดูถูกจากเพื่อนเเละอาจารย์ ต้องกลายเป็นคนโง่ที่สุดเสมอมา

การอยู่ที่โหล่ ไม่ใช่เรื่องสนุก

มหาวิทยาลัยไม่ใช่ที่ๆ เเค่คนเก่งจึงจะมีความสุขได้

เเต่ควรเป็นที่ๆ ไม่ว่าจะเป็นใครก็สามารถเรียนอย่างมีความสุขได้

สิ่งที่คณะนี้ขาดคือ การปฎิบัติอย่างทุกคนอย่างเท่าเทียม เลิกเปรียบเทียบคนเเต่ละคน เพราะทุกคนมีความเก่งที่ไม่เหมือนกัน

ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้

เราเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเหนื่อยในชีวิตมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะคนที่เรียนในสิ่งที่ไม่ได้ชอบ เพราะเราเข้าใจอย่างถ่องเเท้  มันน่าเบื่อ เครียด เเละทำลายสุขภาพจิตมาก เเต่จำไว้ว่า

มันก็เเค่ช่วงเวลาสั้นๆ ของชีวิตเท่านั้น ไม่ว่าคุณจะเจอเรื่องที่ย่ำเเย่ น่าอับอายเเค่ไหนในช่วงนี้ ขอให้คุณบอกตัวเองว่า มันก็จะผ่านไป เเละ ถ้าคุณกลัวคนอื่นมองไม่ดี เราอยากจะบอกว่าไม่มีคนสนใจในชีวิตคุณขนาดนั้น ทุกคนล้วนอยู่ในโลกของตัวเอง เเละ คนเหล่านั้นอีกไม่นาน คุณก็เดินออกจากชีวิตเขาไปเเล้ว

การที่ชีวิตในมหาลัยของคุณไม่ดี การที่คุณโดนเหยียบ ดูถูก จากคนรอบข้าง โดนละเลยมากเเค่ไหน มันก็เเค่ช่วง 4 ปีนั้น ชีวิตของคุณยังอีกยาวไกล

เเละจำไว้

อะไรก็ไม่เเน่นอนในอนาคต

ไม่ได้เก่งการเรียน ไม่ได้เเปลว่าคุณจะหาเลี้ยงชีพไม่ได้ หรือบางทีคุณก็เเค่เจอพวกอัจฉิรยะจนคิดว่าตัวเองโง่เเค่นั้นเอง :)


SHARE

Comments